Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com 

 Ἐν Πειραιεῖ τῇ 31ῃ Ἰουλίου 2013
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΜΙΣΘΟΙ ΚΛΗΡΙΚΩΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ – ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Υπό Αντωνίου Κασιμάτη, Δικηγόρου
Νομικού Συμβούλου Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς

Κάθε φορά που θέλει η εξουσία να αποπροσανατολίσει από τα καυτά και υπαρκτά προβλήματα που η ίδια δημιούργησε, επανέρχεται στην επικαιρότητα η εκκλησιαστική περιουσία και η από το κράτος μισθοδοσία των Ιερέων. Κραυγές λαϊκισμού ακούγονται για το πως είναι δυνατόν η Εκκλησία να διαθέτει τεράστια ακίνητη περιουσία, πώς ανέχεται η Πολιτεία να αμείβει αυτή τους Ιερείς και ως επιστέγασμα των κραυγών έρχεται η επωδός περί χωρισμού Εκκλησίας και κράτους.
Ας εξετάσουμε μέσα από την πορεία του χρόνου πώς έχουν τα πράγματα αναφορικά προς την μισθοδοσία του Κλήρου :

1.- ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους (1828), με διάφορα νομοθετήματα επιβάλλεται κατά καιρούς η αναγκαστική απαλλοτρίωση τμημάτων της εκκλησιαστικής περιουσίας.

1α.- Στις 18 Ιανουαρίου 1833 η αντιβασιλεία του Όθωνα έφθασε στην Ελλάδα και με βασιλικά διατάγματα του 1833 και 1834 απεφάσισε τη διάλυση 400 περίπου Μοναστηριών. Η περιουσία τους περιήλθε στο δημόσιο και τα διατηρούμενα (μοναστήρια) φορολογήθηκαν. Ομοίως η περιουσία των ενοριακών ναών περιήλθε στους Δήμους. Αναφέρουν τα πρακτικά της Επιτροπής: «Εκρίθησαν επάναγκες, οι μεν επίσκοποι να μισθοδοτώνται αυτάρκως και αναλόγως του χαρακτήρος των κατ’ ευθείαν παρά της Κυβερνήσεως.., οι δε πρεσβύτεροι διάκονοι και λοιποί υπηρέται των Εκκλησιών, κυρίως μεν παρά των Κοινοτήτων. όταν δε οι πόροι της Κοινότητος δεν εξαρκούν, η Κυβέρνησις να αναπληροί το ελλείπον από των προειρημένων πόρων». (Πρακτικά 26 Απριλίου 1833). Το μόνο αποτέλεσμα ήταν η αρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας και η πώληση ιερών σκευών και κειμηλίων στα παζάρια.

1β.- Στις 13 Οκτωβρίου 1834 δημοσιεύθηκε το Διάταγμα «περί συστάσεως Εκκλησιαστικού Ταμείου». Σύντομα το Εκκλησιαστικό Ταμείο είχε ξεφύγει από τον αρχικό σκοπό χωρίς ΚΑΜΙΑ οικονομική συμπαράσταση του κλήρου. Η Πολιτεία για να καλύψει τα ακάλυπτα προέβη σε δήθεν μεταρρύθμιση και

1γ.- Στις 13 Ιανουαρίου 1838 εξέδωσε διάταγμα «Περί διαλύσεως της Επιτροπής του Εκκλησιαστικού Ταμείου». Με το διάταγμα αυτό για λόγους οικονομίας οι αρμοδιότητες της προηγουμένης Ειδικής Επιτροπής περιέχονται «εις την επί των εκκλησιαστικών Γραμματείαν».

1δ.- Ενδιάμεσα, με το Βασιλικό Διάταγμα της 20.5/1.6.1836 «περί εκκλησιαστικών κτημάτων» έγινε αναγκαστική απαλλοτρίωση (χωρίς καταβολή αντιτίμου) και άλλων τεραστίων σε έκταση κτημάτων και των σε λειτουργία Μονών, δήθεν «χάριν θεαρέστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων» (βλέπε Κων. Μ. Ράλλη, Το αναπαλλοτρίωτον της εκκλησ. περιουσίας, 1903, σσ. 28-30, 51-52). Στην περιουσία που απέμεινε επιβλήθηκε βαρύτατη έμμεση φορολογία, που όταν αυτή δεν ήταν δυνατόν να καταβληθεί, οδηγούσε σε δημόσιους πλειστηριασμούς!

