Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

ΔΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΕ ΕΓΚΥΡΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ




ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ

     Πῶς εἶνε δυνατὸν νὰ ἀναγνωρίσωμεν ἔγκυρα Μυστήρια εἰς τοὺς Παλαιοημερολογίτας, ἐφ᾿ ὅσον οὗτοι, πρῶτον μὲν ἀπεσχίσθησαν τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τῆς ὁποίας κοινωνοῦν ἅπασαι αἱ ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ὀρθόδοξοι Τοπικαὶ Ἐκκλησίαι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ αἱ τὸ Παλαιὸν Ἡμερολόγιον τηροῦσαι, δεύτερον δέ, ἔχουν Κληρικοὺς ἢ καθῃρημένους ὑπὸ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἢ χειροτονηθέντας ὑπὸ καθῃρημένων; Πῶς θὰ ἦτο νοητὸν νὰ ἀνήκῃ τις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ ταὐτοχρόνως νὰ θεωρῇ ὡς ἀκύρους καὶ ἀνυποστάτους τὰς ὑπ᾿ αὐτῆς ἐπιβαλλομένας καθαιρέσεις Κληρικῶν, ἀποκηρυσσόντων αὐτὴν καὶ ἱδρυόντων ἄλλας " Ἐκκλησίας" ἢ προσχωρούντων εἰς αὐτάς; Τοῦτο θὰ ἦτο δεινὴ ἀντινομία, θὰ ἔπληττε δὲ καιρίως καὶ τὰς ἀρχὰς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας.

     Εἶνε μάλιστα ἀπορίας ἄξιον πῶς οἱ Παλαιοημερολογῖται ἐξοργίζονται, ὅταν ἀκούουν ὅτι δὲν ἔχουν ἔγκυρα Μυστήρια (ἐν ὅσῳ μένουν ἀπεσχισμένοι ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν), ἀφοῦ αὐτοὶ συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως καὶ γεγωνυίᾳ τῇ φωνῇ κηρύττουν ὡς ἐστερημένην Χάριτος καὶ Μυστηρίων μίαν ὁλόκληρον Τοπικὴν Ἐκκλησίαν, τὴν Ἑλλαδικήν, μετὰ τῆς ὁποίας, ὡς ἐλέχθη, κοινωνοῦν ἅπασαι αἱ ἄλλαι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι! 
     Οἱ Παλαιοημερολογῖται τῆς Ἑλλάδος ἔφθασαν εἰς τρομερὰς βλασφημίας· κυριολεκτικῶς ἐβλασφήμησαν εἰς Αὐτὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δι᾿ ὅσων κατὰ καιροὺς (καὶ μέχρι σήμερον) εἶπον ἢ ἔγραψαν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ ἠδυνάμην νὰ ἀναγράψω πλῆθος περιπτώσεων, ἀρκοῦμαι ὅμως εἰς μίαν, τὴν πλέον χαρακτηριστικήν, τὴν πλέον φρικαλέαν:

     Κατὰ Σεπτέμβριον τοῦ ἔτους 1971, τριμελὴς Ἐπιτροπὴ μιᾶς ἐκ τῶν ἐν Ἑλλάδι Παλαιοημερολογιτικῶν " Ἐκκλησιῶν" μετέβη εἰς Ἀμερικὴν "κατόπιν ἁρμοδίας προσκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ῥωσικῆς Ἐθνικιστικῆς Ἐκκλησίας τῆς διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῇ καὶ συνωμίλησε μετὰ τοῦ Προέδρου καὶ τῶν μελῶν τῆς ἀνωτέρω Ἱερᾶς Συνόδου ἐφ᾿ ὅλων τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τὸν ἱερὸν ὑπὲρ τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδοξίας Ἀγῶνα". Ἡ ἐπιτροπὴ αὕτη, ἀποτελουμένη ἐκ δύο Παλαιοημερολογιτῶν Μητροπολιτῶν καὶ ἑνὸς      Παλαιοημερολογίτου Πρωθιερέως, συνέταξεν " Ἔκθεσιν", ἡ ὁποία καὶ ἀνεγνώσθη, ἐν ἀγγλικῇ μεταφράσει, ἐνώπιον τῆς ῥηθείσης Συνόδου κατὰ τὴν συνεδρίαν αὐτῆς τῆς 15/28 τοῦ αὐτοῦ μηνός.

     Ἡ ἀνεκδιήγητος αὕτη " Ἔκθεσις", ἀφοῦ ἐχαρακτήριζεν ὡς "σφαγιασμόν", ὡς " ἔγκλημα", ὡς "ἀνοσιούργημα", ὡς "βεβήλωσιν", ὡς "Θεοκατάρατον πρᾶξιν" τὴν μεταβολὴν τοῦ Ἡμερολογίου (σημειωτέον ὅτι πάντα ταῦτα ἔπιπτον καὶ ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῶν ἀκούοντων, διότι, ὡς γνωστόν, ἡ Σύνοδος τῶν Ῥώσων τῆς διασπορᾶς εἶχε μακροτάτην καὶ ἁρμονικωτάτην κοινωνίαν, μέχρι καὶ συλλειτουργιῶν, μετὰ Νεοημερολογιτῶν), ἔλεγε καὶ τὰ ἑξῆς ἀκόμη: " Ἀπὸ τοῦ χρόνου ἐκείνου (τῆς μεταβολῆς τοῦ Ἡμερολογίου) ἡ Ἐκκλησία κατέστη καθαρῶς, ἀπροσχηματίστως καὶ ἀναφανδὸν Σχισματικὴ καὶ τὰ Μυστήριά της, τούτου ἕνεκεν, στεροῦνται τῆς Θείας Χάριτος. Ὁ Κύριος ἀντανεῖλεν ἀπ᾿ Αὐτῆς τὸ Πνεῦμα Αὐτοῦ τὸ Ἅγιον, τὴν κατέστησε γυμνήν, τῆς ἀφήρεσε τὴν πνοὴν αὐτοῦ καὶ τὴν παρέδωκεν, ἐστερημένην τῆς Θεοδότου Δυνάμεως, εἰς τὴν αἰωνίαν κατάραν, εἰς τὴν ἀπώλειαν, εἰς τὴν κόλασιν, εἰς τὴν λίμνην τὴν καιομένην, εἰς τὸ φοβερὸν καὶ τρομερὸν Κριτήριον τοῦ Μαρὰν - Ἀθᾶ"!!! (Περιοδικὸν "Κήρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων", φύλλον Ὀκτωβρίου 1971, σελ. 5. Βλ. καὶ φύλλον Νοεμβρίου, σελ. 3).

     Ἀναφέρεται μάλιστα ὅτι ἡ " Ἔκθεσις" αὕτη "ἑνεποίησε βαθεῖαν ἰσχυρὰν αἴσθησιν καὶ ἐντύπωσιν εἰς τὴν Ἱερὰν ταύτην Σύνοδον καὶ ἐγένετο ὑπ᾿ αὐτῆς ὁμοφώνως ἀποδεκτή"! (Βλ. τὴν ὡς ἄνω δευτέραν παραπομπήν).

   Τοῦτο βεβαίως φαίνεται ἀπίστευτον. Ἀλλ᾿ ἂν ὄντως ὁ Πρόεδρος τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου Μητροπολίτης Φιλάρετος καὶ οἱ περὶ αὐτὸν Ἀρχιερεῖς ὄχι ἀπεδέχθησαν τὰς ὡς ἄνω θέσεις, ἀλλ᾿ ἁπλῶς καὶ μόνον ἤκουσαν ἀδιαμαρτυρήτως καὶ ἄνευ διαῤῥήξεως τῶν ἑαυτῶν ἱματίων ταύτας, εἶνε ἀντάξιοι τῶν συντακτῶν τῆς " Ἐκθέσεως"... 


Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Ἰ. Θεοδωρόπουλος,
"Τὰ Δύο Ἄκρα - Οἰκουμενισμὸς & Ζηλωτισμός",
Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος,
Ἔκδοσις Γ΄ , 2008, σ. 237-239,
"ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ", φύλλον 16.5.1980

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Ἐπιτρέπεται ἡ συναναστροφή ἡμῶν μετά τῶν αἱρετικῶν;

   


   Τὸ χωρίον τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ("εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε", Ἐπιστολὴ Β΄ στίχος 10), παρερμηνεύεται! Παρερμηνεύεται δ᾿ ὑπὸ πολλῶν, διὸ καὶ πρέπει νὰ γένηται ἐκτενὴς λόγος περὶ αὐτοῦ. Ὁ  Ἀπόστολος Ἰωάννης δὲν ἐννοεῖ ἐν τῷ ἐδαφίῳ τούτῳ πᾶσαν σχέσιν, ἀλλὰ μόνον τὴν σχέσιν διδασκαλίας - μαθητείας. "Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει", λέγει. Δηλαδή, εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς ὡς διδάσκαλος· εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς, ἔχων ὡς σκοπὸν νὰ κηρύξῃ εἰς ὑμᾶς. Αὐτὸς ὁ διδάσκαλος, ἂν μὲν φέρῃ "ταύτην τὴν διδαχὴν" (ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἦλθεν ἐν σαρκί), γενέσθω δεκτὸς ὑφ᾿ ὑμῶν καὶ διδαξάτω ὑμᾶς· ἂν δὲ φέρῃ ἄλλην διδαχήν, ἀποκρουσθήτω παντελῶς. Οὐ μόνον μὴ δέχησθε αυτὸν ἵνα διδάξῃ ὑμᾶς, ἀλλὰ μηδὲ εἰς τὸν οἶκον ὑμῶν εἰσαγάγητε αὐτόν, μηδ᾿ ἁπλοῦ χαιρετισμοῦ ἀξιώσητε αὐτόν. Μεγάλη προσοχή, ἵνα μὴ κλονισθῆτε ὑπὸ αἱρετικῶν διδασκάλων. Φυλάξατε ἑαυτοὺς πάσῃ δυνάμει ἀπὸ τοῦ κινδύνου νὰ ἀποβῆτε μαθηταὶ κακοδόξων κηρύκων. Φράξατε τὰ ὦτα εἰς πᾶσαν ἑτεροδιδασκαλίαν. Ἔτι πλέον: Μὴ ἐνισχύετε, διὰ τῆς παροχῆς φιλοξενίας, τὸ διαβρωτικὸν ἔργον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Μὴ παρέχετε εἰς αὐτοὺς εὐκολίας, ὥστε νὰ διεξάγωσι μετ᾿ ἀνέσεως καὶ ἀποτελεσματικότητος τὰς περιοδείας αὐτῶν πρὸς διάδοσιν τῆς αἱρέσεως. Στήσατε ὁδοφράγματα εἰς τὴν καταστρεπτικὴν πορείαν αὐτῶν. Ἀγνοήσατε, ἀποστράφητε, ἀπομονώσατε, ἀχρηστεύσατε τοὺς διδασκάλους τῆς πλάνης.

