Πολλοὶ ἄνθρωποι, ἀκόμη καὶ Χριστιανοί, νομίζουν ὅτι ὅσα γράφει ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶνε μυθώδη, ἢ εἰς τὴν καλλιτέραν περίπτωσιν ἀλληγορικά. Καὶ τοιουτοτρόπως πέφτουν εἰς τὴν παγίδα τῶν ἀθέων ἐξελικτικῶν, οἱ ὁποῖοι διατείνονται, ἄνευ ουδεμιᾶς οὐσιαστικῶς ἀποδείξεως, ὅτι ἡ ἡλικία τῆς Γῆς καὶ τοῦ σύμπαντος κόσμου εἶνε ἑκατομμυρίων, ἢ ἀκόμη χειρότερα δισεκατομμυρίων ἐτῶν!
Εἰς τὸ παρὸν κείμενον παρατίθενται μερικὰ ἐπιστημονικὰ στοιχεῖα ποὺ δείχνουν ὅτι ἡ ἑξαήμερος δημιουργία τοῦ κόσμου ἐκ τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἡ χρονολόγησις ποὺ παρατίθεται εἰς τὸ πρῶτον Βιβλίον τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴν Γένεσιν, δὲν εἶνε καὶ τόσον μυθώδη, οὔτε ἀλληγορικά, ἀλλὰ ὅ,τι μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Θεὸς ᾖναι ἡ καθαρὰ ἀλήθεια. Καὶ καλὸν εἶνε νὰ λαμβάνουν σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν τους τὴν Ἁγίαν Γραφὴν οἱ ἐπιστήμονες, διότι θὰ γλυτώσουν πολὺν χρόνον μελέτης καὶ ἐρευνῶν. Ἤδη οἱ ἄθεοι ἐπιστήμονες ἔχουν καθυστερήσει τὴν πρόοδον τῆς ἐπιστήμης χιλιάδας ἐτῶν τὤρᾳ, ἀφοῦ ἔφθασαν τὸν εἰκοστὸν αἰῶνα νὰ ἀνακαλύψουν ὅσα ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς ἀποκαλύπτει ἐδῶ καὶ 4,500 ἔτη! Ἕνα παράδειγμα εἶνε ἡ δημιουργία τοῦ φωτὸς πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἡλίου, γεγονὸς ποὺ ἐχλεύαζαν οἱ ἄθεοι, ὅταν τὸ ἔβλεπαν γεγραμμένον εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, μέχρι τελευταίως ποὺ τὸ ἀνεκάλυψαν καὶ αὐτοί!
Διὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἔχῃ στηρίγματα ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως,
ἐπενόησαν οἱ ὀπαδοί της ἕνα σωρὸν ἄλλα ἀναπόδεικτα πράγματα, ἕνα
ἐκ τῶν ὁποίων εἶνε ἡ πολὺ μεγάλη ἡλικία τοῦ κόσμου! Αὐτὸ βεβαίως,
ἔγινε σταδιακῶς καὶ τεχνηέντως, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀφομοιωθῇ
περισσότερον!
Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ George Buffon (Γάλλος Κοσμολόγος, 1707-1788) ὑπεστήριξε τὸ ἔτος 1770 ὅτι ἡ Γῆ ἔχει ἡλικίαν 70,000 ἐτῶν.
Τὸ δὲ ἔτος 1905, ἐπισήμως ἡ ἡλικία τῆς Γῆς ἦτο δύο δισεκατομμυρίων ἐτῶν!
Φαίνεται ὅμως, ὅτι αὐτὸ δὲν τοὺς ἐκάλυπτεν, ὁπότε μερικὰ ἔτη μετά,
δηλαδὴ τὸ 1969, ἡ ἐπίσημος ἡλικία τῆς Γῆς καὶ τῆς Σελήνης ἦτο
τρισήμισυ δισεκατομμυρίων ἐτῶν!
Καὶ σήμερον κατέληξαν νὰ διαδίδουν ὅτι ἡ ἡλικία τῆς γῆς εἶνε 4,6
δισεκατομμυρίων ἐτῶν! Μέχρι αὔριον, ἴσως νὰ αὐξηθῇ
περισσότερον! Οὕτως ἢ ἄλλως, τὰ μηδενικὰ ποὺ προσθέτουν δέν ...
φορολογοῦνται!!!