1ε.- Στις 29 Απριλίου 1843 με άλλο Διάταγμα η όλη κινητή και ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία περιέρχεται στο Δημόσιο του οποίου η επί των οικονομικών Γραμματεία αναλαμβάνει όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις «αποκλειστικώς εις την βελτίωσιν του κλήρου… καθόσον, η της υπηρεσίας ταύτης ειδικότης εγγυάται πληρεστέραν εις αυτήν επιτυχίαν».
Δεν συμπληρώθηκαν 10 χρόνια ζωής του Εκκλησιαστικού Ταμείου και μία τεράστια Εκκλησιαστική περιουσία ενθυλακώθηκε από το Κράτος (πάντοτε αφερέγγυο) και σπαταλήθηκε χωρίς να ανταποκριθεί το κράτος ούτε κατ’ελάχιστον στις βασικές υποχρεώσεις του απέναντι στον εφημεριακό κλήρο.

2.- 20ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΩΣ ΤΟΥ 1945

Στον 20ο αιώνα η απαλλοτριωτική «μανία» εξακολούθησε σε βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας. Έτσι, με τους Νόμους 1072/1917 και 2050/1920 (γνωστό ως «αγροτικό νόμο»), αλλά και άλλους που ακολούθησαν (π.χ. 2189), επιβλήθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση μοναστηριακών κτημάτων, άλλοτε για την αποκατάσταση προσφύγων ή ακτημόνων και άλλοτε –αόριστα– για λόγους «προφανούς ανάγκης και δημοσίας ωφελείας». Σημειώνουμε όσα αποκαλυπτικά αναφέρονται στο υπ’ αρ. 976/780/18.4.1947 έγγραφο του Ο.Δ.Ε.Π. προς τη Γεν. Διεύθυνση Δημόσιου Λογιστικού του υπουργείου Οικονομικών, για το μέγεθος της απαλλοτριωτικής επιβολής του Κράτους: Από το 1917 ως το 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του 1.000.000.000 προπολεμικών δραχμών. Το Κράτος καθόρισε αυτό το αντίτιμο, κατέβαλε στο Γενικό Εκκλ. Ταμείο τα 40 εκατομμύρια και οφείλει ακόμα τα 960! Τα περισσότερα μοναστήρια καταδικάστηκαν με τον τρόπο αυτό σε μαρασμό και λειψανδρία ! Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με υπολογισμούς κατά την πρώτη φάση μόνο, το 50% της γεωργικής γης της εκκλησίας δόθηκε σε ακτήμονες. Μάλιστα τα έτη 1919-1920 ο Μητροπολίτης Αθηνών και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου Μελέτιος Μεταξάκης θα εκφράσει την απορία του για την κατασπατάληση αυτή και θα ζητήσει εξηγήσεις για την περιουσία. Πρότεινε εφ’όσον το Κράτος δεν δύναται να ανταποκριθεί στις αναληφθείσες υποχρεώσεις του «να επιστραφή η περιουσία αυτή στην Εκκλησία». Ο ίδιος θα γράψει ότι η απάντησις του Υπουργείου επί του τεθέντος θέματος ήταν: «… τα βιβλία του Γενικού Εκκλησιαστικού Ταμείου, τα κτηματολόγια και τα λογιστικά της περιουσίας ταύτης δεν υφίστανται πλέον, καέντα εις πρόσφατον εν τοις γραφείοις του Υπουργείου Πυρκαϊάν»!

Με τον νόμο 4684/1931, το Κράτος επέβαλε ουσιαστικά την εκποίηση («ρευστοποίηση») ενός ακόμα μεγάλου τμήματος της εκκλησιαστικής περιουσίας, παρά τις αντιρρήσεις της Εκκλησίας. Ό,τι εισπράχθηκε, τοποθετήθηκε σε «εθνικά χρεώγραφα και χρηματόγραφα» (μας θυμίζουν μήπως τα σύγχρονα ομόλογα;), αλλά η αξία τους εξανεμίστηκε, σχεδόν στο σύνολό της, όταν η εθνική μας οικονομία καταποντίστηκε στη διάρκεια του Β΄ παγκόσμιου πολέμου, της ξενικής Κατοχής και του εμφυλίου που ακολούθησε.