   Αὐτό, ἀδελφοί μου, εἶνε τὸ νόημα τῶν λόγων τοῦ Ἰωάννου. Παρόμοια ἀκριβῶς γράφει καὶ ἡ "Διδαχὴ τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων" (ΙΑ΄, 1-2), βιβλίον ἀρχαιότατον: " Ὃς ἂν οὖν ἐλθὼν διδάξῃ ὑμᾶς ταῦτα πάντα τὰ προειρημένα, δέξασθε αὐτόν· ἐὰν δὲ αὐτὸς ὁ διδάσκων στραφεὶς διδάσκῃ ἄλλην διδαχὴν εἰς τὸ καταλῦσαι, μὴ αὐτοῦ ἀκούσητε". Οὐδέποτε διενοήθη ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης νὰ ζητήσῃ παρὰ τῶν πιστῶν, ὅπως ἐνεργῶσιν ... ἀνάκρισιν πρὸς πάντα κρούοντα τὴν θύραν αὐτῶν δι᾿ οἱονδήποτε λόγον καὶ δι᾿ οἱανδήποτε χρείαν.

   Φαντασθῶμεν μίαν τοιαύτην σκηνὴν τὴν ἐποχὴν ἐκείνην:
- Τί θέλεις, ἄνθρωπε; Τί ζητεῖς, κρούων τὴν θύραν μου;
- Ἐλεημοσύνην! Πεινῶ πολὺ καὶ τρέμω ἐκ τοῦ ψύχους.
- Πρὶν ἢ ἀνοίξω τὴν θύραν τῆς οἰκίας μου καὶ σὲ εἰσαγάγω ἐντὸς αὐτῆς, πρέπει νά σοι ὑποβάλω μίαν ἐρώτησιν: Πιστεύεις ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἐν σαρκί;  Ἂν πιστεύῃς τοῦτο, θὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν οἰκίαν μου καὶ θὰ φάγῃς· ἂν ὄχι, δὲν θὰ εἰσέλθῃς, ἀλλὰ θὰ μείνῃς ἔξω, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, παρὰ τὸ δριμὺ ψῦχος, μέχρις οὗ ἐγὼ ἑτοιμάσω σοι γεῦμα καὶ εὕρω ἕν ἔνδυμα, τὰ ὁποῖα καὶ θά σοι προσκομίσω ἐνταῦθα, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ...  
Ἢ ἂς φαντασθῶμεν ἄλλην σκηνήν, σύγχρονον: Ἔπαθε βλάβην ὁ σωλὴν τῆς ὑδρεύσεως καὶ τὰ ὕδατα ῥέουσιν ἀκατασχέτως ἐν τῇ οἰκίᾳ ἡμῶν. Ἀνοίγομεν τὸν "Χρυσὸν Ὁδηγὸν" τοῦ Ο.Τ.Ε. καὶ τηλεφωνοῦμεν ἐσπευσμένως εἰς ὑδραυλικόν. Καταφθάνει καὶ κρούει τὴν θύραν. Ὁπότε ἀρχίζομεν τήν ... ἀνάκρισιν:
- Πρὶν ἢ σὲ χαιρετίσω καὶ πρὶν σὲ εἰσαγάγω ἐντὸς τῆς οἰκίας μου, ἐρωτῶ σε: Πιστεύεις ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἐν σαρκί;
- Ὄχι! ἀπαντᾷ ὁ ὑδραυλικός. Πιστεύω μόνον σὲ κάποιαν ἀνωτέραν δύναμιν. Τίποτε περισσότερον!
- Φύγε τότε! ἀπαντῶμεν.
   Τηλεφωνοῦμεν εἰς δεύτερον. Ἀλλὰ καὶ αὐτός, ἐλθών, ἀπαντᾷ εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐρώτησιν, "ὄχι!" καὶ προσθέτει ὅτι "δὲν πιστεύει τίποτε!". Ἐκδιώκομεν καὶ αὐτὸν καὶ καλοῦμεν τρίτον. Ἔρχεται, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἐρωτώμενος, ἀπαντᾷ ὅτι δὲν εἶνε μὲν ἄπιστος, εἶνε ὅμως ἑτερόδοξος. Ἀποπέμπομεν πῦξ - λὰξ καὶ αὐτόν, ἐνῷ τὰ ὕδατα οὐ μόνον κατέκλυσαν τὰ πάντα ἐν τῇ οἰκίᾳ ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἔχουν ἤδη φθάσει εἰς τὸ κατάστρωμα τῆς ὁδοῦ!...
   Ἑτέρα σκηνή: Ἀποθνῄσκει ἡ μήτηρ ἡμῶν καὶ ἔρχονται εἰς τὴν οἰκίαν ἡμῶν, πλὴν τῶν συγγενῶν καὶ τῶν φίλων, καὶ πολλοὶ γείτονες, ἄλλοι περισσότερον καὶ ἄλλοι ἐλάχιστα (ἢ καὶ ὑποτυπωδῶς) γνωστοί, ἵνα ἐκφράσουν συλλυπητήτρια καὶ ἵνα συντροφεύσουν ἡμᾶς μέχρι καὶ τῆς ταφῆς τῆς κοιμηθείσης. Ἡμεῖς βεβαίως, πρὶν ἢ "χαιρετίσωμεν" τοὺς ἐρχομένους, πρὶν ἢ ἐπιτρέψωμεν αὐτοῖς νὰ ἀποθέσωσιν ἄνθη ἐπὶ τοῦ φερέτρου, πρὶν ἢ εἴπωμεν εἰς αὐτοὺς νὰ καθίσουν, ὀφείλομεν ὅπως ἐρωτήσωμεν αὐτοὺς ἂν πιστεύουν εἰς "ταύτην τὴν διδαχήν" (Β΄ Ἰωάννου ΣΤ΄ 10). Ἀναλόγως δὲ τῆς ἀπαντήσεως, ἢ θὰ δεχθῶμεν ἢ θὰ ἀποπέμψωμεν αὐτούς!
Συμφωνεῖτε, ἀδελφοί; Πρέπει νὰ συμφωνῆτε!...



   Τοιαύτας λοιπὸν σχέσεις καὶ ἐπαφὰς εἶχε κατὰ νοῦν ὁ Ἰωάννης, ὅτε καθώριζε τὴν ἔναντι τῶν αἱρετικῶν συμπεριφορὰν ἡμῶν;
   Ὄχι, φίλοι μου! Ὁ  Ἅγιος Ἰωάννης ἐπέστησεν ἐντόνως τὴν προσοχὴν τῶν πιστῶν καὶ ὑπέδειξεν αὐτοῖς πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς ἐπισκεπτομένους αὐτοὺς ἐπὶ σκοπῷ διδασκαλίας, ἐπὶ σκοπῷ "προσηλυτισμοῦ", ὡς θὰ ἐλέγομεν σήμερον. Θέλων δὲ νὰ παρεμβάλῃ προσκόμματα εἰς τὸ προσηλυτιστικὸν ἔργον κακοδόξων διδασκάλων, ἀπαγορεύει τὴν ὑπὸ τῶν πιστῶν φιλοξενίαν αὐτῶν, ὁπότε οὗτοι, μὴ εὑρίσκοντες κατάλυμα κατὰ τὰς περιοδείας αὐτῶν, ἢ θὰ ἠχρηστεύοντο, ἢ τοὐλάχιστον, θὰ περιώριζον κατ᾿ ἀνάγκην τὴν φθοροποιὸν δρᾶσιν αὐτῶν. Φοβούμενος δ᾿ ἀκόμη ὁ θεῖος Ἀπόστολος μήπως καὶ ἐκ τῆς ἁπλῆς μετὰ τῶν ψευδοδιδασκάλων ἐπαφῆς καὶ συζητήσεως, κλονισθοῦν οἱ πιστοὶ ἐξ ὅσων θὰ ἀκούσουν, ἀξιοῖ παρ᾿ αὐτῶν, ἐκ λόγων στοιχειώδους συνέσεως, ὅπως οὐ μόνον μὴ φιλοξενοῦν αὐτούς, ἀλλὰ καὶ ἐκδιώκουν αὐτοὺς αὐθωρεὶ καὶ παρὰ χρῆμα. (Τότε οἱ ψευδοδιδάσκαλοι περιήρχοντο τὰς οἰκίας, πρὸς ἄγραν ὀπαδῶν, ὅπως σήμερον οἱ Χιλιασταί.)

   Ἀλλὰ καὶ μία ἀκόμη παρατήρησις. Ἡ ἐντολὴ τοῦ θείου Ἀποστόλου (Β΄ Ἰωάννου, 10) περὶ ἀποφυγῆς τῶν αἱρετικῶν διδασκάλων εἶνε αὐτονόητον ὅτι δὲν ἰσχύει διὰ πάντας ἀνεξαιρέτως τοὺς πιστούς. Ἡ ἐντολὴ ἐδόθη ἵνα προφυλάξῃ τὸ μέγα πλῆθος τῶν πιστῶν, τὸ ὁποῖον, εἴτε λόγῳ ἀσθενοῦς πίστεως, εἴτε λόγῳ ἐλλιποῦς καταρτίσεως, εἶνε εὐάλωτον. Δὲν ἐδόθη διὰ τοὺς ποιμένας καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας ἢ ἀκόμη καὶ διὰ "δυνατοὺς ἐν ταῖς Γραφαῖς" (Πράξεις ΙΗ΄ 24) λαϊκούς. Αὐτοί, ἐφ᾿ ὅσον βεβαίως εἶνε καλῶς κατηρτισμένοι, ἔχουν δικαίωμα ἅμα καὶ ὑποχρέωσιν οὐ μόνον νὰ δέχωνται ἐν ταῖς οἰκίαις αὐτῶν τοὺς αἱρετικοὺς διδασκάλους (πολλῷ δὲ μᾶλλον τοὺς ἁπλοὺς ὀπαδοὺς τῆς αἱρέσεως), ἀλλὰ καὶ νὰ καλοῦν αὐτοὺς ἐπὶ σκοπῷ διαλόγου καὶ διαφωτίσεως. Ὁ καλῶς κατηρτισμένος πιστὸς (Κληρικὸς ἢ λαϊκὸς) δὲν κωλύεται νὰ καλέσῃ αἱρετικοὺς (καὶ ἁπλοὺς ὀπαδοὺς καὶ ἀρχηγοὺς) εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ καὶ "χαιρετισμὸν" νὰ ἀνταλλάξῃ μετ᾿ αὐτῶν καὶ "κέρασμα" νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς καὶ ἀκολούθως νὰ ἀνοίξῃ διάλογον μετ᾿ αὐτῶν καί, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου, νὰ κατατροπώσῃ αὐτούς.
   Ἀπ᾿ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἐγίνοντο ἀπειράριθμοι διαλεκτικαὶ μάχαι μεταξὺ ἐπιλέκτων ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρετικῶν. Πῶς συνέβαινε τοῦτο, ἂν ἀπηγορεύετο γενικῶς καὶ ἀπολύτως πᾶσα ἐπικοινωνία Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν, ἀκόμη δὲ καὶ ὁ ἁπλοῦς χαιρετισμός, ὡς φρονεῖτε ὑμεῖς; Κακῶς ἐγίνοντο αὐταὶ αἱ μάχαι; Καὶ σήμερον μία δρὰξ Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν Θεολόγων ἔχει ἀποβῆ δεινὸς "κεφαλόπονος" ἡγετικῶν τινων στελεχῶν τῶν Χιλιαστῶν, τὰ ὁποῖα οὐχὶ ἁπλῶς "λαμβάνει", ἀλλὰ καὶ καλεῖ "εἰς οἰκίαν" καὶ "κέρασμα" προσφέρει καὶ ἀκολούθως ἀνοίγει μετ᾿ αὐτῶν διάλογον, παρουσίᾳ μάλιστα πολλῶν ἀκροατῶν, καὶ τρέπει αὐτὰ εἰς ἄτακτον φυγήν. Τί πιστεύετε, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ... παραβαίνουν τὴν ἐντολὴν τοῦ  Ἰωάννου;

   Ἢ μήπως παρέβη τὴν ἐντολὴν τοῦ Ἰωάννου καὶ ὁ Ἀββᾶς Ποιμήν, ὁ ὁποῖος, ὅτε ἦλθον πρὸς αὐτὸν αἱρετικοί τινες "καὶ ἤρξαντο καταλαλεῖν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας, ὅτι παρὰ Πρεσβυτέρων ἔχει τὴν χειροτονίαν", "ἐφώνησε τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ εἶπε· Παράθες τὴν τράπεζαν καὶ ποίησον αὐτοὺς φαγεῖν καὶ πέμψον αὐτοὺς μετ᾿ εἰρήνης"; ("Τὸ Γεροντικόν", ἐκδ. Β΄ ὑπὸ "Ἀστέρος", ἐν Ἀθήναις 1970, σελ. 92).