Οἱ τόσον μεγάλοι ἀριθμοί, βολεύουν πολύ, διότι ὅσον μακρυὰ εἰς τὸ
παρελθὸν μεταθέτουν τὰς «ἀποδείξεις» τους, τόσον δυσχερέστερον
εἶνε νὰ ἀποδειχθοῦν πραγματικῶς!
Οἱ ἐπιστήμονες ἔχουν παρατηρήσει ὅτι κάθε 30 ἔτη «ἀποθνήσκει»
ἕνα
ἄστρον, δηλαδὴ ἐκρήγνυται ὡς ὑπερκαινοφανής.
Ἂν τὸ σύμπαν εἶνε ἡλικίας δισεκατομμυρίων ἐτῶν, πῶς καὶ ἔχουν
παρατηρηθεῖ ὀλιγότεροι τῶν τριακοσίων τοιούτων «θανάτων»; Δὲν
ἔπρεπε νὰ εἶχαν παρατηρηθῆ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἐκρήξεις
ὑπερκαινοφανῶν;
Δίδω ἀκόμα ἕνα στοιχεῖον, ποὺ δείχνει ὅτι τὸ σύμπαν δὲν ἔχει τόσον
μεγάλην ἡλικίαν ὅπως διατείνονται οἱ ἐξελικτικοί.
Εἰς τὰ βιβλία φυσικῆς γράφουν ὅτι τὰ ἄστρα ποὺ ὀνομάζονται
«ἐρυθροὶ γίγαντες» ἐξελίσσονται εἰς «λευκοὺς νάνους» εἰς διάστημα
χρόνου δισεκατομμυρίων ἐτῶν!
Ἀρχαῖαι ὅμως περιγραφαί, ἀνατρέπουν αὐτὰ ποὺ μᾶς διδάσκουν
σήμερον!!!
Ἰδοὺ καὶ τρίτον στοιχεῖον (3ον)!
Εἷς ἐκ τῶν δορυφόρων τοῦ Διός, ὁ Γανυμήδης, ἔχει ἰσχυρὸν
μαγνητικὸν πεδίον. Τὰ μαγνητικὰ πεδία παράγονται ἀπὸ τὴν κίνησιν
τῶν ὑγρῶν μετάλλων ποὺ εὑρίσκονται ἐντὸς ἑνὸς σώματος. Ὁ
Γανυμήδης ὅμως, ἔπρεπε νὰ εἶχε «κρυώση» (στερεοποιηθῆ τελείως)
πρὸ δισεκατομμυρίων ἐτῶν!
Καὶ αὐτὸ εἶνε ἕνα μόνον παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Διότι ἰσχύει
καὶ διὰ τὴν Γῆν αὐτό, ἀλλὰ καὶ δι᾿ ἄλλους πλανήτας.
Πῶς ἐξηγεῖται αὐτὸ μὲ τὰ δισεκατομμύρια ἔτη;
Τέταρτον στοιχεῖον (4ον):
Οἱ δακτύλιοι τοῦ Κρόνου εἶνε ἀσταθεῖς, γεγονὸς ποὺ δέν δικαιολογεῖ
τὴν ἡλικίαν τῶν δισεκατομμυρίων ἐτῶν!
Πέμπτον στοιχεῖον (5ον):
Οἱ μαγνῆται χάνουν τὴν δύναμίν τους μὲ τὸ πέρας τοῦ χρόνου.
Ἡ γῆ ἔχει ἤδη χάση τὸ 10% τῆς μαγνητικῆς της δυνάμεως τὰ
τελευταῖα 150 ἔτη καὶ τὸ 40% τὰ τελευταῖα 1,000 ἔτη!
Συνεπῶς, ΔΕΝ μπορεῖ νὰ ἔχῃ ἡλικίαν δισεκατομμυρίων ἐτῶν καὶ νὰ
διατηρῇ μαγνητικὸν πεδίον!
Ἕκτον Στοιχεῖον (6ον):
Ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι ἡ Σελήνη ἀπομακρύνεται ἐκ τῆς Γῆς μὲ
ταχύτητα 5 cm περίπου κατ᾿ ἔτος.
Αὐτό, εἰς ποῖον λογικὸν συμπέρασμα μᾶς ὁδηγεῖ;
Ὅτι ὅσον προχωροῦμεν εἰς τὸ παρελθόν, ἡ Σελήνη εὑρίσκεται
πλησιέστερον τῆς Γῆς! Μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται!...
Πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι ἀλλάζουν πολλὰ δεδομένα εἰς τὴν γῆν, ὅσον
πλησιέστερον εὑρίσκεται ἡ Σελήνη εἰς αὐτήν, ἂν προχωρήσωμε πίσω
εἰς τὸν χρόνον, θὰ ὑπάρξῃ κάποια χρονικὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ
Σελήνη θὰ εἶχεν ἔλθη εἰς ἐπαφὴν μὲ τὴν Γῆν! Καὶ αὐτὴ ἡ χρονικὴ
στιγμὴ δὲν ξεπερνᾶ τὰ 1,4 δισεκατομμύρια ἔτη!!!
Δηλαδή, ὑπολογίζοντας τὴν ταχύτητα ἀπομακρύνσεως τῆς Σελήνης
ἐκ τῆς Γῆς, εὑρίσκουμεν ὅτι πρὸ 1,4 δισεκατομμυρίων ἐτῶν ἡ Σελήνη
ἐφαπτόταν μὲ τὴν Γῆν! Περιττὸν νὰ ἀναφέρω ὅτι καὶ εἰς τὴν μέσην
ἀπόστασιν νὰ ἦτο, ἀπὸ ὅτι εἶνε σήμερον ἡ Σελήνη, ἡ Γῆ θὰ
καταστρεφόταν! Πολὺ δὲ περισσότερον δὲν θὰ ἠμποροῦσαν νὰ
ὑπάρξουν κατάλληλοι συνθῆκαι διαβιώσεως οἱουδήποτε ὀργανισμοῦ!
Μὲ ἐλαφρῶς διαφορετικὰ δεδομένα:
Ὑποτιθεμένη ἡλικία τῆς Γῆς: 4,540,000,000 ἔτη
Ἀπόστασις Γῆς - Σελήνης: 384,000 km
Ἀπομάκρυνσις τῆς Σελήνης ἐκ τῆς Γῆς: 3,8 ἑκατοστὰ κατ᾿ ἔτος ἢ 3,8 cm/year
[https://www.iflscience.com/the-moon-is-slowly-moving-away-from-earth-will-we-ever-drift-apart-70642]
Συμπέρασμα:
Ἡ ἀπόστασις Γῆς - Σελήνης τότε, πρὸ 4,54 δισεκατομμυρίων ἐτῶν θὰ ἦτο:
0,038 μέτρα/ἔτος Χ 4,540,000,000 ἔτη = 172,520 km.
Ἀναμένουμε τὤρᾳ ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες ποὺ διατείνονται περὶ αὐτῶν, νὰ ἀποδείξουν ὅτι ἠμποροῦσαν νὰ συνυπάρχουν ἡ Γῆ μὲ τὴν Σελήνην τόσον πλησίον μεταξύ τους, καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναπτυχθῇ καὶ ζωὴ εἰς τὴν Γῆν, ἀλλ᾿ οὐχὶ καὶ εἰς τὴν Σελήνην!
Ἕβδομον στοιχεῖον (7ον):
Κομῆται μικρῆς περιόδου, χάνουν ὕλην ποὺ δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ
ἐπεκτείνουν τὴν ζωήν τους περισσότερον ἀπὸ 10,000 ἔτη!
Καὶ ὅμως παρατηροῦνται καὶ σήμερον!
Ὄγδοον στοιχεῖον (8ον):
Ἡ Γῆ γυρίζει εἰς τὸν Ἰσημερινόν, μὲ ταχύτητα 1000 μιλίων ἀνὰ
ὥραν!
Αὐτὴ ἡ περιστροφὴ τῆς Γῆς, προκαλεῖ τὸ λεγόμενον Coriolis Effect.
Ἔχει παρατηρηθεῖ μία ἐπιβράδυνσις τῆς περιστροφικῆς κινήσεως τῆς
Γῆς! Αὐτό, μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἴδιον λογικὸν συμπέρασμα ποὺ
ἀναφέραμεν ἀνωτέρω περὶ τῆς Σελήνης. Ὅτι δηλαδή, ὅσον
προχωροῦμεν εἰς τὸ παρελθόν, τόσον μεγαλυτέρα εἶνε ἡ
περιστροφικὴ
κίνησις τῆς Γῆς!
Ἂν ἡ ἡλικία τῆς Γῆς εἶνε ὄντως 4,6 δισεκατομμυρίων ἐτῶν, ὅπως
διατείνονται οἱ ἐξελικτικοὶ ἐπιστήμονες, ἆρά γε πόση θὰ ἦτο ἡ
ταχύτης
περιστροφῆς της πρό, ἂς εἴπωμεν, 65 ἑκατομμυρίων ἐτῶν;
Χμμμ... Μᾶλλον αὐτὸς εἶνε ὁ λόγος τῆς ἐξαφανίσεως τῶν
δεινοσαύρων τότε!