Γενικά ως προς την περίοδο προ του 1945 πρέπει  να αναφέρουμε ότι επί χρόνια την μισθοδοσία των Ιερέων είχαν αναλάβει οι πιστοί της κάθε ενορίας, οι οποίοι έριχναν τον οβολόν τους για τον Ιερέα όταν προσέρχονταν στην Θεία Λειτουργία ή κανόνιζαν κάποια τιμή με τον Ιερέα όταν επρόκειτο να τελεστεί κάποιο μυστήριο Γάμος, Βάπτιση κ.λ.π. Υπήρχαν βέβαια και Ιερείς – συνήθως σε αγροτικές περιοχές – οι οποίοι αμείβονταν σε είδος δηλαδή από τα προϊόντα που τους έφερναν οι πιστοί. Κατάλοιπο λοιπόν του παραπάνω τρόπου αμοιβής των Ιερέων είναι να δίνεται και σήμερα από τον πιστό ένα Χ ποσό στον Ιερέα όταν τελεί κάποια ιεροπραξία π.χ. τρισάγιο στους τάφους των κοιμητηρίων. Από το επίσημο δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδας «Εκκλησία», αριθμός φύλλου 44 – 45, Σάββατο 11 Νοεμβρίου 1939 διαβάζουμε (με τον τίτλο «Τυχηρά και δικαιώματα» από τον Ταλαντίου Προκόπιο) : « Ουδείς δύναται να αμφισβητήση ότι ο Ιερός Κλήρος δικαιούται της εκ μέρους των πιστών συντηρήσεως αυτού και ότι η συντήρησις του Ι. Κλήρου είναι καθήκον των πιστών έναντι της Εκκλησίας …» Και λίγο πιο κάτω ομοίως: « Η συντήρησις του Ι. Κλήρου είναι καθήκον γενικόν των πιστών. Πάντες υποχρεούνται, όπως εισφέρωσι…»

3.- 1945-1952

Το 1945 εκδόθηκε ο Α.Ν. 536/1945 «Περί ρυθμίσεως των αποδοχών του Ορθοδόξου Εφημεριακού Κλήρου της Ελλάδος, του τρόπου πληρωμής αυτών και περί καλύψεως της σχετικής δαπάνης». Από την 1 Οκτωβρίου 1945 οι ενοριακοί Ναοί απαλλάσσονται από την υποχρέωση της καταβολής της μισθοδοσίας των Ιερέων γιατί αναλαμβάνει πλέον η Πολιτεία την μισθοδοσία αυτών, κατόπιν συμφωνίας που επήλθε μεταξύ αυτής και της Εκκλησίας. Πλην όμως τα κονδύλια για την μισθοδοσία των Ιερέων, τα αναλαμβάνει πάλι η Εκκλησία – μέσω του οβολού των πιστών τέκνων της βέβαια – διότι υποχρεούται ο κάθε ενοριακός Ναός να καταβάλει εισφορά 25% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων στην οικεία Οικονομική Εφορία. Έτσι τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια ήταν υποχρεωμένα ανά τρίμηνο να καταβάλουν στο Δημόσιο Ταμείο την εισφορά του 25% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων, αλλιώς υπήρχε ο κίνδυνος να μην πληρωθούν ούτε οι μισθοί ούτε οι συντάξεις όσων Ιερέων δεν κατέβαλαν ή απέκρυπταν την αντίστοιχη εισφορά.

Και βέβαια να μην ξεχνάμε ότι όταν το Κράτος πήρε το 1949 για ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ την Εκκλησιαστική Περιουσία ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΘΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ.

Η Δ΄ Αναθεωρητική Βουλή (1946-50) και η ειδική Επιτροπή για τη σύνταξη Σχεδίου Συντάγματος, στο άρθρο 143 προέβλεπε την πλήρη απαλλοτρίωση όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας, χωρίς αντάλλαγμα! Πρόσχημα; Η αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών και γεωργοκτηνοτρόφων. Η Ιεραρχία αντέδρασε, η απόπειρα ματαιώθηκε, αλλά το Κράτος με το Ν.Δ. 327/1947 και αυτό της 29.10.1949 επέφερε νέα πλήγματα. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, ενώ το Σύνταγμα και του 1952 όριζε ότι «επικρατούσα θρησκεία εν Ελλάδι είναι η Ανατολική Ορθόδοξος», προέβαλε την απαίτηση να παραχωρηθεί η εκκλησιαστική περιουσία στο Κράτος.