   Ἢ μήπως παρέβησαν τὴν ἐντολὴν τοῦ Ἰωάννου οἱ Ἀββάδες Λὼτ καὶ Ἀρσένιος, μετὰ πολλῆς ἀγάπης καὶ ἁβροφροσύνης συμπεριενεχθέντες πρὸς τὸν ὠριγενιστὴν Μοναχόν; Ἰδοὺ τί ἔπραξαν οὗτοι: " Ἦλθέ τις τῶν γερόντων πρὸς τὸν Ἀββᾶν Λὼτ εἰς τὸ μικρὸν ἕλος τοῦ Ἀρσενοΐτου καὶ παρεκάλεσεν αὐτὸν διὰ κελλίον καὶ ἔδωκεν αὐτῷ· ἦν δὲ ὁ γέρων ἀσθενὴς καὶ ἀνέπαυσεν αὐτὸν ὁ Ἀββᾶς Λώτ· καὶ εἰ ἤρχοντό τινες παραβαλεῖν τῷ Ἀββᾷ Λώτ, ἐποίει αὐτοὺς παραβαλεῖν καὶ τῷ γέροντι τῷ ἀσθενεῖ· καὶ ἤρξατο λαλεῖν αὐτοῖς λόγους τοῦ Ὠριγένους καὶ ἐθλίβετο ὁ Ἀββᾶς Λώτ, λέγων, μὴ καὶ νομίσωσιν οἱ πατέρες, ὅτι καὶ ἡμεῖς οὕτως ἐσμέν· καὶ ἐκβαλεῖν αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου ἐφοβεῖτο διὰ τὴν ἐντολὴν (τῆς ἀγάπης)· καὶ ἀναστὰς ὁ Ἀββᾶς Λώτ, ἦλθε πρὸς τὸν Ἀββᾶν Ἀρσένιον καὶ διηγήσατο αὐτῷ περὶ τοῦ γέροντος καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἀββᾶς Ἀρσένιος· μὴ διώξῃς αὐτόν, ἀλλ᾿ εἰπὲ αὐτῷ· Ἰδοὺ ἐκ τῶν τοῦ Θεοῦ φάγε, πίε ὡς θέλεις, μόνον τὸν λόγον τοῦτον μὴ λαλήσῃς· καὶ ἐὰν θέλῃ, διορθοῦται· εἰ δὲ μὴ θέλῃ διορθώσασθαι, ἀφ᾿ ἑαυτοῦ μέλλει παρακαλεῖν τοῦ ἀναχωρῆσαι ἐκ τοῦ τόπου· καὶ οὐκ ἀπὸ σοῦ γίνεται ἡ ἀφορμή· ἀπελθὼν οὖν ὁ Ἀββᾶς Λὼτ ἐποίησεν οὕτως· καὶ ὁ γέρων ὡς ἤκουσε ταῦτα, οὐκ ἤθελε διορθώσασθαι· ἀλλ᾿ ἔβαλε παρακελεῖν, λέγων· Διὰ τὸν Κύριον πέμψατέ με ἐντεῦθεν, ὅτι οὐκ ἔτι δύναμαι βαστάξαι τὴν ἔρημον· καὶ οὕτως ἀναστὰς ἐξῆλθε, προπεμπόμενος μετ᾿ ἀγάπης" (Αὐτόθι, σελ. 62).

   Βεβαίως ἂν ὑπάρχῃ αἱρεσιάρχης τις ἐγνωσμένης καὶ πανθομολογουμένης κακοπιστίας καὶ πωρώσεως, λυσσώδης ἐχθρὸς τῆς ἀληθοῦς Πίστεως, ἄνθρωπος πολλάκις νουθετηθεὶς καὶ μηδὲν ὠφεληθείς, ἄνθρωπος ἐθελοκακῶν καὶ ἐθελοτυφλῶν μετὰ πείσματος ἀκατανικήτου, ἄνθρωπος φθάσας εἰς κατάστασιν "ἀτρεψίας", δυνάμεθα (ἴσως καὶ ἐπιβάλλεται) νὰ ἐπιδείξωμεν πρὸς αὐτόν, καὶ ὅσοι δὲν κινδυνεύομεν νὰ κλονισθῶμεν ἐξ αὐτοῦ, στάσιν περιφρονήσεως καὶ ἀποστροφῆς, ὡς ἔπραξε καὶ ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης διὰ τὸν Κήρινθον. Ἀλλὰ τὸ τοιοῦτον εἶνε μία ὅλως εἰδικὴ περίπτωσις. Ἂς μὴ παραθεωρῶμεν ἀναριθμήτους ἄλλας περιπτώσεις αἱρετικῶν, διδασκάλων τε καὶ ἁπλῶν ὀπαδῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνένηψαν καὶ ἐπανῆλθον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἐκ τῆς ἐν γένει καλῆς συμπεριφορᾶς Ὀρθοδόξων ποιμένων (ἢ καὶ λαϊκῶν).

   Εἶνε ὕψιστον ποιμαντικὸν χρέος τῶν Λειτουργῶν τῆς Ἐκκλησίας ἡ περὶ τῶν αἱρετικῶν, δηλαδὴ ἡ περὶ μεταστροφῆς τῶν αἱρετικῶν, μέριμνα καὶ φροντίς. Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς θὰ κοπιάσῃ, θὰ ἱδρώσῃ, θὰ ἐνεργήσῃ ὅ,τι δεῖ, θὰ μετέλθῃ πᾶν θεμιτὸν μέσον, ἵνα πλησιάσῃ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ διαλεχθῇ μετ᾿ αὐτῶν καὶ δαφωτίσῃ αὐτούς, ὅσους τοὐλάχιστον εἶνε ἐπιδεκτικοὶ διορθώσεως. Ποιμὴν ἀδιαφορῶν παντελῶς διὰ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀποφεύγων νὰ διαλεχθῇ μετ᾿ αὐτῶν καὶ νὰ νουθετήσῃ πατρικῶς αὐτούς, εἶνε ἀνάξιος τῆς ἑαυτοῦ ἀποστολῆς (Πρβλ. καὶ Κανόνας 99, 131, 132 τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου).
   Ὁ πραγματικὸς ποιμὴν ὀφείλει νὰ μὴ λησμονῇ οὐδ᾿ ἐπὶ στιγμὴν ποῖα καθήκοντα ἐπωμίσθη: "Τὸ ἀπολωλὸς ζητήσω καὶ τὸ πλανώμενον ἐπιστρέψω καὶ τὸ συντετριμμένον καταδήσω καὶ τὸ ἐκλεῖπον ἐνισχύσω καὶ τὸ ἰσχυρὸν φυλάξω καὶ βοσκήσω αὐτὰ μετὰ κρίματος" (Ἰεζεκιὴλ ΛΔ΄ 16). Δὲν πρέπει νὰ ἀγνοῶμεν ὅτι καὶ οἱ αἱρετικοὶ καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι καὶ οἱ ἄπιστοι εἶνε ἀντικείμενα τοῦ εὐρυτέρου ποιμαντικοῦ καὶ ἱεραποστολικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας. Ποιμαντικὸν ὅμως ἔργον ἄνευ οὐδεμιᾶς σχέσεως καὶ ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας μετὰ τῶν ἀντικειμένων αὐτοῦ (ἐν προκειμένῳ μετὰ τῶν ἑτεροδόξων) δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ διεξαχθῇ!

   Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος προέτρεπε τοὺς πιστοὺς νὰ ἐπιχειροῦν τὴν διόρθωσιν τῶν αἱρετικῶν, συναναστρεφόμενοι αὐτούς, ἀρκεῖ νὰ πράττουν τοῦτο μετὰ συνέσεως πολλῆς, ἵνα μὴ τυχὸν βλαβοῦν: "Καὶ τοὺς ἑτέρως φρονοῦντας, ὡς λύμην τῆς ἀληθείας, ἕως ἂν μὲν ᾗ δυνατόν, προσλαμβανώμεθα καὶ θεραπεύωμεν· ἀνιάτως δ᾿ ἔχοντας ἀποστρεφώμεθα, μὴ τῆς νόσου μεταλάβωμεν πρὶν μεταδοῦναι τῆς ἑαυτῶν ὑγείας" (Λόγος ΣΤ΄ 22). Παρόμοια ἐδίδασκε καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστομος τὸ ποίμνιον αὐτοῦ: "Διὰ δὴ ταῦτα παρακαλῶ πάντας ὑμᾶς καθάπερ τοὺς φρενίτιδι περιπεσόντας νόσῳ καὶ παραπαίοντας, κατὰ δύναμιν τὴν ὑμετέραν πειρᾶσθαι θεραπεύειν, μετὰ προσηνείας καὶ ἐπιεικείας αὐτοὶς διαλεγομένους... Ταῦτα πρὸς ἰσχυροτέρους λέγω καὶ ἀνεπηρεάστους καὶ δυναμένους ἐκ τῆς ἐκείνων ὁμιλίας (=συναναστροφῆς) μηδεμίαν παραδέξασθαι πλάνην· ὡς εἴ τις ἀσθενέστερος εἴη, φευγέτω τούτων τὰς συνουσίας (δηλαδὴ τὰς μετ᾿ αὐτῶν συναντήσεις), ἀποπηδάτω τοὺς συλλόγους, ὥστε μὴ  τὴν τῆς φιλίας ὑπόθεσιν ἀφορμὴν ἀσεβείας γενέσθαι... Ὁ μὲν γὰρ ἰατρὸς ἂν ἔλθῃ πρὸς τὸν κάμνοντα, κἀκεῖνον καὶ ἑαυτὸν πολλάκις ὠφέλησεν· ὁ δὲ ἀσθενέστερος καὶ ἑαυτὸν καὶ τὸ ἀῤῥωστοῦντα παρέβλαψε" (Λόγος Β΄ Περὶ ἀκαταλήπτου, παράγραφος Ζ΄). Καὶ ἀλλαχοῦ ζητεῖ παρὰ τῶν ἀκροατῶν αὐτοῦ, ὅπως φέρουν τοὺς αἱρετικοὺς εἰς τὸν Ναὸν πρὸς παρακολούθησιν τῶν ἀντιαιρετικῶν κηρυγμάτων αὐτοῦ. Καὶ ἂν μὲν παραστοῦν, λέγει, ἂς ἀκούσουν παρ᾿ ἐμοῦ τὴν ἀλήθειαν· ἂν δὲν θέλουν νὰ ἔλθουν, εἴπατε ὑμεῖς εἰς αὐτοὺς ὅσα ἠκούσατε, ἵνα μάθουν παρ᾿ ὑμῶν τὰ ὀρθά: "Ἐνταῦθά μοι τὸν αἱρετικὸν κάλει· ἐάν τε παρῇ, ἐάν τε μὴ παρῇ. Ἐάν τε παρῇ, παρὰ τῆς ἡμετέρας φωνῆς παιδευέσθω· ἐάν τε μὴ παρῇ διὰ τῆς ὑμετέρας ἀκροάσεως μανθανέτω" (Ὁμιλία εἰς τὸν Ἅγιον Μάρτυρα Φωκᾶν).