Ἔνατον στοιχεῖον (9ον):
Εἰς τὴν ἔρημον τῆς Σαχάρας ἐν Ἀφρικῇ, ἐπικρατεῖ ἄνεμος μὲ
σχετικῶς
σταθερὰν κατεύθυνσιν, γεγονὸς ποὺ προκαλεῖ τὸ φαινόμενον τῆς
ἐρημοποιήσεως.
Ἔχει ὑπολογισθεῖ ὁ ῥυθμὸς ἐπεκτάσεως τῆς ἐρήμου τῆς Σαχάρας καὶ
τὸ χρονικὸν διάστημα διαμορφώσεώς της ὅπως εἶνε σήμερον δὲν
μπορεῖ νὰ ξεπερνᾶ τὰ 4,000 ἔτη περίπου!
Δέκατον στοιχεῖον (10ον):
Αἱ πετρελαιοπηγαὶ μποροῦν νὰ ἐξασκοῦν πίεσιν μέχρι 20,000 psi.
Ὁ φλοιὸς τῆς Γῆς, ὅμως, ἄνωθεν μιᾶς πετρελαιοπηγῆς, δὲν δύναται νὰ
ἀντέξῃ αὐτὴν τὴν πίεσιν πέραν τῶν 10,000 ἐτῶν!
Τὰ κάτωθι εἶνε ἀντιγραφὴ ἐκ τοῦ βιβλίου τοῦ Ἀποστόλου Χρ. Φράγκου ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἡ μυθολογία τῆς σύγχρονης Γεωλογίας», ἀπὸ τὰς σελίδας 189 μέχρι 196:
1. Ἐκροὴ ἀερίων μέσα εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν.
Ὡρισμένα ῥαδιενεργὰ στοιχεῖα παράγουν ἀέρια καθὼς μεταπίπτουν, κυρίως ἡλίου 4 εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἐκπτώσεως οὐρανίου, καὶ ἀργοῦ 40 εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἐκπτώσεως καλίου. Τὰ προϊόντα αὐτὰ μεταναστεύουν πρὸς τὰ ἄνω διὰ μέσου τῶν πετρωμάτων καὶ τελικῶς διαφεύγουν εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν. Τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ ἀργοῦ πρέπει νὰ ὑπῆρχεν ἐδῶ ἢ εἰς τὸν φλοιὸν ἀπὸ τὴν ἀρχήν, δεδομένου ὅτι εἶνε ἐξαιρετικῶς ἄφθονον διὰ νὰ εἶχε παραχθῆ ἀπὸ τὴν ἔκπτωσιν τοῦ καλίου, ἀκόμη καὶ εἰς χρονικὴν περίοδον 5 δισεκατομμυρίων ἐτῶν, ἂν παραδεχθῶμεν ὡς ὀρθοὺς τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ Cook.
Ἡ μικρὴ ποσότης τοῦ ἡλίου εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν ἔχει προκαλέσει σύγχυσιν εἰς τοὺς ἐξελικτικοὺς ἐπὶ πολλὰ ἔτη. Ὁ Cook ἐπισημαίνει τὸ πρόβλημα ὡς ἑξῆς:
«Εἰς τὴν ὑπολογισθεῖσαν ποσότητα 2Χ10²⁰ γραμμάρια οὐρανίου καὶ 5Χ10²⁰ γραμμάρια θορίου εἰς τὴν λιθόσφαιραν, τὸ ἥλιον θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε παραχθῆ ῥαδιογενετικῶς εἰς ῥυθμὸν περίπου 3Χ10²⁰ γραμμάρια ἐτησίως. Ἐπὶ πλέον, ἡ (δευτερεύουσα) πηγή ἡλίου ὑπελογίσθη ὅτι εἶνε εἰς συγκρίσιμον μέγεθος. Προφανῶς, σχεδόν ὅλον τὸ ἥλιον ἀπὸ ἰζηματογενῆ πετρώματα και, συμφώνως πρὸς τοὺς Keevil καὶ Hurley, περίπου 0,8 τοῦ ῥαδιογενετικοῦ ἡλίου ἀπὸ πυρογενῆ πετρώματα, ἠλευθερώθη εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν γεωλογικῶν περιόδων (ποὺ θεωροῦνται ὅτι εἶνε 5Χ10⁵ ἔτη). Συνεπῶς, περισσότερον ἀπὸ 10²⁰ γραμμάρια ἡλίου θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπέρασεν εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν ἀπὸ τὴν «ἀρχήν». Δεδομένου ὅτι ἡ ἀτμόσφαιρα περιέχει μόνον 3,5Χ10¹⁵ γραμμάρια ἡλίου 4, ἡ συνήθης παραδοχή εἶνε συνεπῶς περίπου 10²⁰ γραμμάρια ἡλίου 4, ποὺ πρέπει ἐπίσης νὰ ἐπέρασε διὰ μέσου τῆς ἐξωσφαίρας καὶ ὅτι ὁ παρὼν ῥυθμὸς ἀπωλείας διὰ τῆς ἐξωσφαίρας ἐξισώνει τὸν ῥυθμὸν ἐκροῆς ἀπὸ τὴν λιθόσφαιραν» (Cook Melvin, "Where is the Earth's Radiogenic Helium?", Nature, vol. 179, January 26, 1957, p. 213).