Οι αφόρητες πιέσεις του Κράτους είχαν ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την υπογραφή της από 18.9.1952 «Συμβάσεως περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων», που κυρώθηκε με το Β.Δ. της 26.9/8.10.1952 (ΦΕΚ 299 Α΄). Η Σύμβαση αυτή ήταν επαχθής για την Εκκλησία, αφού υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος τα 4/5 (80%) της καλλιεργούμενης ή καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της και τα 2/3 των βοσκοτόπων. Το αντάλλαγμα; Μόλις το 1/3 της πραγματικής αξίας και κάποια αστικά ακίνητα/οικόπεδα. Στη σύμβαση του 1952 περιέχεται η διακύρηξη του κράτους ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη στο μέλλον, ενώ υπάρχει και η δέσμευση ότι η Πολιτεία θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνουσα περιουσία της. Στην ίδια σύμβαση καθιερώθηκε και η "μισθοδοσία" των κληρικών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό - του δε Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών από το έτος 1980- ως υποχρέωση του Κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες είχε προβεί η Εκκλησία της Ελλάδος κατά την δεκαετία 1922-32. Δηλαδή, επειδή το Κράτος αδυνατούσε να καταβάλει οποιοδήποτε αντίτιμο -όπως προέβλεπε ο νόμος του 1932- συνεφωνήθη να μισθοδοτούνται επ' άπειρον οι κληρικοί και το Κράτος δεσμεύθηκε επ' αυτού. Διευκρινίζουμε ότι η μισθοδοσία του κλήρου καλύπτει μόνο τους ιερείς και όχι τους μοναχούς ή μοναχές. Πού λοιπόν τα αναφερόμενα για –δήθεν- «δημόσιους υπαλλήλους" ; Μόνο οι τόκοι από την δημευθείσα εκκλησιαστική περιουσία φθάνουν για να θρέψουν γενιές κληρικών.

Δυστυχώς, το Κράτος με νέα διοικητικά μέτρα όχι μόνο δεν υποστήριξε, αλλά δεν επέτρεψε στην Εκκλησία να αξιοποιήσει ό,τι της απέμεινε. Οι κρατικές Υπηρεσίες, άλλοτε αμφισβητώντας την κυριότητα, με το να ζητούν τίτλους κυριότητας από εποχές που το Κράτος μας δεν υπήρχε, άλλοτε μη δεχόμενο την εγκυρότητα ή την ισχύ αυτοκρατορικών εγγράφων ή πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων, ή χαρακτηρίζοντας ως δασικές ή «διακατεχόμενες» τις μοναστηριακές εκτάσεις, στην πράξη εμπόδισαν και εμποδίζουν την Εκκλησία να αξιοποιήσει την λίγη περιουσία της.

4.- ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ

Από το 1975 και μετά εντείνονται οι πιέσεις για τον λεγόμενο «χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους», ενώ το 1976 ο τότε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων (Γεώργ. Ράλλης) κατάρτισε σχέδιο για την παραχώρηση στο Κράτος των 3/4 (75%) της περιουσίας και η Εκκλησία να κρατούσε το υπόλοιπο 1/4 (25%). Η προσπάθειά του ναυάγησε. Ο διάδοχός του στον υπουργικό θώκο (Ιωάν. Βαρβιτσιώτης) πρότεινε πιο σκληρό σχέδιο: Το Κράτος να πάρει τα 4/5 (80%) και στην Εκκλησία να μείνει το 1/5 (20%). Κι αυτό δεν υλοποιήθηκε. Το 1985 ο υπουργός Παιδείας (Απ. Κακλαμάνης) κατάρτισε νομοσχέδιο με θέμα «Ρύθμιση θεμάτων μοναστηριακής περιουσίας» και το επόμενο έτος ο νέος υπουργός (Αντ. Τρίτσης) εμφάνισε σχέδιο Συμφωνίας διάρκειας 100 χρόνων για ανάπτυξη της εκκλησιαστικής περιουσίας και αξιοποίησή της από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, που θα απέδιδαν 10% στην Εκκλησία και 5% στο Κράτος. Ευτυχώς που και το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, αν ληφθεί υπόψη ο βίος και η πολιτεία του συνόλου σχεδόν των καταχρεωμένων Συνεταιρισμών (εκτός εξαιρέσεων…).