   Ἐννοεῖται ὅτι πάντα τὰ ἀνωτέρω οὐδαμῶς δικαιολογοῦν τὴν μετὰ ἑτεροδόξων συμπροσευχήν. Ἡ συμπροσευχὴ ἀπαγορεύεται ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί, ὡς ἐκ τούτου, εἶνε πάντῃ ἀποκρουστέα. Περιττεύει δὲ νὰ σημειώσω ὅτι καὶ ἡ ἀπαγόρευσις ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς μεθ᾿ αἱρετικῶν συμπροσευχῆς καὶ γενικῶς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, ἐξ ἀγάπης ἀποῤῥέει. Ἐξ ἀγάπης οὐ μόνον πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους (ἵνα μὴ διὰ τοιούτων ἐκδηλώσεων, καθαρῶς θρησκευτικῶν, ἀμβλυνθῇ παρ᾿ αὐτοῖς τὸ Ὀρθόδοξον αἰσθητήριον καὶ ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον γένηται δεκτὴ ἐν τῇ συνειδήσει αὐτῶν ἡ ἁρμονικὴ καὶ ἀδιατάρακτος συνύπαρξις ἀληθείας καὶ ψεύδους, φωτὸς καὶ σκότους), ἀλλὰ καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι δι᾿ αὐτοῦ τοῦ ἀποκλεισμοῦ, δι᾿ αὐτῆς τῆς θρησκευτικῆς (καὶ ὄχι κοινωνικῆς) "καραντίνας", καλοῦνται νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν πλάνην αὐτῶν, καλοῦνται νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι εἶνε ἐκτὸς τῆς σῳζούσης Κιβωτοῦ, καλοῦνται νὰ συναισθανθοῦν ὅτι βαδίζουν ἐν ὁδῷ ἐπισφαλεστάτῃ. Πᾶσαι αἱ ἀπαγορεύσεις αὗται δὲν εἶνε εἰμὴ κώδωνες ἀφυπνίσεως, κρουόμενοι φιλοστόργως ὑπὸ τῆς τοὺς πάντας ἀγαπώσης καὶ διὰ πάντας ἀγρυπνούσης καὶ ὑπὲρ πάντων ἀγωνιζομένης Ἐκκλησίας.

   Ἡ Ἐκκλησία δὲν μισεῖ τοὺς αἱρετικούς. Πλάσματα τοῦ Θεοῦ εἶνε καὶ αὐτοὶ καὶ ἡ Ἐκκλησία οὐ μόνον ἀγαπᾷ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ ἀλγεῖ καὶ ὀδυνᾶται δι᾿ αὐτούς. Ὅσα μέτρα ἔχει θεσπίσει ἡ Ἐκκλησία "ἐναντίον" αὐτῶν, θεωρούμενα εἰς βάθος, εἶνε "ὑπὲρ" αὐτῶν. Ἀποσκοποῦν δηλαδὴ νὰ ἐπισημάνουν εἰς αὐτοὺς τὴν πλάνην αὐτῶν, νὰ δημιουργήσουν παρ᾿ αὐτοῖς "κρίσιν συνειδήσεως" καὶ νὰ ὁδηγήσουν αὐτοὺς εἰς μετάνοιαν καὶ ἐπιστροφήν. Ἀκόμη καὶ αὐτοὶ οἱ ἀναθεματισμοὶ τῶν αἱρεσιαρχῶν δὲν ἐσκόπουν μόνον εἰς τὴν διατήρησιν τῆς Πίστεως ἀνοθεύτου καὶ εἰς τὴν προφύλαξιν τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τῆς αἱρετικῆς λύμης, ἀλλ᾿ ἀπέβλεπον καὶ εἰς τὸν ἐνδεχόμενον συγκλονισμὸν τῆς συνειδήσεως τῶν ἀναθεματιζομένων ἐπὶ τῇ ἐλπίδι ἀνανήψεως καὶ σωτηρίας αὐτῶν.

   Συνοψίζω τὰ κατὰ τὸ ἐδάφιον τοῦ Εὐαγγελιστοῦ:
α΄) Ὁ  Ἰωάννης δὲν ἀναφέρεται εἰς πᾶσαν σχέσιν ἡμῶν πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μόνον καὶ ἀποκλειστικῶς εἰς τὸ θέμα τῆς ἀποδοχῆς αὐτῶν ὡς διδασκάλων, ὡς κηρύκων. Πρὸς ἀποφυγὴν δέ, τοῦτο μέν, διευκολύνσεως τοῦ ὀλεθρίου αὐτῶν "ἱεραποστολικοῦ" ἔργου, τοῦτο δέ, παντὸς κινδύνου κλονισμοῦ τῶν πιστῶν, ἀξιοῖ παρ᾿ αὐτῶν ὅπως οὔτε φιλοξενίαν παρέχουν αὐτοῖς οὔτε κἂν "χαιρετισμὸν" ἀποτείνουν πρὸς τοὺς τοιούτους διδασκάλους, ἵνα οὕτως ἀποκλεισθῇ ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ στεγανῶς ἡ δυνατότης διαδόσεως τῆς πλάνης. 
β΄) Οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ οἱ καλῶς κατηρτισμένοι πιστοί, οὐδαμῶς κωλύονται (ἀντιθέτως, ἔχουν χρέος!) καὶ νὰ δέχωνται τοὺς αἱρετικοὺς διδασκάλους (ἢ καὶ ἁπλοῦς ὀπαδούς), ἀλλὰ καὶ νὰ καλοῦν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας αὐτῶν καὶ νὰ δημιουργοῦν εὐκαιρίας διαλεκτικῶν "συμπλοκῶν" μετ᾿ αὐτῶν πρὸς συντριβὴν καὶ κατατρόπωσιν αὐτῶν, ὁπότε οὗτοι εἶνε ἐνδεχόμενον νὰ ὁδηγηθοῦν εἰς ἐπιστροφήν.

   

Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Ἰ. Θεοδωρόπουλος,
"Τὰ Δύο Ἄκρα - Οἰκουμενισμὸς & Ζηλωτισμός",
Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος,
Ἔκδοσις Γ΄ , 2008, σ. 228-236, 
"ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ", φύλλον 18.4.1980

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΟΙ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ



ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ ΕΙΝΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

   Ὅσοι, φοβούμενοι τὸν Οἰκουμενισμόν, προσχωροῦν εἰς τοὺς Παλαιοημερολογίτας, δὲν κερδαίνουν ἄλλο τι, εἰμή, φεύγοντες μίαν αἵρεσιν, προσχωροῦν εἰς μίαν ἄλλην. Βεβαίως, δὲν ἔχουσι συνείδησιν ὅτι προσχωροῦν εἰς αἵρεσιν, ἀλλὰ τοῦτο οὐδαμῶς μεταβάλλει τὰ πράγματα.
Μὴ νομίσῃς ὅτι εἶμαι ἄδικος ἢ ὑπερβολικός. Θὰ ἀποδείξω ὡς ἀληθῆ τὸν ἰσχυρισμόν μου. Καὶ ἰδού.

   Τί εἶνε αἵρεσις; Ἡ νοθεία τῆς Πίστεως! Τί εἶνε ὅμως νοθεία τῆς Πίστεως; Ἡ ἀθέτησις Δογμάτων; Βεβαίως καὶ αὐτὸ εἶνε νοθεία τῆς Πίστεως, ἀλλὰ δὲν εἶνε μόνον αὐτό. Νοθεία τῆς Πίστεως εἶνε καὶ ἡ ἀναγωγὴ εἰς Δόγματα Πίστεως πραγμάτων μὴ ὄντων τοιούτων. Ἂν δηλαδὴ θελήσῃ τις νὰ ἀναγάγῃ εἰς Δόγμα Πίστεως, εἰς ὅρον σωτηρίας, πρᾶγμά τι δευτερεῦον, ἔστω καὶ καλόν, τότε καθίσταται αὐτομάτως αἰ-ρε-τι-κός!

   Θέλεις παράδειγμα; Ἔχεις τοὺς περιφήμους Εὐσταθιανούς! Τί ἔπραξαν αὐτοί; Ἠθέτησαν Δόγματα Πίστεως; Ποῖον; Μήπως τὸ περὶ Ἁγίας Τριάδος; Μήπως τὸ περὶ τῶν δύο φύσεων τοῦ Κυρίου; Μήπως τὸ περὶ Ἀγγέλων; Μήπως τὸ περὶ Διαβόλου, κ.λπ., κ.λπ.; Ὄχι! Οὐδὲν Δόγμα ἠθέτησαν. Ἀλλὰ τότε τί ἔπραξαν; Ἀνήγαγον εἰς Δόγματα Πίστεως, εἰς ὅρους σωτηρίας, πράγματα δευτερεύοντα. Τὴν ἀγαμίαν καὶ τὴν ἀποχὴν κρεῶν. Ἡ Ἐκκλησία ἔλεγε: Καλὰ καὶ ἅγια καὶ θεάρεστα καὶ ἀξιοσύστατα εἶνε αὐτὰ τὰ πράγματα, ἀλλὰ δὲν εἶνε ὅροι σωτηρίας, δὲν εἶνε Δόγματα Πίστεως.
Ὄχι! Ἐφρύαττον οἱ Εὐσταθιανοί! Ὁ μὴ ἀπεχόμενος γάμου καὶ κρεῶν οὐ δύναται σωθῆναι!
Τί συνέβη τότε; Ἡ Ἐκκλησία διὰ τῆς ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου ἀπεκήρυξεν αὐτοὺς ὡς αἱρετικοὺς καὶ ἐξεφώνησε κατ᾿ αὐτῶν ὁρμαθὸν ἀναθεμάτων.

   Καλὴ καὶ ἁγία εἶνε ἡ ἑορτολογικὴ ὁμοιομορφία (ἡ ὁποία πάντως οὐδέποτε ὑπῆρξε καθολικῶς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ), ἀλλὰ δὲν εἶνε Δόγμα Πίστεως, δὲν εἶνε ὅρος σωτηρίας.
Ὄχι! Κραυγάζουν οἱ Παλαιοημερολογῖται! Ἡ διάσπασις τῆς ἑορτολογικῆς ὁμοιομορφίας (Σημ.: Πότε ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἐγνώρισεν ἀπόλυτον ἑορτολογικὴν ὁμοιομορφίαν;) ἐστέρησε τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Χάριτος, κατέστησεν (ἄκουσον καὶ φρῖξον!) ἄκυρα τὰ Μυστήρια αὐτῆς καὶ ἑπομένως οἱ Νεοημερολογῖται εἶνε ἐκτὸς Χάριτος, ἤτοι ἐκτὸς σωτηρίας!!
   Αὐτὸς ὁ φρικαλέος ἰσχυρισμὸς συνιστᾷ φοβερὰν αἵρεσιν καὶ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀνήγαγον οἱ ταλαίπωροι εἰς Δόγματα Πίστεως, εἰς ὅρους σωτηρίας, στοιχεῖα ... ἡμερολογιακὰ καὶ ἑορτολογικά!...