Αὐτὴ ἡ «συνήθης παραδοχή», ἐν τούτοις, εἶνε μόνον μία παραδοχή. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἔνδειξις ὅτι τὸ ἥλιον 4 διέφυγεν ἢ ἠμποροῦσε νὰ διαφύγῃ ἀπὸ τὴν ἐξώσφαιραν εἰς σημαντικὰς ποσότητας. Ἀντιθέτως, ὁ Cook ἔδειξεν ὅτι ὑπάρχει μία ἰσχυρὰ πιθανότης τὸ ἥλιον 4 πράγματι νὰ εἰσῆλθεν εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν διάστημα διὰ μέσου τοῦ ἡλιακοῦ στέμματος.
Κατὰ συνέπειαν, ἡ μεγίστη ἡλικία τῆς ἀτμοσφαίρας, μὲ τὴν παραδοχὴν ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἀρχικὸν ἥλιον εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν, θὰ εἶνε [(3,5Χ10¹⁵)/10²⁰]Χ(5Χ10⁹)= 1,75Χ10⁵ ἔτη.
Πράγματι, ὁ Henry Faul διεπίστωσεν ἐνδείξεις ὅτι ὁ ῥυθμὸς τῆς ἐκροῆς ἡλίου εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν εἶνε ἄνω τῶν 3Χ10¹¹ γραμμαρίων ἐτησίως (Faul Henry, "Nuclear Geology", New York, John Wiley, 1954), ποὺ εἶνε κατὰ 100 φορὰς μεγαλύτερος ἀπὸ τὴν τιμὴν ποὺ ἐχρησιμοποίησεν ὁ Cook. Τοῦτο θὰ ἐμείωνε τὴν ἡλικίαν τῆς ἀτμοσφαίρας εἰς μερικὰς χιλιάδας ἐτῶν!
2. Εἰσροὴ μετεωριτικοῦ ὑλικοῦ ἀπὸ τὸ διάστημα
Εἶνε γνωστὸν ὅτι ὑπάρχει σταθερὸς ῥυθμὸς εἰσόδου σωματιδίων κοσμικῆς σκόνης εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν ἀπὸ τὸ διάστημα, ποὺ ἐν συνεχείᾳ κατακάθεται βαθμιαίως εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Γῆς. Αἱ καλλίτεραι μετρήσεις τῆς εἰσροῆς αὐτῆς ἔγιναν ἀπὸ τὸν Hans Petterson, ὁ ὁποῖος διεπίστωσε ποσότητα 14 ἑκατομμυρίων τόνων κατ᾿ ἔτος (Petterson Hans, "Cosmic Spherules and Meteoritic Dust", Scientific American, vol. 202, February 1960, p. 132).
[Πολὺ πρόσφατοι μετρήσεις δείχνουν μίαν πολὺ μεγαλυτέραν εἰσροὴν σκόνης ἐκείνης ποὺ ὑπελόγισεν ὁ Petterson καί, συνεπῶς, πολὺ νεωτέραν ἡλικίαν τῆς Γῆς καὶ τῆς Σελήνης· βλέπε: G. S. Hawkins, (Ed.) "MeteorOrbits and Dust", published by NASA, 1976. Ἀριθμοὶ ποὺ ελήφθησαν ἀπὸ πραγματικὰς μετρήσεις εἰς τὸ Διάστημα, ὅπως καταχωρίζονται εἰς τὴν δημοσίευσιν αὐτήν, δίδουν 200 ἑκατομμύρια τόνους σκόνης ποὺ ἔρχεται εἰς τὴν Γῆν κατ᾿ ἔτος].