Αλλά ο τότε υπουργός Τρίτσης επέμεινε. Κατάρτισε και έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε ως Νόμος 1700/1987 και υπήρξε το αποκορύφωμα της κρατικής επιβολής σε βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας που είχε απομείνει. Παρά τις αντιδράσεις, η πλειοψηφία της Βουλής ψήφισε το Νόμο, με τις διατάξεις του οποίου θα άλλαζαν οι κανόνες διοίκησης, διαχείρισης και εκπροσώπησης της μοναστηριακής περιουσίας, το Κράτος θα διόριζε το Διοικ. Συμβούλιο του Ο.Δ.Ε.Π., για να διοικεί την εκκλησιαστική περιουσία, ενώ γινόταν επέμβαση και στον τρόπο διοίκησης και διαχείρισης των ενοριακών ναών κ.λπ. Η τύχη του Νόμου αυτού είναι γνωστή : Το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την Πράξη συγκρότησης του Συμβουλίου του Ο.Δ.Ε.Π. (απόφαση 5057/1987), το Κράτος δεν τόλμησε να εφαρμόσει τους Νόμους 1700/1987 και 1811/1988, κάποιες Μονές προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβίαση με τους Νόμους αυτούς άρθρων της Διεθνούς Συμβάσεως της Ρώμης και του Πρώτου Πρωτοκόλλου της. Και δικαιώθηκαν, διότι το Δικαστήριο με την απόφασή του 10/1993/405/483/484/9.12.1994 : (α) Διαπίστωσε ότι ο Νόμος 1700 παραβίασε θεμελιώδη δικαιώματα των ιερών Μονών για τα περιουσιακά τους δικαιώματα – (β) Ανέτρεψε τη μέχρι τότε υπέρ του Κράτους νομολογία των ελληνικών Δικαστηρίων και επέβαλε σ’ αυτά πλήρη συμμόρφωση προς τη Σύμβαση της Ρώμης – (γ) Διακήρυξε ότι οι Μονές –και άρα η Εκκλησία της Ελλάδος– δεν είναι κρατικοί οργανισμοί, έστω κι αν χαρακτηρίζονται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου – (δ) Διασαφήνισε ότι οι Μονές μπορούν να επικαλούνται κάθε τρόπο κτήσεως της κυριότητας της περιουσίας τους (και με χρησικτησία), αφού «δεν υπάρχει κτηματολόγιο στην Ελλάδα», και διότι ήταν αδύνατη η μεταγραφή τίτλων προ του 1856 και η μεταγραφή κληροδοσιών και κληρονομιών προ του 1846, και (ε) Επέλυσε την αμφισβήτηση, υπέρ των ιερών Μονών, του θέματος των «διακατεχομένων» (κτημάτων χωρίς νόμιμους τίτλους) τα οποία νέμεται η Εκκλησία, με το τεκμήριο της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας.

Παρά το «πάγωμα» των δύο αυτών Νόμων (1700 και 1811), το 1998 επιχειρήθηκε από τη Γεν. Γραμματεία Δασών η ενεργοποίηση της Σύμβασης που προέβλεπε ο δεύτερος Νόμος, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αλλά δεν έπαψε η αναμόχλευση του θέματος «εκκλησιαστική περιουσία», όπως συνέβη το έτος 2000, όταν το Πανελλήνιο βρισκόταν σε ανησυχία και αναστάτωση για το ζήτημα της μη αναγραφής του θρησκεύματος στα νέου τύπου δελτία ταυτότητος, ή μετά το 2009, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, ήρθε στην Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Τρόικα) και υπογράφτηκε το «Μνημόνιο…».

