Τὸ Ξεσκέπασμα τοῦ Ταλμούδ (Μέρος 3ον)

Ἀφαίμαξις παιδιοῦ!

                                                                           

         

            Ἂν καὶ τὸ ἄνωθεν χειρόγραφον δὲν εἶνε πλῆρες, εἶνε ὅμως ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΤΑΤΟΝ

        (Πηγή: YERMAC: Τὸ Τέρμα)

Ένα δημώδες άσμα αποδιδόμενο στο Γεώργιο Τερτσέτη για τα γεγονότα του 1712 στη Ζάκυνθο:

Εις την γέμισιν Σελήνης / Φάσκα κάνουν νομικόν Οι Εβραίοι και πληρούσι / Νόμον τον Μωσαϊκόν. Τα λειψά τους ετοιμάσαν / Να τα φάσι με τ’ αρνί, Γιατί ελευθερωθήκαν / Εν Μαρτίω τω μηνί, Απ’ του Φαραώ τα χέρια / Και δεν είχαν σκλαβωθή. Άχ! και ας είχασι πνιγούσι / Και απ’ τον κόσμον να χαθούν! Δεν τους φθάνει ’πού εσταυρώσαν / Τον σωτήρα Ιησούν, Ως αχάριστοι Εβραίοι / Τους Χριστιανούς μισούν. Τους προστάζει ο θείος Νόμος / Τον πλησίον ν’ αγαπούν, Άνθρωπον να μη φονεύσουν / Εάν θέλουν να σωθούν, Επαρέβηκαν τους νόμους, / Τούτο λέσι φανερά, Ένα βρέφος απεκτείναν / Ωϊμένα τα μιαρά! Την ημέραν των Βαΐων / Χάνει η μάνα το παιδί, Κλαίει η κατακαϋμένη / Και την κεφαλήν μαδεί. Και γυρεύοντας το τέκνο / Πού της ήθελε χαθή, Με την σάλπιγγα ελάλει / Μήπως κ’ ήθελε ’υρεθή. ’Μέρες έξη είν’ κρυμμένο / Και οι Εβραίοι το χαλούν, Έπειτα αυτοί το ερρίψαν / Εις τα βάθη του ’γιαλού. Την εβδόμην την ημέραν / Εφανίστηκε νεκρό Εις το χείλος της θαλάσσης / Με τον θάνατον πικρό. Φέρνοντάς το της μητρός του / Να το θάψη η πτωχή, Δίνουν λόγον τ’ς αφεντίας / Η αλήθεια να φανή. Λέγουσι πως δεν επνίγη, / Ο λαός αυτήν πονεί^ Να χαλάσουν τους Εβραίους / Όλοι κράζουν μια φωνή, Πώς αυτοί το ’θανατώσαν^ / Τα σημάδια θεωρούν Εις την κεφαλήν και χείρας / Το τι άλλο καρτερούν; Ήλθεν η οδγόη ημέρα / Υπηρέτης φθάνει εκεί, Με τον Ιατρόν ομάδι / Μα δεν ’ξεύρει η Ιατρική^ Βγάνει γνώμη πώς επνίγη / Ως ανάγνωστο παιδί. Εις τον Φόρον το εφέραν / Ο λαός για να το ιδή. Και προστάζει να το θάψουν / ’Στον ναόν της ’πισκοπής Όχου μάνα πικραμένη / Τι ημπορεί άλλο να ειπή; Ο Χριστός τούτο μας λέγει / Το κρυπτό μετά καιρόν Θέλει γένει εις τον Κόσμον / Κ’ είστε όλους φανερόν. Την ημέραν την εννάτην / Κάνουν σύγχυσιν πολλοί^ Ο λαός όλος φωνάζει / Και η χώρα αντιλαλεί. Προβλεπτής είχέ το μάθει / Την αλήθειαν θε θα ιδή^ Τους ιατρούς κράζει ν’ ελθούσι / Εις την ανακομιδήν. Τέσσαρες γιατροί εδράμαν / Έμπειροι εις την γιατρική Βίντερ, Χιώνης και Σιγούρος / Και ο Παλλαδάς εκεί. Το παιδί πλύνουν με ’ξύδι / Για να ιδούν αν εγδαρθή Και τον Ιατρόν τον πρώτον / Κράζουν τον ν’ είχ’ ερθή, Του εδείξαν τα σημάδια / Κ’ εις αυτό φιλονεικούν, Και οι τέσσαροι υπογράψαν / Και την γνώμην του νικούν. Πώς ’μπορεί ενός πνιγμένου / Εις τα χέρια να ’ν’ πληγαίς; Οφθαλμοφανώς ταις βλέπεις / Πώς δακρύζουν ως πηγαίς. Σήμερον παρακαλώ σας / Τον Θεόν πού αγαπά Πού θα μάθη την αλήθεια, / Πάμε εις τον Πρωτοπαπά, Να του ειπή τι εσυνέβη / Δεν σου κρίβει αληθινά^ Τα ’δε ο ευλογημένος / Πάντα δάκρυα του κινά, Πού τον είχεν αξιώσει / Ο Θεός τούτο να ιδή, Εις ανάμνησιν Χριστού μας / Μάρτυρα μικρό παιδί. Αγροικάτε μέγα θαύμα / Πριχού ενταφιαστή Το ευλογημένον βρέφος / Τότε είχε φανιστή Πάντη ανοικτάς τας χείρας / Για να δείξη φανερά Σ’ ουρανούς πώς θα πετάξη / Σ’ την παντονινήν χαρά, Οπού ψάλλουν οι Αγγέλοι / Εις τον θρόνον του Θεού Την ζωοποιόν Τριάδα / Συν τη δόξη του Υιού. ’Στους χιλίους επτακοσίους / Δώδεκα είχε γενή Απριλίου είκοσι δύο / Εις ετούτο το νησί Νέα Τρίτη εσυναχθήκαν / Ώραις έξη της ’μερός Έδραμον να καταφάσι / Τους Εβραίους ο λαός^ Σπούν ταις πόρταις, μέσα μπένουν / Εις ταις τρεις Συναγωγαίς, Ετρομάξαν οι Εβραίοι / Κ’ έχασαν ταις προσευχαίς. Τα βιβλία εξεσχίσαν / Και την Παλαιάν αρπούν Έπειτα ως λύκοι εδράμαν / Με τσεκούρια πόρτες σπουν, Ερημόνουν και συνάγουν / Και τον πλούτον αγαπούν, Αλλά οι πρώτοι επικραθήκαν / Μα τι θέλεις πλειό να ειπούν Πού το κάνουν διά την πίστιν; / Εθανάτωναν πολλούς, Ωσάν έκαμε ο Ηλίας / Εις εκείνους τους καιρούς. Δεν ’μπορώ να αναμφιβάλλω / Την αιχμαλωσίαν Σιών, Γιατί τούτη υπερβαίνει. /Ας δοξάσουν τον Θεόν, Όπου εμπήκασιν εις τα πλοία / Και ας κλάψωσιν εκεί, Και τα όργανα ας κρεμάσουν / Σαν το ’κάμαν οι παλαιοί. Ω αχάριστοι Εβραίοι / Φύσιμα του Σατανά, Δεν σας το επροφητέψαν / Οι Προφήται αληθινά; Μη θαυμάζετε εις τούτο / Γιατί πάντα σας εσείς Είστε καταφρονεμένοι / Πού σας το ’πε ο Μωυσής, Πώς θα ν’ έλθη ο Μεσσίας / Να πιστέψετε ’ς αυτόν, Ήλθε! πλειά τι καρτερείτε / Τον Σωτήρα μας Χριστόν; Ω αχάριστοι Εβραίοι / Σας τυφλώνει η ηδονή, Γι’ αυτό σας αιχμαλωτίσαν / Οι πιστοί Χριστιανοί. Γιατί δεν μετανοείτε; / Έρχεταί σας ο καιρός^ Μετά θάνατον θα πάτε / Εις την φλόγα του πυρός Σ᾿  όσους πάλιν βαπτισθώσι / Και πιστέψουν τον Υιόν Με καρδίαν ν’ ασπασθώσι / Τρισυπόστατον Θεόν, Λέγει σήμερον: ας ελθώσι / ’Σ βασιλείαν την εμήν Να δοξάζουν τ’ όνομά μου / Πάντα εις αιώνα. Αμήν.