Τοῦτο ἀνεβάζει τὴν ποσότητα εἰς 14Χ10¹⁹ πάουντς (λίβραι) εἰς χρονικὸν διάστημα 5 δισεκατομμυρίων ἐτῶν. Ἐὰν παραδεχθῶμε διὰ τὴν πυκνότητα τῆς συμπιεσμένης σκόνης ὅτι εἶνε, ἂς εἴπωμεν, 140 πάουντς κατὰ κυβικὸν πόδι, τοῦτο ἀντιστοιχεῖ εἰς ἕνα ὄγκον 10¹⁸ πάουντς κυβικὰ πόδια. Δεδομένου ὅτι ἡ Γῆ ἔχει ἐπιφάνειαν περίπου 5,5Χ10¹⁸ τετραγωνικὰ πόδια, τοῦτο φαίνεται νὰ σημαίνῃ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε συσσωρευθῇ, κατὰ τὴν διάρκειαν 5 δισεκατομμυρίων ἐτῶν ἡλικίας τῆς Γῆς, ἕνα στρῶμα μετεωριτικῆς σκόνης πάχους περίπου 182 ποδῶν εἰς ὁλόκληρον τὸν πλανήτην μας.
Δὲν ὑπάρχει, ὅμως, οὔτε τὸ παραμικρὸν σημάδι δι᾿ ἓν τοιούτον στρῶμα σκόνης πουθενά εἰς τὴν Γῆν.
Εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Σελήνης, ἐπίσης, θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ τοὐλάχιστον ἀνάλογον πάχος σκόνης· ἐν τούτοις, οἱ ἀστροναῦται δὲν ηὗραν κανένα τοιοῦτον σημάδι. Ἂς σημειωθῇ ὅτι πρὶν ἀπὸ τὰς προσεδαφίσεις εἰς τὴν Σελήνην, ὑπῆρχαν σημαντικοὶ φόβοι ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐβυθίζοντο μέσα εἰς τὴν σκόνην ὅταν θὰ προσεδαφίζοντο ἐκεῖ, πρᾶγμα ποὺ βεβαίως δὲν ἔγινε, διότι δὲν ὑπάρχουν τοιαῦται ποσότητες σκόνης εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Σελήνης. Μπορεῖ κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι διαδικασίαι διαβρώσεως καὶ ἀναμείξεως εἶνε ἡ αἰτία τῆς ἀπουσίας τοῦ στρώματος τῶν 182 ποδῶν μετεωριτικῆς σκόνης.
Ἀλλὰ θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐπισημανθῇ ὅτι ἡ σύνθεσις ἑνὸς τοιούτου ὑλικοῦ μπορεῖ πλήρως νὰ διακριθῇ, εἰδικώτερον τὸ νικέλιον καὶ ὁ σίδηρος ποὺ αὐτὸ περιέχει. Τὸ νικέλιον, ἐπὶ παραδείγματι, εἶνε ἕνα πολὺ σπάνιον στοιχεῖον εἰς τὸν φλοιὸν τῆς Γῆς καὶ εἰδικώτερον εἰς τοὺς ὠκεανούς. Ὁ Pettersson ὑπελόγισεν ὅτι τὸ μέσον περιεχόμενον νικελίου τῆς μετεωριτικῆς σκόνης εἶνε 2,5%, περίπου 300 φορὰς μεγαλύτερον ἀπὸ ὅ,τι εἶνε εἰς τὸν φλοιὸν τῆς Γῆς. Ἔτσι, ἐὰν ὅλον τὸ στρῶμα τῆς μετεωριτικῆς σκόνης εἶχεν ἐξαπλωθῆ μὲ ὁμοιόμορφον ἀνάμειξιν εἰς ὁλόκληρον τὸν φλοιὸν τῆς Γῆς, τὸ πάχος τοῦ φλοιοῦ θὰ ἦτο 182Χ300 πόδια, ἢ περίπου 10 μίλια, ἐὰν παραδεχθῶμεν ὅτι καμμία ποσότης ἀρχικοῦ νικελίου δὲν ὑπῆρχεν εἰς τὸν φλοιόν.