5.- ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Όταν το 1987 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος 1700/87 (νόμος Τρίτση) που αποτελεί μία ακόμη προσπάθεια για την οριστική αποψίλωση της εκκλησιαστικής περιουσίας, δόθηκε αφορμή να δημοσιευθούν σημαντικά κείμενα. Μεταξύ αυτών και ένα υπό τον τίτλο "ιδιοκτησιακό καθεστώς και αξιοποίηση της αγροτικής γης στην Ελλάδα" (περιοδικό "Εκκλησία" 1-15/4/1987, σελίδες 254-55). Με αναμφισβήτητα στοιχεία, στηριγμένο σε μελέτη των Θ. Τσούμα και Δ. Τασιούλα που εκδόθηκε επίσημως από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος λίγο αργότερα, το 1988, αποδεικνύεται ότι στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδος ανήκουν.
ΔΗΜΟΣΙΟ    43.598.000 στρέμματα
ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ    15.553.200 στρέμματα
ΕΚΚΛΗΣΙΑ    1.282.300 στρέμματα
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ    1.098.400 στρέμματα

Γιατί άραγε ομιλούμε –και ποια συμφέροντα υπηρετούνται- μόνο για τα ελάχιστα που απέμειναν στην Εκκλησία και δεν ομιλούμε για τα 60.443.500 στρέμματα του Δημοσίου, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των Συνεταιρισμών ;

Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε ότι η εναπομείνασα περιουσία δεν ανήκει στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα και άλλα) το καθένα από τα οποία αγωνίζεται -μέσα από τον κυκεώνα των νομικών και διοικητικών δεσμέυσεων - να διαφυλάξει την κυριότητα και να αξιοποιήσει τα όσα του ανήκουν περιουσιακά στοιχεία, για το καλό του πληρώματος και της εκκλησίας. Αξιοσημείωτα είναι τα στοιχεία ΜΟΝΟ για την Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, η οποία έχοντας στην κατοχή της σημαντική περιουσία που την απέκτησε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα με αγορές των ηγουμένων της (σώζονται στο αρχείο της τα σχετικά έγγραφα), δώρισε τα ακίνητα επί των οποίων έχουν ανεγερθεί η Ριζάρειος Σχολή, η Ακαδημία Αθνών, το Αιγινήτειο Νοσοκομείο, το Μετσόβειο Πολυτεχνείο, το Σκοπευτήριο, το Πτωχοκομείο, η Μαράσλειος Ακαδημία, το Θεραπευτήριο "Ευαγγελισμός", το Αρεταίειο νοσοκομείο, η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, οι Αστυνομικές Σχολές στην οδό Μεσογείων, το Νοσοκομείο Παίδων, το Νοσοκομείο Συγγρού, το Λαικό Νοσοκομείο "Σωτηρία", το Ασκληπείο Βούλας, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης, το ΠΙΠΚΑ Βούλας, το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, το Γηροκομείο, η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, 142 Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής και πολλά άλλα. Το δε Δημόσιο έχει γίνει πολλές φορές αποδέκτης εκτάσεων μεγάλης αξίας, τις οποίες παραχώρησε η Εκκλησία προκειμένου να λειτουργήσουν κατασκηνώσεις, να ανεγερθούν σχολεία, ιδρύματα, γυμναστήρια, στρατόπεδα ή να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του λαού.

6.- ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ

Απαλλοτρίωσε το Κράτος επανειλημμένως και μέσα σε δύο σχεδόν αιώνες ολόκληρη σχεδόν την εκκλησιαστική περιουσία, χωρίς να αποζημιώσει την Εκκλησία. Ανέλαβε επανειλημμένως –σε ελάχιστη ανταπόδοση- να αμείβει τους Κληρικούς. Τώρα –αφού πρώτα διαπομπεύει την Εκκλησία και τον Κλήρο, ώστε να καταστούν ευκολότεροι στόχοι- προσπαθεί να αποφύγει αυτό το ελάχιστο αντάλλαγμα.