                                                                   


                                                               

Τὸ Ξεσκέπασμα τοῦ Ταλμούδ (Μέρος 2ον)

To 1540, στην Σαππενφέλδη (Sappenfeld) της Βαυαρίας, ο τετραετής Μιχαήλ, παιδί του Γεωργίου Πιζενχάρτεν (George Pisenharten), θανατώνεται από τους Εβραίους τις παραμονές του Πάσχα. Οι Εβραίοι απαγάγουν τον μικρό Μιχαήλ, τον μεταφέρουν στην κοντινή πόλη Τιτίγγη (Titing), εκεί τον προσέδεσαν σε πάσσαλο ενός υπογείου Εβραϊκής οικίας και τον βασάνισαν φρικωδώς 3 ολόκληρες μέρες. Έπειτα τον σταύρωσαν, τού άνοιξαν τις φλέβες, τον ακρωτηρίασαν τα πόδια και τα χέρια, και τον τραυμάτισαν σε όλο το σώμα, ώστε ήταν αδύνατη η καταμέτρηση των πληγών του πτώματος. Το φρικώδες αυτό έγκλημα καταμαρτυρήθηκε κατ᾿ αρχάς από ένα Εβραιόπουλο, το οποίο ενώ έπαιζε στο δρόμο με άλλα Χριστιανόπουλο, ακούστηκε να λέει: "Το βρωμόσκυλο ψόφησε, αφού 3 μέρες τώρα ούρλιαζε". Οι γείτονες που άκουσαν την παραπάνω φράση δεν τόλμησαν να καταγγείλουν το κακούργημα. Ευτυχώς όμως, ο σκύλος του βοσκού του παρακειμένου δάσους ανακάλυψε το πτώμα του άτυχου νηπίου φέρων τα ίχνη των βασανιστηρίων και της προσφάτου περιτομής που υπέστει. Οι ένοχοι ανευρέθησαν και δικασθέντες τιμωρήθηκαν. (Πηγή: Spectateur de Zirgler p.588)