Δοθέντος ὅτι ὁ φλοιὸς τῆς Γῆς, κάτω μέχρι τὸν μανδύαν, ἔχει πάχος περίπου 12 μίλια, τοῦτο δείχνει ὅτι ὅλον τὸ νικέλιον εἰς τὸν φλοιὸν τῆς Γῆς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε προκύψῃ ἀπὸ τὴν εἰσροὴν μετεωριτικῆς σκόνης κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὑποτιθεμένης 5Χ10⁹ ἐτῶν ἡλικίας τῆς Γῆς.
Ἕνας ἄλλος ἐνδιαφέρων ὑπολογισμὸς μπορεῖ νὰ γίνῃ σημειώνοντας ὅτι τὰ ὕδατα τῶν ποταμῶν μεταφέρουν περίπου 0,75 δισεκατομμύρια πάουντς νικελίου κατ᾿ ἔτος εἰς τοὺς ὠκεανοὺς καὶ ὅτι οἱ ὠκεανοὶ περιέχουν 7,000 δισεκατομμύρια πάουντς. Ἔτσι τὸ διαλυμένον νικέλιον εἰς τὰ ὕδατα τῶν ὠκεανῶν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε συσσωρευθῇ ἀπὸ τὴν ῥοὴν τῶν ποταμῶν εἰς χρονικὸν διάστημα ὀλίγον περισσότερον ἀπὸ 9000 ἔτη. Συνεπῶς, ἡ ἀπουσία τοῦ καταλλήλου ποσοστοῦ νικελίου ποὺ φθάνει εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Γῆς ἀπὸ τὴν μετεωριτικὴν εἰσροήν, δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθῇ εἰς τὴν διάβρωσιν καὶ μεταφοράν του εἰς τὸν ὠκεανόν. Ὁ μόνος δυνατὸς τρόπος ἐξηγήσεως, εἰς τὸν ὁποῖον ὀφείλεται ἡ μικρὴ ποσότης νικελίου ποὺ εὑρέθη εἰς τὸν φλοιὸν τῆς Γῆς καὶ τῶν ὠκεανῶν, φαίνεται νὰ εὑρίσκηται εἰς τὸ ὅτι ἡ ἡλικία τῆς Γῆς εἶνε μόνον μερικαὶ χιλιάδες ἔτη.
3. Εἰσροὴ ὑλικῶν εἰς τοὺς ὠκεανούς.
Ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὸ πρόβλημα τοῦ μετεωριτικοῦ νικελίου, τὸ ἁπλὸν γεγονός ὅτι τὸ περιεχόμενον τοῦ νικελίου ποὺ θὰ ἠμποροῦσε νὰ συσσωρευθῇ ἀπὸ τὴν ῥοὴν τῶν ποταμῶν ἐχρειάσθη περίπου 9000 ἔτη, φαίνεται νὰ θέτῃ ἕνα ἀνώτατον ὅριον εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν ὠκεανῶν, ἐκτὸς ἐὰν ἠμποροῦσε νὰ καταδειχθῇ ὅτι αὐτὸ τὸ διαλυμένον νικέλιον εἴτε κατεκάθισεν ἔξω ἀπὸ τὸν βυθὸν τῶν ὠκεανῶν ἢ κάπως ἐπέστρεψεν εἰς τὴν ἀτμόσαιραν καὶ εἰς τὰς ἠπείρους. Ἀλλὰ κᾴτι τέτοιο δὲν ἔχει καταδειχθῆ. Προφανῶς, δὲν κατεκάθισεν εἰς τὸν βυθὸν τῶν ωκεανῶν διὰ 5 δισεκατομμύρια ἔτη ποσότης 3,75 δισεκατομμυρίων δισεκατομμυρίων πάουντς. Δεδομένου ὅτι οἱ ὠκεανοὶ καλύπτουν ἔκτασιν 3,9Χ10¹⁵ τετραγωνικὰ πόδια, τοῦτο σημαίνει ὕπαρξιν περίπου 960 πάουντς νικελίου εἰς κάθε τετραγωνικὸν πόδι βυθοῦ τοῦ ὠκεανοῦ.