Μήπως θα πρέπει η Εκκλησία να αρχίσει να σκέπτεται ότι η μη τήρηση των συμφωνηθέντων, κατά νόμον επιφέρει κυρώσεις; Μήπως, αν επέλθει χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους, τότε το Κράτος είναι υποχρεωμένο να αποδώσει πίσω την δημευθείσα υπ’ αυτού Εκκλησιαστική Περιουσία; Ίσως βέβαια αυτή να ήταν η λύση για να σωθεί η ελληνική γη από τα νύχια της Τρόικα και των δανειστών, αφού αν εξακολουθήσει να ανήκει στην εξουσία, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δοθεί ως λάφυρο στους οικονομικούς κατακτητές.
_____________________________________________________________________
Πηγές: Antiairetikos.gr * antibaro.gr * εφημερίδα Εστία της 21/7/2000 * εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα της 21/8/2000 * “Εκκλησιαστική περιουσία”, Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, “Προς το Λαό” Απρίλιος 1999, τεύχ. 23 * “Εκκλησιαστική περιουσία”, Ευάγγελου Π. Λέκκου, Θεολόγου–Νομικού * “Εκκλησιαστική περιουσία και μισθοδοσία των Κληρικών”, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, εισαγωγική ομιλία την 6 Μαΐου 2006 * “Εκκλησία και Πολιτεία”, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, εισαγωγική ομιλία την 30/9/2008 * “Τι έδωσε η Εκκλησία στο Κράτος σε κτήματα από το 1833 ως το 1951”, Δαμιανού Στρουμπούλη, Εφημ. «Καθημερινή» 12–13 Απριλίου 1987, * “Πόση είναι η περιουσία της Εκκλησίας; Είναι ζάπλουτη ή ρακένδυτη;” Εφημ. “Βήμα” 20/2/2005 * pentapostagma.gr * rwmios.wordpress.com * oodegr.com

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ποῖος ἐδημιούργησε τόν Θεόν;

   Ἕνα σύνηθες ἐρώτημα τῶν ἀπίστων κυρίως ἀνθρώπων, ποὺ θέτουν ὅταν συζητοῦν μὲ τοὺς πιστούς, εἶνε "Ἂν ὑπάρχῃ θεός, τότε ποῖος τὸν ἐδημιούργησε; Καὶ τὸν δημιουργὸν τοῦ θεοῦ ποῖος τὸν ἐδημιούργησε; κ.ο.κ."

   Αὐτὸ βεβαίως, ἐνῷ φαινομενικῶς εἶνε ἕνα εὔλογον ἐρώτημα, ἐν τούτοις εἶνε σοφιστεία καὶ κρύβεται ἡ πονηρία τῶν ἀπίστων! Διότι, θέτοντας αὐτὸ τὸ εὐλογοφανὲς ἐρώτημα, εἰς τὴν πραγματικότητα προσπαθοῦν νὰ περάσουν τὴν πλανεμένην θέσιν τους ὅτι, ἐφ᾿ ὅσον δὲν ὑπάρχει μία ἀρχή, ἀλλὰ πάντοτε θὰ ἀναζητῆται ὁ δημιουργὸς τοῦ δημιουργοῦ τοῦ δημιουργοῦ, κλπ., ἄρα δὲν ὑπάρχει θεός! Ἢ μᾶλλον, δὲν ὑπάρχει εἷς Θεὸς Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ὁ κόσμος εἴτε ὑπῆρχε πάντοτε καὶ ἄρα θεοποιεῖται ὁ κόσμος, δηλαδὴ τὸ ὑλικὸν σύμπαν, ἡ κτῖσις, εἴτε θεοποιεῖται ἡ ... θεωρία τῆς ἐξελίξεως, κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ πάντα ἔγιναν ἀπὸ τὸ τίποτε καὶ ἐξελίχθησαν ὅπως τὰ βλέπουμε σήμερον, ἔτσι ἀπὸ μόνα τους ὅλως τυχαίως!

   Ποῖος δύναται νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ἠμπορεῖ νὰ πείσῃ ἕνα ἄπιστον μὲ ἐπιχειρήματα; Ἀκόμα καὶ θαύματα νὰ γίνουν ἔμπροσθεν τῶν ὀφθαλμῶν του, δὲν εἶνε σίγουρον ὅτι θὰ πεισθῇ! Τί λέγω; Ἀκόμα καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιον ἑνὸς ἀπίστου, ὅπως πολλοὶ τὸ ζητοῦν ὡς προϋπόθεσιν τῆς πίστεώς τους, δὲν σημαίνει ὅτι ὁπωσδήποτε θὰ πιστεύσῃ! Ἀπόδειξις τούτου ἡ ἔλευσις τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν κόσμον, δηλαδὴ ἡ Ἐνανθρώπισις τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, κατὰ τὴν ὁποίαν ἄλλοι μὲν ἐπίστευσαν, ἕτεροι δὲ ἔμειναν ἄπιστοι, μερικοὶ μάλιστα ἠναντιώθησαν εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε ἔφθασαν εἰς τὸ σημεῖον νὰ θανατώσουν καὶ νὰ ἐξαφανίσουν (ὅσον τοὺς ἦτο δυνατόν) αὐτὴν τὴν παρουσίαν καὶ φανέρωσιν!