   Οὐδεὶς βεβαίως θεωρεῖ καλὸν πρᾶγμα τὴν ὕπαρξιν δύο ἡμερολογίων ἐν τῷ χώρῳ τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακῶς, κάκιστα ἐγένετο ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου. Ἀλλ᾿ ἀπὸ τοῦ σημείου τούτου μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἴδωμεν τὰ ἡμερολόγια ὡς ... Δόγματα Πίστεως καὶ νὰ ἐξαρτήσωμεν ἐξ αὐτῶν τὸ κῦρος τῶν Μυστηρίων καὶ τὴν ἐπίτευξιν τῆς σωτηρίας, ἡ ἀπόστασις εἶνε ἀβυσσαλέα.

   Ἂς ἐκράτουν οἱ Παλαιοημερολογῖται τὸ παλαιὸν ἡμερολόγιον, ἀλλ᾿ ἂς διετήρουν τὴν κοινωνίαν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν. Οὐδεὶς τότε κίνδυνος. Αὐτοὶ ὅμως ἔφθασαν νὰ ἀποκοποῦν τῆς Ἐκκλησίας, ἵνα μή ... ἀπολέσουν τὴν Χάριν καὶ τὴν σωτηρίαν!...
Δὲν ἀγνοῶ ὅτι ὑπάρχουν καὶ Παλαιοημερολογῖται, μὴ δεχόμενοι αὐτὰς τὰς βλασφημίας, ἀλλὰ τί τὸ ὄφελος, ἐφ᾿ ὅσον ὑπάρχουν ἄλλοι - καὶ μάλιστα ἡ ἡγεσία αὐτῶν -, ὑποστηρίζοντες αὐτὰς τὰς αἱρετικὰς θέσεις;  


Ἐν Ἀθήναις τῇ 22ᾳ Ἰουλίου 1971

("Τὰ Δύο Ἄκρα - Οἰκουμενισμὸς & Ζηλωτισμός",
Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος,
Ἔκδοσις Γ΄ , 2008, σ. 105-107)

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Ἡ Νηστεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας


   Ὑπάρχει μία παρεξήγησις μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς νηστείας, ὅταν συμπέσῃ ἡμέραν Σάββατον ἢ Κυριακήν καὶ νοιώθω τὴν ἀνάγκην νὰ γράψω ὁρισμένα βασικὰ πράγματα.
   Ὅταν ἡ Ἐκκλησία (Ἅγιοι Πατέρες, Ἱεροὶ Κανόνες) ἀναφέρωνται εἰς τὴν νηστείαν, ἐννοοῦν τὸν ὅρον μὲ τὴν ἀπόλυτόν του σημασίαν. Ὅπως ἑρμηνεύεται ἡ λέξις εἰς τὴν ἑλληνικήν, ἡ νηστεία παράγεται ἐκ τοῦ στερητικοῦ "νη" καὶ τοῦ ῥήματος ἐσθίω (τρώγω). Δηλαδή, δὲν ἐσθίωμεν ἀπολύτως τίποτε, οὔτε κἂν ὕδωρ.
   Ὅταν λοιπόν, ἔχωμε νηστείαν, σημαίνει ὅτι δὲν βάζουμε τίποτε εἰς τὸ στόμα μας μέχρι τὴν ἐνάτην ὥραν (τρεῖς ὥρας πρὸ τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου) τοὐλάχιστον! Ὁτιδήποτε καταλύσωμεν πρὸ αὐτῆς τῆς ὥρας, θεωρεῖται λῦσις τῆς νηστείας (ὄχι κατ᾿ ἀνάγκην κατάλυσις! Ἄλλο λῦσις καὶ ἄλλο κατάλυσις.) Δηλαδή, ἂν φάγωμεν ἀκόμη καὶ ἀντίδωρον π.χ. κατὰ τὸ μεσημέρι ἢ ἔστω πίωμεν ὕδωρ, τότε θεωρεῖται λῦσις τῆς νηστείας, ὅπως τὴν ἐννοεῖ ἡ Ἐκκλησία!


   Ἡ Ἐκκλησία, ἀπαγορεύει τὴν νηστείαν ἐν ἡμέρᾳ Σαββάτου καὶ Κυριακῆς, πλὴν τοῦ Μεγάλου Σαββάτου. Αὐτό, δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ καταλύσωμεν ἔλαιον, ἀλλὰ ὅτι δὲν πρέπει νὰ μείνωμε νήστεις μέχρι τὴν ἐνάτην ὥραν! Ἀκόμα καὶ ἕνα ψίχουλον ἀντιδώρου ἂν φάγωμεν ἢ μίας σταγόνος ὕδατος ἂν πίωμε πρὸ τῆς ἐνάτης, τότε εἴμεθα ἐντὸς τῶν πλαισίων ποὺ θέτει ἡ Ἐκκλησία περὶ τῆς νηστείας τοῦ Σαββάτου καὶ τῆς Κυριακῆς.
   Ὑπάρχει βεβαίως, καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ πολλῶν Ἁγίων που ἐνήστευσαν 40 ἡμέρας, ποὺ σημαίνει ὅτι συμπεριλαμβάνονται καὶ μερικὰ Σαββατοκυρίακα! Ἄρα, ὅσοι ἔχουν ζῆλον Θεοῦ καὶ εὐλογίαν ἐκ τοῦ πνευματικοῦ τους, μποροῦν νὰ νηστεύσουν καὶ τὸ Σάββατον καὶ τὴν Κυριακήν!
   Συνεπῶς, ὅσοι διατείνονται ὅτι κατὰ τὸ Σάββατον ἢ τὴν Κυριακήν, ὅταν ὑπάρχῃ νηστεία, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ γίνῃ κατάλυσις ἐλαίου, δὲν φρονοῦν καλῶς!

(Τὰ ἀνωτέρω ἐξηγοῦνται ἀναλυτικῶς ἀπὸ τὸν Ἅγιον Νικόδημον τὸν Ἁγιορείτην, εἰς τὸ "Πηδάλιον")

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ἡ Στάσις τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ ἔναντι τῶν Λατίνων