Τὸ αὐτὸ εἶδος ὑπολογισμοῦ μπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ δι᾿ ἄλλα διαλυμένα χημικὰ στοιχεῖα εἰς τὸν ὠκεανόν. Δηλαδή, τὸ ποσὸν οἱουδήποτε δοθέντος χημικοῦ στοιχείου εἰς τὸν ὠκεανόν, διῃρημένον μὲ τὴν ἐτήσιον αὔξησιν τοῦ χημικοῦ τούτου στοιχείου διὰ μέσου τῆς ῥοῆς τῶν ποταμῶν, θὰ δίδῃ τὸν χρόνον ποὺ ἀπαιτεῖται διὰ νὰ συσσωρευθῇ τὸ χημικὸν τοῦτο στοιχεῖον, ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς παραδοχῆς ὅτι καμμία ἀπὸ τὴν ποσότητα τοῦ χημικοῦ τούτου στοιχείου δὲν ὑπῆρχεν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν εἰς τὸν ὠκεανὸν καὶ ὅτι ὁ ῥυθμὸς εἰσροῆς ἦτο πάντοτε ὁ ἴδιος.
Λόγῳ τοῦ ὅτι ὑπάρχουν πολλὰ χημικὰ στοιχεῖα εἰς τοὺς ὠκεανούς, πολλοὶ διαφορετικοὶ ὑπολογισμοὶ μποροῦν νὰ γίνουν καὶ πολλαὶ διαφορετικαὶ ἀπαντήσεις μποροῦν νὰ δοθοῦν, ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι εἶνε ἄγνωστον τὸ ποσὸν κάθε χημικοῦ στοιχείου ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὸν ὠκεανὸν ἀρχικῶς, πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξιν τῶν ὑπολογισμῶν, διότι εἰς μερικὰς περιπτώσεις μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν μηχανισμοὶ ἀνακυκλώσεως ποὺ νὰ ἐπαναφέρουν μέρος αὐτῶν τῶν χημικῶν στοιχείων πίσω εἰς τὰς ἠπείρους.
Τὸ ἀξιοσημείωτον, ὅμως, εἶνε ὅτι εἰς κάθε περίπτωσιν, ἡ ὑπολογισθεῖσα φαινομένη ἡλικία τῶν ὠκεανῶν εἶνε τεραστίως μικροτέρα ἀπὸ τὴν ὑποτιθεμένην ἡλικίαν τῆς γῆς τῶν πέντε περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν.
Ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ ἐξελικτικοὶ ποὺ ἀναφέρουν διάφορα χρονόμετρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦσαν εὐλόγως νὰ ἑρμηνευθοῦν ὅτι ὑποστηρίζουν τὴν ἄποψιν περὶ τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας τῆς γῆς.
Ὁ Willian Stansfield ("The Science of Evolution", MacMillan, New York, 1977, pp. 80-84) ἀναφέρει μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ὡς ἑξῆς:
1. Ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς σημερινοὺς ῥυθμοὺς ἠφαιστειακῆς δράσεως, «νεανικαὶ» ἐκλύσεις ὑδάτων ἀπὸ ἠφαίστεια θὰ μποροῦσαν νὰ γεμίσουν ὅλους τοὺς ὠκεανοὺς εἰς πολὺ μικρότερον χρονικὸν διάστημα ἀπὸ τὴν ὑποτιθεμένην ἡλικίαν τῶν 4,5 δισεκατομμυρίων ἐτῶν τῆς γῆς.
2. Τὸ αὐτὸ ἰσχύει διὰ τὸ ποσὸν τῆς λάβας ποὺ ἐξωθήθη πρὸς τὰς ἠπείρους ἀπὸ τὰς ἰδίας πηγάς.
3. Ἡ ποσότης τῶν μετεωριτῶν ποὺ ἐσυσσωρεύθη εἰς τὰ στρώματα καὶ ἡ μετεωριτικὴ σκόνη εἰς τὸν φλοιόν, εἰς συσχετισμὸν πρὸς τὰς ποσότητας ποὺ φθάνουν σήμερον εἰς τὴν γῆν, θὰ ἔδειχναν μίαν ἡλικίαν χιλιάδων καὶ ὄχι ἑκατομμυρίων καὶ δισεκατομμυρίων ἐτῶν.
4. Αἱ τεράστιαι πιέσεις ποὺ ὑπάρχουν σήμερον εἰς τοὺς χώρους συγκεντρώσεων πετρελαίου θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν παραταθῇ διὰ μερικὰς χιλιάδας ἔτη.
Τὸ κείμενον θὰ ἐμπλουτίζηται ὅποτε τύχῃ νὰ περιέλθουν εἰς τὴν
ἀντίληψίν μας καὶ ἄλλα στοιχεῖα...