Το 1592, στην Βίλνα, ο επταετής Συμεών κατακρεουργήθηκε τόσο σκληρά από τις ύαινες της Εβραϊκής Συναγωγής, ώστε καταμέτρησαν στο πτώμα του θύματος πάνω από 170 πληγές, μη υπολογισθέντων και εκείνων που προξενήθηκαν από τη βίαιη εισαγωγή αιχμηρών καλάμων στα νύχια των χεριών και των ποδιών. Τα λείψανα του τραγικού Μάρτυρος μεταφέρθηκαν το 1623 στην Βίλνα και φυλάσσονται στη Μονή Βερναρδίνων.

Το 1598, σε μία κωμόπολη της Πολωνικής επαρχίας Ποδλακύ, κατοικημένης κατά κύριο λόγο από Ορθόδοξους, υπήρχε και ένας χωρικός του Λατινικού δόγματος ο οποίος είχε ένα μόνο παιδί, τον τετραετή Αλβέρτο.
Δύο μέρες μετά την εορτή του Πάσχα των Δυτικών, ο παραπάνω αναφερόμενος χωρικός παρέλαβε μαζί του στα χωράφια και το παιδί του. Το απόγευμα ο μικρός μόνος του θέλησε να γυρίσει στο σπίτι του, αλλά έχασε το δρόμο και άρχισε να κλαίει. Δύο Εβραίοι εμφανίζονται και παρασύρουν το παιδί στο υπόγειο της πατρικής τους οικίας. Τέσσερις μέρες προ του Εβραϊκού Πάσχα, προσέρχονται στο σπίτι αυτό οι εξέχοντες των Εβραίων αυτής της επαρχίας και εκεί, αφού πρώτα έσφιξαν με σχοινί το λαιμό του βρέφους για να πνίξουν τις κραυγές του άνοιξαν τις φλέβες των χεριών και των ποδιών του και σούβλισαν το σώμα του σε διάφορα μέρη. Το αίμα του παιδιού το συνέλεξαν σε δοχεία και ένα μέρος απ᾿ αυτό άφησαν στον κύριο του σπιτιού στο οποίο έγινε το κακούργημα, το υπόλοιπο δε το μοίρασαν στους παρόντες για να χρησιμοποιηθεί για την προπαρασκευή των αζύμων.
Στη δίκη για την ανθρωποθυσία αυτή, η Εβραϊκή κοινότητα με άφθονο χρήμα προσπάθησε να απαλλάξει τους ενόχους ομόθρησκους των. Αλλά ούτε το Εβραϊκό Χρήμα, ούτε η εξαγορά ψευδομαρτύρων, ούτε οι πιέσεις και έμμεσες απειλές κατά των μαρτύρων, εμπόδισαν τη δικαιοσύνη να λάμψει. Τρεις από τους ενόχους Εβραίους Καταδικάσθηκαν και υπέστησαν θάνατο διά τροχού και οι υπόλοιποι συνένοχοι καταδικάσθηκαν σε διάφορες άλλες ποινές. Στη δίκη απεδείχθη όχι μόνο ότι για θρησκευτικούς (Εβραϊκούς) σκοπούς διαπράχθηκε η ανθρωποθυσία, αλλά και οι ίδιοι οι ένοχοι ομολόγησαν το Ταλμουδικό έθιμο της χρησιμοποίησης Χριστιανικού αίματος για τις άνομες τελετές τους.
Ο Ραββίνος Ισαάκ ενώπιον του Δικαστηρίου ομολόγησε ότι το αίμα της ανθρωποθυσίας αναμιγνύεται στον οίνο για διάφορες θρησκευτικές τελετές τους και την παρασκευή αζύμων.

Το 1669, τελείται σε τριετές βρέφος η πολύκροτος ανθρωποθυσία του Μετζ, που αναστάτωσε όλη τη Γαλλία. Με τρεις αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων, πολλοί Εβραίοι αποδείχθηκαν ένοχοι και συνεργοί της ανθρωποκτονίας για θρησκευτικούς σκοπούς και καταδικάσθηκαν σε διάφορες ποινές. Ο κύριος ένοχος απ᾿ αυτούς, ο Ραφαήλ Λεβί, καταδικάσθηκε σε θάνατο διά πυρός, τον οποίο και υπέστη στις 5/17 Ιανουαρίου 1670.