Περί της στάσεως του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού έναντι των Λατίνων κατά την διάρκεια της συνόδου Φερράρας - Φλωρεντίας.
   Ένα αγαπημένο επιχείρημα των οικουμενιστών είναι: «Γιατί διαμαρτύρεσθε για τις συμπροσευχές του Πατριάρχου, αφού αυτός ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, που τόσο επικαλείσθε, συμπροσευχήθηκε με τους Λατίνους στην εναρκτήρια τελετή της συνόδου Φερράρας – Φλωρεντίας;» (Πρακτικά Συνόδου Φερράρας - Φλωρεντίας στ. 475-478). Η απάντησή μας θα είναι πολύπλευρη, οπότε, κατ’ ανάγκη και εκτενής. Τα δεδομένα του γεγονότος είναι δύο: Ότι ο Άγιός μας ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ, και ότι η Εκκλησία, οι Ιεροί Κανόνες, δηλαδή το Άγιον Πνεύμα, ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς. Από την αξιολόγηση των δεδομένων αυτών, δύο συμπεράσματα δύνανται να εξαχθούν:
   Πρώτον, ότι ο Άγιός μας έκανε λάθος (όπως είναι γνωστόν, οι Άγιοι δεν είναι αλάθητοι, υποπίπτουν και αυτοί σε λάθη, σπάνιες δε φορές και σε εκ προσκαίρου πλάνης εσφαλμένες θεολογικώς απόψεις - βλ. Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, περί ωριγενισμού κ.ά.).
   Δεύτερον, ότι δεν έπραξε λάθος, αλλά θεόπνευστην ενέργεια, θεοκίνητον, δηλαδή με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος και παρακίνηση Αυτού.
   Τί από τα δύο ισχύει, θα δούμε παρακάτω. Σύμφωνα με τα παραπάνω, δέον να δεχθούμε ή ότι ο Άγιος είναι παραβάτης των κανόνων ή ότι ενήργησε θεοπνεύστως. Οι Άγιοί μας γίνονται φαινομενικά παραβάτες των κανόνων (στην περίπτωση που αυτό γίνεται θεοπνεύστως), σε σπανιότατες περιπτώσεις, κατά συγκατάβαση, με αποδέκτες συγκεκριμένους ανθρώπους, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο και για συγκεκριμένους λόγους και σκοπούς, ΠΑΝΤΑ σε ακραίες και σπάνιες περιπτώσεις. Αυτό σημαίνει, ότι δεν δυνάμεθα αυτές τις ακραίες εξαιρέσεις να τις καταστήσουμε κανόνα της Εκκλησίας μας και αυτό διδάσκει ο Άγιος Νικόδημος: «Ἡ οἰκονομία, ὁποῦ πρὸς καιρὸν ἐμεταχειρίσθησάν τινες πατέρες, οὔτε νόμος οὔτε παράδειγμα δύναται νὰ νομισθῇ» (Π, σ. 371). Ο Άγιος είναι σαφέστατος: Ούτε νόμος ούτε παράδειγμα δύναται να νομισθή!!! Και μόνο από αυτό, καταρρίπτεται το επιχείρημα των Οικουμενιστών.
   Ας παραθέσομε και μερικά παραδείγματα για να γίνουν πιο κατανοητά τα ανωτέρω.
   Διαβάζουμε (στο Γεροντικό) για τον Άγιο Σισώη ότι, όταν πήγε κάποιος πατέρας με τον υιό του στον Άγιο και του ζήτησε να γίνει μοναχός, ο Άγιος του είπε να πετάξει τον υιό του στο καμίνι. Ο πατέρας έκανε υπακοή και τον πέταξε και ως εκ θαύματος, το παιδί δεν εβλάφθη από την φωτιά. Όπως βλέπουμε, ο Άγιος δίνει σαφέστατα μια αντιευαγγελική και απάνθρωπη εντολή. Όμως αυτή η εντολή είναι θεόπνευστη! Από πού το καταλαβαίνουμε; Από το αποτέλεσμα! Το παιδί δεν έπαθε το παραμικρό! Αυτή η περίπτωση είναι ακραία, σπανιότατη. Είναι δυνατόν να την καταστήσουμε σήμερα κανόνα της Εκκλησίας και για όποιους θέλουν να γίνουν μοναχοί, οι Ηγούμενοι να δοκιμάζουν την υπακοή τους με αυτόν τον τρόπο; Φυσικά και όχι! Επομένως, πώς σήμερα οι Οικουμενιστές θέλουν μια ακραία σπανιώτατη ενέργεια (έστω και θεόπνευστη) ενός Αγίου, να την καταστήσουν κανόνα; Για να δικαιολογήσουν τον Πατριάρχη;
   Άλλο παράδειγμα είναι αυτό του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω. Στον βίο του διαβάζουμε ότι, όταν ήταν μοναχός σε μονή των Μετεώρων και ήθελε να φύγει, ο Γέροντάς του δεν τού έδινε ευλογία. Αυτός, παρακούοντας, έφυγε, πηδώντας από τα βράχια κάτω στον γκρεμό! Αυτή, επίσης ήταν θεόπνευστη ενέργεια. Από πού το καταλαβαίνουμε; Από το αποτέλεσμα! Ο Άγιος δεν έπαθε τίποτα απο την πτώση του στο γκρεμό, διότι τον φύλαξε ο Θεός. Η παρακοή αυτή τού Αγίου (αντιευαγγελική κατά το φαινόμενο) είναι επίσης μια σπανιώτατη περίπτωση, πλην όμως θεόπνευστη. Είναι ωστόσο επιτρεπτό, αυτήν την ακραία και σπάνια περίπτωση του Αγίου, να την καταστήσουμε κανόνα της Εκκλησίας και να κάνουμε ανυπακοή στους Γεροντάδες μας; Φυσικά και όχι! Επομένως, πώς οι σημερινοί Οικουμενιστές θέλουν μίαν ακραία και σπάνια περίπτωση ενός Αγίου (έστω και θεόπνευστη) να την καταστήσουν κανόνα;
   Άλλη σπανιώτατη, αντιευαγγελική και αντικανονική περίπτωση, είναι τών αγίων Αββάδων (από τόν Ευεργετινό), οι οποίοι εισήρχοντο στους οίκους ανοχής με σκοπό να νουθετήσουν και να σώσουν τις εργαζόμενες εκεί εκδιδόμενες γυναίκες. Αυτή όμως η ενέργεια ήταν θεόπνευστη. Από πού το καταλαβαίνουμε; Από το αποτέλεσμα! Οδηγούσαν σε μετάνοια τις πόρνες και τις έσωζαν! Είναι ωστόσο σήμερα επιτρεπτό, οι μοναχοί, επικαλούμενοι αυτήν την κατ' εξαίρεση ενέργεια των Αγίων, να εισέρχονται σε οίκους ανοχής και από εξαίρεση να το καταστήσουν κανόνα; Φυσικά και όχι! Πώς, επομένως, οι Οικουμενιστές θέλουν μία κατ' εξαίρεση ενέργεια (έστω και θεόπνευστη) ενός Αγίου να την καταστήσουν κανόνα;
   Τέταρτον και τελευταίο παράδειγμα, είναι αυτό της Αγίας Θεοδώρας, η οποία ενδύθηκε ανδρική ενδυμασία και έγινε, ως φαινόμενος άνδρας, μοναχός σε ανδρικό μοναστήρι. Μία άλλη ακραία και σπάνια περίπτωση μίας Αγίας, να ενεργεί σαφέστατα αντικανονικά πλην όμως θεόπνευστα. Πώς το καταλαβαίνουμε; Από το αποτέλεσμα! Αγίασε και ουδέποτε επικρίθηκε από την Αγία μας Εκκλησία· αντιθέτως, επαινείται. Είναι όμως σήμερα επιτρεπτό οι γυναίκες, που θέλουν να μονάσουν σε ανδρικά μοναστήρια, να γίνονται δεκτές από αυτά, έστω και με ανδρική αμφίεση, επικαλούμενες την κατ' εξαίρεση ενέργεια της Αγίας και να την καταστήσουν κανόνα της Εκκλησίας; Φυσικά και όχι! Πώς επομένως, οι Οικουμενιστές, επικαλούμενοι μια ακραίακαι σπάνια ενέργεια ενός Αγίου, θέλουν να την καταστήσουν κανόνα;
   Όπως καταλαβαίνει και ο απλούστερος Χριστιανός, ακόμα και αν ο Άγιος Μάρκος δεν έκανε λάθος, αλλά θεοκίνητα συμπροσευχήθηκε, αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε νόμο, ούτε παράδειγμα, όπως αποδεικνύεται από τις παραπάνω περιπτώσεις, αλλά και από την διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου, την οποία ήδη αναφέραμε: «Ἡ οἰκονομία ὁποῦ πρὸς καιρὸν ἐμεταχειρίσθησάν τινες πατέρες, οὔτε νόμος οὔτε παράδειγμα δύναται νὰ νομισθῇ» (Π, σ. 371).
   Ακόμη και αν δαιμονιωδώς επιμείνουμε στην κακοδοξία των Οικουμενιστών, τα επιχειρήματά μας δεν τελειώνουν εδώ. Έστω και εάν συνεχίσουμε να δεχόμεθα πως ο Άγιος δεν έκανε λάθος, ώστε έτσι να δικαιολογήσομε τον Πατριάρχη ότι δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να μιμείται τον Άγιο, έχουμε όμως να επισημάνομε: Μπράβο στον Πατριάρχη που τον μιμείται, αλλά γιατί τον μιμείται μόνο στην περίπτωση της συμπροσευχής; Γιατί τον μιμείται μόνο στην περίπτωση της στάσεώς του προς τους Λατίνους προ της συνόδου και δεν τον μιμείται και στην στάση του μετά την σύνοδο; Ο Άγιος έκανε διάλογο δεκαπέντε μήνες με τους Λατίνους και μόλις διαπίστωσε την εωσφορική αμετανοησία τους, δεν ήθελε πλέον ούτε να τους βλέπει! Γιατί ο αγιώτατος Πατριάρχης μας δεν μιμείται και σ’αυτό τον Άγιο, ο οποίος σταμάτησε τους διαλόγους μετά από δεκαπέντε μήνες, ενώ ο Πατριάρχης μας μετά από δεκαετίες διαλόγων, τούς συνεχίζει; Και εξυπακούεται ότι οι Λατίνοι παραμένουν εωσφορικά στις ίδιες αιρέσεις τους, έχοντας μάλιστα, εν τω μεταξύ, προσθέσει και πολλές άλλες. Γιατί μιμείται κατ’ επιλογήν; Μήπως επειδή είναι συμφέρον το κατ' επιλογήν; Γιατί εξάλλου ο αγιώτατος Πατριάρχης μας μιμείται τον άγιο στις προσφωνήσεις του προς τον παναιρετικό Πάπα όπως «πατέρα», «αδελφή Εκκλησία» κτλ., και δεν τον μιμείται και ως προς τις υπόλοιπες εκφράσεις του, που βρίσκονται στην ίδια επιστολή, οι οποίες είναι ελεγκτικές και γεμάτες αλήθεια; Γιατί μιμείται κατ' επιλογήν; Να διευκρινίσουμε στο σημείο αυτό ότι, οι εκφράσεις αυτές του Αγίου ήσαν λόγοι ευγενείας και τίποτε παραπάνω. Αυτό αποδεικνύεται από την μετέπειτα στάση του Αγίου, όταν τους αποκαλεί αιρετικούς, σχισματικούς κτλ. Από αυτές και μόνο τις εκφράσεις φαίνεται ότι ο Άγιος ομιλούσε ευγενώς στην πρώτη περίπτωση και σε καμμία περίπτωση δεν εννοούσε πως οι αιρετικοί είναι Εκκλησία και εννοείται ότι οι λόγοι αυτοί ευγενείας, είναι τόσο σπάνιοι, που προσωπικά δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος Άγιος που να τις χρησιμοποίησε, αποτεινόμενος στους Παπικούς. Σήμερα όμως δεν είναι σπάνιες αλλά κανόνας(!) και μάλιστα τέτοιος κανόνας, που δεν επιδέχεται ούτε μία εξαίρεση! Επίσης, όταν ο Άγιός μας σταμάτησε τους διαλόγους, είπε για τους Λατίνους ότι είναι αιρετικοί, σχισματικοί κτλ. Ακούσθηκε όμως ποτέ ο Πατριάρχης μας να μιμείται τον Άγιο και να αποκαλεί κατ' αυτόν τον τρόπον τους Λατίνους; Γιατί αυτή η επιλεκτική μίμηση; Γιατί δηλαδή να μιμείται τον άγιο στις συμπροσευχές και σε όλα τα άλλα να κάνει τα εντελώς αντίθετα από αυτόν; Μήπως επειδή είναι βολικό; Από αυτά και μόνο, φαίνεται η υποκρισία αυτών που φέρουν τέτοιου είδους παραδείγματα και επιχειρήματα. Και φαντασθείτε ότι, ο Άγιος Μάρκος όχι μόνο τους Λατίνους δεν ήθελε να βλέπει, αλλά και αυτούς τους ίδιους λατινόφρονες «ορθόδοξους»! Μάλιστα έλεγε κατά την κοίμησή του, ότι όσο απομακρύνομαι από αυτούς τόσο πλησιάζω τον Θεό! Τι σχέση έχουν όλα αυτά τα του Αγίου με τον σημερινό Πατριάρχη; Είναι δυνατόν να ισχυρισθούμε ότι ο Πατριάρχης είναι μιμητής του Αγίου Μάρκου; Ω, της παραφροσύνης!!!
   Και όμως τα επιχειρήματα μας δεν στέρεψαν, ακόμα και αν εμμένουν εωσφορικώς οι κακόδοξοι, παρ’όλα τα ανωτέρω επισημανθέντα. Θα συνεχίσουμε να δεχόμεθα κατά συγκατάβαση πως ο Άγιος δεν έκανε λάθος (αν και τα παραπάνω είναι επαρκέστατα). Ας δεχθούμε ότι ο Άγιος έκανε συμπροσευχή (όλα αυτά που λέμε, εννοείται ότι ισχύουν και για τις υπόλοιπες ενέργειες του Αγίου, που επικαλούνται οι Οικουμενιστές) για να δικαιολογήσουμε τις διάφορες ενέργειες του Πατριάρχη μας. Τί σχέση όμως έχουν αυτά που κάνει ο Πατριάρχης μας με αυτά που έκανε ο Άγιος; Υπάρχει σύγκριση; Ο Άγιος μια συμπροσευχή έκανε (πόσο να ήταν, πέντε λεπτά, δέκα;) και αυτό το επικαλείσθε για να δικαιολογήσετε τα χιλιάδες αντικανονικά ατοπήματα του Πατριάρχου; Σε ποια περίπτωση ο Άγιος έκανε συμπροσευχές με αλλοθρήσκους (μουσουλμάνους, βουδιστές, κλπ.) και μάλιστα με ταγούς(!) όπως κάνει ο Πατριάρχης, όταν οι Ιεροί Κανόνες της Αγίας μας Εκκλησίας αναθεματίζουν εκείνους που συμπροσεύχονται με αιρετικούς ή αλλοθρήσκους; Πότε ο Άγιος έφερε τον Πάπα στον Πανάγιο Τάφο(!!!) για συμπροσευχή, όπως κάνει ο Πατριάρχης, όταν οι Ιεροί Κανόνες της Αγίας μας Εκκλησίας αναθεματίζουν εκείνους που συμπροσεύχονται με αιρετικούς; Πότε ο Άγιος άφησε τον Πάπα να ευλογεί τους Ορθοδόξους(!!!) όπως κάνει ο Πατριάρχης όταν οι Ιεροί Κανόνες αναθεματίζουν εκείνους που δίδουν ή λαμβάνουν ευλογίες από αιρετικούς, διότι, όπως λέγει το Άγιο Πηδάλιο της Αγίας μας Εκκλησίας, δεν είναι ευλογίες αυτές των αιρετικών, αλλά αλογίες; Πότε ο Άγιος δέχθηκε σε Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία τον Πάπα (!!!) όπως κάνει ο Πατριάρχης, όταν οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας απαγορεύουν, όχι αιρετικούς ταγούς να δεχόμαστε στην Εκκλησία (για συμπροσευχή), αλλά ακόμη και αυτούς τους απλούς αιρετικούς, τον λαό; Πότε ο Άγιος είπε στον Πάπα «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»(!!!) όπως έκανε ο Πατριάρχης; Πότε ο Άγιος άφησε σε Θεία Λειτουργία τον Πάπα να πει το «Πάτερ ἡμῶν»(!!!) όπως κάνει ο Πατριάρχης; Πότε ο Άγιος άφησε τον Πάπα μέσα σε Ορθόδοξη Εκκλησία και μάλιστα σε Θεία Λειτουργία, να κάνει κήρυγμα από τον άμβωνα στους Ορθοδόξους πιστούς (!!!) και μάλιστα να κηρύττει την αίρεση του πρωτείου (!!! όχι τρία, δέκα τρία θαυμαστικά έπρεπε να βάζω) στους πιστούς, όπως κάνει ο Πατριάρχης; Πότε ο Άγιος μνημόνευσε τον αιρετικό Πάπα ως Ορθόδοξο Επίσκοπο, όπως έκανε ο Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη (ο Θεός να μας λυπηθεί), ενώ ο Άγιος όλως αντιθέτως, δίδαξε ότι: «Ἐγώ, ὁ Μᾶρκος ὁ ἁμαρτωλὸς σᾶς λέγω ὅτι, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μνημονεύει τὸν Πάπαν ὡς Ὀρθόδοξον ἀρχιερέα, εἶναι ἔνοχος καὶ ὅποιος φρονεῖ τὰ δόγματα τῶν Λατίνων, θὰ κατακριθῇ μὲ τοὺς Λατίνους καὶ θὰ θεωρηθῇ ὡς παραβάτης τῆς πίστεως» ( Ἐπιστολὴ πρὸς Θεοφάνην, PG 160, 1096-1100). Όσον αφορά αυτά που υπογράφονται στο ΠΣΕ, πότε ο Άγιος είπε ή υπέγραψε παρόμοια με τα επαίσχυντα και αιρετικά κείμενα (Porto Allegre, Busan, Balamand, κτλ) τα οποία υπογράφει και επαινεί ο Πατριάρχης; Και οι παραβάσεις δεν έχουν τέλος (υπάρχουν και άλλες και άλλες και άλλες, αυτές ήταν ένα ΕΛΑΧΙΣΤΟ δείγμα!!!)
   Και ΟΛΑ αυτά τα δικαιολογούν, επικαλούμενοι τα πέντε - δέκα λεπτά συμπροσευχής (και κάποιες άλλες κατ' οικονομίαν ενέργειες και αυτές ακραίες, σπάνιες και περιορισμένες). Μα, τί παραφροσύνη είναι αυτή; Πώς είναι δυνατόν όλα αυτά τα οποία είπαμε όπως και άλλα, πολύ περισσότερα, να δικαιολογούνται και να συγκρίνονται με τα 5-10 λεπτά συμπροσευχής του Αγίου; Είναι δυνατόν να παίρνουμε ως βάση το ελάχιστο για να δικαιολογήσουμε το μέγιστο; Είναι ποτέ δυνατόν να γίνει δεκτή η απάντηση του φονέα σε ερώτηση του δικαστή «γιατί σκότωσες;»· «Επειδή μου έδωσε φάπα. Χειροδίκησε, να μην χειροδικήσω;» και να αθωωθεί ο φονεύς; Επιτρέπεται η επίκληση του ελαχίστου (της φάπας) να δικαιολογήσει το μέγιστο (τον φόνο); Φυσικά και όχι!!! Πώς, επομένως, αυτοί επιδιώκουν, επικαλούμενοι τα ελάχιστα πραχθέντα του Αγίου, να δικαιώνουν τα ΜΕΓΙΣΤΑ (και τι μέγιστα! Απορώ πώς ο Θεός δεν μας έκαψε!), που προαναφέραμε παραπάνω, του Πατριάρχου; Υπάρχει καμία σύγκριση; Όση ομοιότης υπάρχει μεταξύ «φάπας» και «φόνου», άλλη τόση υπάρχει μεταξύ των ενεργειών του Αγίου και του Πατριάρχου. Δεν είναι αυτό διεστραμμένο; Δεν είναι αυτό παραφροσύνη; Εκτός και αν είναι η μέγιστη υποκρισία και τότε λύεται η απορία.
   Τα επιχειρήματα δεν στέρεψαν. Τα επόμενά μας επιχειρήματα δεν θα χρησιμοποιηθούν βεβαίως για να πείσουν τους Οικουμενιστές, διότι αν δεν πείσθηκαν με τα παραπάνω, η βλάβη τους είναι ανίατη, αλλά παρατίθενται μόνο και μόνο για την κατάρτιση και εδραίωση των καλοπροαιρέτων. Μέχρι τώρα επιχειρηματολογήσαμε θέτοντας ως βάση την εκδοχή ότι, ο Άγιος Μάρκος δεν έκανε λάθος. Τα επόμενα επιχειρήματα που θα παραθέσουμε, αποδεικνύουν, κατά την ταπεινή μας γνώμη (μπορεί να είναι και εσφαλμένη, δεν είμαστε αλάθητοι), ότι ο Άγιος έκανε λάθος, ήσαν ανθρώπινες οι ενέργειές του, προερχόμενες από τον πραγματικό και ειλικρινή πόθο τού Αγίου για την επιστροφή των αιρετικών στην αλήθεια, οπότε προέβη σε αντικανονικές, κατά συγκατάβαση, ενέργειες.
   Και πρώτον, το ότι έκανε λάθος ο Άγιος φαίνεται από την στάση του όταν είδε την εωσφορική τους εμμονή στην αίρεση, μετά την σύνοδο. Μετά την σύνοδο, ο Άγιος δεν ήθελε ούτε να τους βλέπει. Χριστοκαπήλους τους αποκάλεσε, χριστεμπόρους, αιρετικούς και σχισματικούς! Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι, ότι δίδασκε να τους αποφεύγουμε όπως και τα φίδια!!! Από αυτά, δεν είναι φανερό ότι ο Άγιος έκανε λάθος και μετανόησε; Είναι δυνατόν να ισχυρισθούμε ότι, εάν ο Άγιος μπορούσε εξαρχής να προβλέψει την εμμονή τους στις αιρέσεις τους, θα προέβαινε σε τέτοιες ενέργειες; Φυσικά και δεν θα έλεγε και δεν θα έκανε αυτά που έκανε ο Άγιος, αν εγνώριζε τα επακολουθήσαντα εκ των προτέρων. Όχι μόνο δεν θα τα έλεγε, αλλά ούτε καν θα πήγαινε σε διάλογο!!! Πως θα πήγαινε σε διάλογο, όταν ο ίδιος κατόπιν δίδασκε, να τους αποφεύγουμε όπως τα φίδια (όχι τους Λατίνους, αλλά αυτούς τους ιδίους λατινόφρονες «Ορθοδόξους»).
   Δεύτερο επιχείρημά μας ότι ο Άγιος έκανε λάθος καὶ ότι η ενέργειά του ήταν ανθρώπινη, αποτελεί το επιχείρημα ότι η ενέργεια αυτή ασφαλώς δεν ήταν θεόπνευστη! Από πού αποδεικνύεται αυτό; Ας απαντήσωμε πρώτα στο ερώτημα: Από πού γνωρίζουμε ότι μία ενέργεια ενός Αγίου είναι θεόπνευστη στις περιπτώσεις που αυτή είναι και αντικανονική; Η απάντηση θα είναι φυσικά: Το γνωρίζουμε ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ! Μία θεόπνευστη ενέργεια (όταν είναι και αντικανονική, αντιευαγγελική, κ.τ.λ.), είναι αδύνατον να είναι αποτυχημένη! Το αντίθετο δεν είναι δυνατόν να συμβεί, διότι θα σήμαινε ότι το Άγιο Πνεύμα παρακίνησε έναν άγιο σε αντικανονική ενέργεια για να τον οδηγήσει σε αποτυχία! Το Άγιο Πνεύμα όμως παρακινεί σε αντικανονικές ενέργειες μόνο στις περιπτώσεις που προγνωρίζει ότι θα υπάρξει θετικός καρπός και τα παραδείγματα του πρώτου κεφαλαίου συνηγορούν σε αυτό που λέμε, δηλονότι τα παραδείγματα των αγίων Σισώη, Διονυσίου, Θεοδώρας, κ.τ.λ., αποδεικνύουν ότι, όλες οι παραβιάσεις τους είχαν θετικό καρπό, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση τού Αγίου Μάρκου. Καταλήγουμε έτσι στην παραδοχή ότι, όταν μία αντικανονική ενέργεια ενός Αγίου είναι και θεόπνευστη, οπωσδήποτε αυτή θα πρέπει να αποφέρει θετικό καρπό. Διαφορετικώς, το Άγιο Πνεύμα θα φαίνεται να παρακινεί σε παραβιάσεις κανόνων χωρίς λόγο (!), πράγμα βλάσφημο θα λέγαμε.
   Για το τέλος, όπως λέει και ο λαός, ας βάλουμε και το κερασάκι στην τούρτα. Μόνον, εμάς να μας επιτρέψετε να κάνουμε μία καινοτομία. Άλλωστε, δεν είναι προνόμιο μόνο τον Οικουμενιστών, ας μας επιτρέψουν να το έχουμε και εμείς αυτό το προνόμιο. Οπότε, αντί για ένα κερασάκι στην τούρτα, εμείς θα βάλουμε τρία κερασάκια. Ολόκληρη τούρτα, ένα μόνον κερασάκι, ποιος θα πρωτοπρολάβει, με τρία κάτι γίνεται.
   Το πρώτο λοιπόν κερασάκι είναι: Όταν λέμε «τιμή Αγίου μίμηση Αγίου», δεν εννοούμε ότι παίρνουμε απλώς έναν βίο Αγίου και προσπαθούμε να μιμηθούμε τα κατορθώματά του, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από την διδασκαλία του. Αυτά και τα δύο πρέπει να συνυπάρχουν, ποτέ μόνον το μεν ή μόνον το δε. Το ένα συμπληρώνει το άλλο, αλλιώς θα πέσουμε ασφαλώς σε πλάνη. Τί θέλουμε να πούμε με απλά λόγια; Ας πάρουμε και πάλι τα παραπάνω παραδείγματα του πρώτου κεφαλαίου (των Αγίων Σισώη, Διονυσίου, Αββάδων και Θεοδώρας). Ο Άγιος Σισώης όπως είπαμε, έδωσε μία «αντιευαγγελική» εντολή. ΟΥΔΕΠΟΤΕ όμως ΔΙΔΑΞΕ να κάνουν έτσι και οι άλλοι. Άρα, η πράξη του αυτή δεν ταυτίζεται με την διδασκαλία του, ούτε αποτελεί εντολή του προς εφαρμογή, πολλώ δε μάλλον κανόνα που εθέσπισε. Αυτό δεν μας δίδει το δικαίωμα να τον μιμηθούμε στην συγκεκριμένη πράξη του εφόσον ούτε εδίδαξε σχετικώς, ούτε προέτρεψε και πόσω μάλλον ούτε το επέβαλε! Το ίδιο ισχύει και ως προς την ανυπακοή του Αγίου Διονυσίου και ως προς την είσοδο στα πορνεία των Αββάδων. Ουδέποτε δίδαξε ή προέτρεψε ο Άγιος Διονύσιος να κάνουν ανυπακοή και οι άλλοι. Οπότε δεν ταυτίζεται η μεμονωμένη πράξη του με την όλη διδασκαλία του και δεν μας δίδει το δικαίωμα να τον μιμηθούμε σε αυτή την ενέργεια. Οπότε, ευλόγως τίθεται το ερώτημα: Ναι μεν ο Άγιος Μάρκος συμπροσευχήθηκε, πότε όμως και πού εδίδαξε, προέτρεψε και πολλώ μάλλον επέβαλε ως κανόνα το να συμπροσεύχονται και οι άλλοι; Φυσικά ποτέ!!! Με ποιο δικαίωμα τότε παίρνετε, έτσι ξερά, ως παράδειγμα, μια πράξη ενός Αγίου ανεξάρτητα από την διδασκαλία του και την μιμείσθε (δήθεν), όταν μάλιστα ο Άγιος Μάρκος, δίδαξε τα ΑΝΤΙΘΕΤΑ, όπως είπαμε παραπάνω; Με την ίδια τότε λογική, γιατί οι Οικουμενιστές δεν παίρνουν, έτσι ξερά, ως παράδειγμα την πράξη του Οσίου Παϊσίου τού Μεγάλου, που δεν έφαγε για δεκαετίες, για να την μιμηθούν; Ή την πράξη του Αγίου Συμεών του Στυλίτη και να κάτσουν σε στύλο για έτη, κ.ά. παρόμοια; (Βεβαίως, για την πνευματικότητα των Οικουμενιστών καλύτερα να μην μιλήσουμε, τα είπε άλλωστε ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης).
   Το δεύτερο κερασάκι θα το δανειστούμε από το Πηδάλιο (ερμηνεία ΣΤ' Οικουμ., Κανών 94ος, υποσ. 1). Ο Άγιος Νικόδημος ομιλεί για τον όρκο και επικαλείται τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος περί όρκου (με λίγα λόγια), ότι απαγορεύεται πλήρως από την Γραφή. « Ἀλλὰ μοῦ λέγεις, ὁ δείνα ἄνθρωπος, ἐνάρετος, εὐλαβής, ἱερωμένος, σώφρων, ὁρκίσθη. Μὴ μοῦ λέγῃς ὅτι.... ὁρκίσθη... Ἀκόμα καὶ ἐάν, καθ’ ὑπόθεσιν, ὁ Πέτρος, ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἄγγελος ὁρκίσθησαν... δὲν εἶναι ἰδική τους ἐντολή, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ... Τί φέρνεις εἰς τὸ μέσον τὸν δείνα καὶ τὸν δείνα; ... Διότι ὁ Θεός, ἐν Ἡμέρᾳ Κρίσεως θὰ σοῦ εἰπῇ «προσέταξα» καὶ ἐσὺ ἔπρεπε νὰ ὑπακούσῃς, ὄχι νὰ μοῦ προβάλλῃς τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον, καὶ τὰς παραβιάσεις τῶν ἄλλων νὰ περιεργάζεσαι... Ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι μυριάκις μεγάλος καὶ θαυμαστὸς ὁ παραβαίνων». Νομίζω ότι ο παραλληλισμός είναι άψογος και κατανοητός. Με άλλα λόγια, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να επικαλείται παραβιάσεις άλλων, ακόμη και Αγίων (έστω και των μεγαλυτέρων). Οι Οικουμενιστές, που είναι πειθήνια όργανα του διαβόλου, κάνουν όμως το αντίθετο, ήτοι επικαλούνται παραβιάσεις Αγίων για να δικαιολογήσουν τα αιρετικά ατοπήματά τους.
   Δεν ξέρω πώς θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί κάποιος ο οποίος, μετά τα παραπάνω επιχειρήματα, εμμένει στην κακοδοξία των αιρετικών (καλύτερα λέγε παναιρετικών) Οικουμενιστών.
   Εμείς πάντως έχουμε χρέος για το τέλος να προσθέσουμε και το τρίτο υποσχόμενο και καινοτόμο κερασάκι, το όποιο προέρχεται από τον αγαπημένο σύγχρονο Άγιο, σφοδρό πολέμιο της παναίρεσης του Οικουμενισμού π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο (τον εφιάλτη των Οικουμενιστών). Θα παραθέσουμε λίγες φράσεις από μία επιστολή του, της οποίας η υπόθεση έχει ως εξής:
Ο Γέροντας ήταν σφοδρός πολέμιος του μεταθετού των Επισκόπων (άλλη πληγή αυτή), και κάποιος, για να δικαιολογήσει την παραβίαση αυτή των Επισκόπων, μνημόνευσε την μετάθεση ενός Αγίου και είπε: «Ιδού, τί φωνάζεις;» Και φυσικά εισέπραξε την κατάλληλη απάντηση από τον σοφώτατο Γέροντα. Ο παραλληλισμός με το θέμα μας είναι και εδώ άψογος. Παραθέτουμε περίπου τα όσα έγραψε, χωρίς βέβαια να αλλοιώνουμε το νόημα: « Ὁ θεῖος Πατὴρ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς λέγει που ὅτι, «ἂν μεμφθῇς τινα ἐπὶ τινὶ παραβάσει, ἑκουσίως καὶ ἐσκεμμένως γινομένην, θὰ σπεύσῃ οὗτος νὰ εὗρῃ παραδείγματα ἄλλων, ἵνα δικαιολογήσῃ τὸν ἴδιον ἐκτροχιασμόν. Ἐὰν π.χ. εἰπῇς εἰς τινὰ ὅτι δὲν πρέπει, ἀγένειος ἀκόμη ὤν, νὰ ἀναλαμβάνῃ ἔργον διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας, ἐφ’ ὅσον καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος τριακονταετὴς ἐβαπτίσθη καὶ ἤρξατο διδάσκειν, αὐτὸς θὰ σὲ παραπέμψῃ εἰς τὸν Δανιήλ, ὅστις ἐν νεαρᾷ ἡλικίᾳ ἐγένετο κριτής, καὶ εἰς ἄλλους!... Οὐ νόμος Ἐκκλησίας τὸ σπάνιον. » (Λόγος ΛΖ', Ε.Π. Migne 36, 352). Ποίαν σημασίαν ἔχει ἂν ἐγένοντο ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς Ἐκκλησίας ὀλίγαι ἢ πολλαὶ παραβάσεις τούτου ἢ ἐκείνου τοῦ Κανόνος; Ἡ παράβασις θὰ ἐπικρατήσῃ ἢ ὁ Νόμος; Ἀλλά, συμβαίνει νὰ ὑπάρχωσι, μεταξὺ τῶν κατὰ καιροὺς παραβάντων τοὺς κατὰ τοῦ μεταθετοῦ Κανόνας (εἰς ἡμᾶς, τοὺς Κανόνας κατὰ τῶν συμπροσευχῶν μὲ τοὺς αἱρετικούς), καὶ πρόσωπα σεβαστά, ἀξιόλογα, ἐνάρετα. Καὶ τί σημαίνει τοῦτο; « Οὐδεὶς καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου κἂν μία ἡμέρα ἡ ζωὴ αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς». Καὶ οἱ ἁγιώτατοι τῶν ἀνθρώπων ὑπόκεινται εἰς παραβάσεις καὶ ὀλισθήματα. Τί πρέπει ἡμεῖς νὰ μιμώμεθα; Τὰς παραβάσεις καὶ τὰ ὀλισθήματα ἢ τὰς ἀρετὰς αὐτῶν; Αἱ ἀρεταὶ εἶναι πρὸς μίμησιν, τὰ σφάλματα εἶναι πρὸς ἀποφυγήν. Ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος, ὁ Ἐπίσκοπος Κύπρου, ἐτέλεσεν ἐν Κωνσταντινουπόλει, κατὰ προφανὴ παράβασιν τῶν Ἱερών Κανόνων, χειροτονίαν ἄνευ ἀδείας τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου). Θὰ ἔπρεπε διὰ τοῦτο νὰ καταργήσωμε τοὺς συναφεῖς Κανόνας καὶ νὰ νομοθετήσωμεν ὅτι, ἕκαστος Ἐπίσκοπος δύναται ἐλευθέρως νὰ χειροτονῇ εἰς οἱανδήποτε ξένην παροικίαν; Ἡ Ἁγία Θεοδώρα οὐ μόνον ἐφόρεσεν ἀνδρικὰ ἐνδύματα, ἀλλὰ καὶ ἐγκατεβίωσεν ἐν ἀνδρικῷ Μοναστηρίῳ. Θὰ ἔπρεπε διὰ τοῦτο νὰ καταργήσωμε τοὺς συναφεῖς Κανόνας; Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων ἔδειρε μοναχόν, κατὰ παράβασιν τῶν Ἱερών Κανόνων. Θὰ ἔπρεπε διὰ τοῦτο νὰ καταργήσωμε τοὺς τύπτειν ἀπαγορεύοντας Κανόνας καὶ νὰ νομοθετήσωμεν ὅπως οἱ Κληρικοὶ χρῶνται ἀκωλύτως ῥάβδον πρὸς σωφρονισμὸν τῶν ἀπειθούντων; Τί καὶ ἂν μεταξὺ τῶν παραβατῶν ὑπῆρξαν ἐνδεχομένως καὶ πρόσωπα ἐνάρετα; Αἱ ἀρεταὶ αὐτῶν, ἐπαναλαμβάνομεν, εἶναι παράδειγμα πρὸς μίμησιν· αἱ τυχοῦσαι παραβάσεις καὶ τὰ σφάλματα αὐτῶν εἶναι παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν. Ἀκούσωμεν τοῦ μεγάλου Πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου βοῶντος: «Εἰ καὶ εἶπεν ὁ Ἅγιος Διονύσιος τῆς Ἀλεξανδρείας ὅτι οἱ ἐκ Μοντανιστῶν ἐπιστρέφοντες εἰς τὴν Ἐκκλησίαν πρέπει νὰ γίνωνται δεκτοὶ ἄνευ βαπτίσματος, ἀλλ’ ὅμως εἰς τοῦτο ἠστόχησε. Καὶ πᾶν ἄλλο ἢ πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν τῷ σφάλματι αὐτοῦ (Μ. Βασιλείου Κανὼν Α')...». (Ἄρθρα, Μελέται, Ἐπιστολαί, Ἔκδοσις Β΄, σελὶς 137, «ΟΥ ΦΥΛΑΚΤΕΟΝ ΤΗΝ ΜΙΜΗΣΗΝ ΤΟΥ ΣΦΑΛΜΑΤΟΣ»).
   Νομίζω τα σχόλια περιττεύουν. 
   Και όμως, παρά τα παραπάνω που είπαμε, οι Οικουμενιστές εμμένουν, επιμένουν και διατείνονται πως έχουν δίκαιο!!! Αυτοί, ωστόσο, δεν είναι Ορθόδοξοι, αυτοί είναι (σκληρόν ειπείν, πλην όμως και αναγκαίον)
ΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟΙ!!!