   Ἐν τούτοις, θὰ ἐπιχειρήσω νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν, ἡ ὁποία εἶνε πολὺ ἁπλή, ἀλλὰ βασίζεται εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν τοῦ Θεοῦ εἰς ἡμᾶς. Ἄλλως τε πῶς θὰ ἦτο δυνατὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ προσεγγίσῃ τοιαῦτα θέματα ἀπὸ μόνος του, χωρὶς νὰ πλανηθῇ;

Παίρνω ὡς δεδομένον ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεὸς καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε διότι μᾶς Ἀπεκαλύφθη! Καὶ ἡ Παρουσία Του εἶνε ζωντανὴ εἰς τὴν ζωὴν τῶν πιστῶν. Ἔχομε δηλαδή, τὴν ἐμπειρίαν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν ζωήν μας καὶ δὲν χρειαζόμεθα μεγαλυτέραν ἀπόδειξιν! Οὔτε ἀπὸ βιβλία, οὔτε ἀπὸ μαρτυρίες, οὔτε ἀπὸ θαύματα, ποὺ καὶ αὐτὰ ὑπάρχουν.

Ὁ Θεὸς λοιπόν, ὁ Δημιουργὸς τοῦ παντός, εἶνε δημιουργὸς τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου! "Ἐν ἀρχῇ (δημιουργία τοῦ χρόνου) ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν (δημιουργία τοῦ χώρου)" (Γένεσις Α΄ 1)! Ἐφ᾿ ὅσον ἔχομε δημιουργία τοῦ χρόνου ταὐτοχρόνως μάλιστα μὲ τὸν χῶρον καὶ οὔτε ὁ χρόνος εἶνε προγενέστερος τοῦ χώρου, οὔτε ὁ χῶρος εἶνε προγενέστερος τοῦ χρόνου, τότε ἡ ἐρώτησις "Ποῖος ΕΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ τὸν Θεόν;" δὲν ἔχει νόημα! Εἶνε δηλαδή, μία ἀνόητος ἐρώτησις! Καὶ ὁ λόγος ποὺ εἶνε ἀνόητος ἡ ἐρώτησις, εἶνε πολὺ ἁπλός. Διότι τὸ ῥῆμα εἰς τὴν ἐρώτησιν, εἶνε παρελθοντικοῦ χρόνου! Τὸ ῥῆμα "ἐδημιούργησε" προϋποθέτει χρόνον καὶ μάλιστα παρελθοντικόν! Ὅμως, ὁ Θεὸς εἶνε ὁ δημιουργὸς τοῦ χρόνου! Ὁπότε, δὲν ὑπῆρχε παρελθόν, ὅπως καὶ καμμία ἄλλη διάστασις τοῦ χρόνου, πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ χρόνου! Συνεπῶς, δὲν ὑπῆρχε τίποτε πρὸ τοῦ Θεοῦ! Ὁ Θεὸς εἶνε ἡ ἀρχή, ὅπως μᾶς τὸ ἀποκαλύπτει ὁ Ἴδιος. 

"Ἐγὼ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος" (Ἀποκάλυψις ΚΑ΄ 6)

Ἕνα ἐνδιαφέρον βίντεο ἐπὶ τοῦ θέματος :

Εἶνε ἡ ὁμοφυλοφιλία φυσιολογική, ἐπειδή ὑπάρχει εἰς τήν φύσιν;

Εἶνε ἡ ὁμοφυλοφιλία φυσιολογική, ἐπειδὴ ὑπάρχει εἰς τὴν φύσιν;

1ον)      Ἀκόμα καὶ ἂν ἔχῃ παρατηρηθεῖ ὁμοφυλοφιλία εἰς 1,500 εἴδη ζῴων, ὅπως ὁρισμένοι ἐπιστήμονες ὑποστηρίζουν, ὑπάρχουν ὅμως ἄνω τῶν 14,000,000 εἰδῶν ζῴων ποὺ ἀσκοῦν ἀποκλειστικῶς συμπεριφορὰν παραγωγικοῦ τύπου! Δηλαδή, τὰ 1,500 εἴδη εἶνε τὸ 0,01% τῶν εἰδῶν τῶν ζῴων! Ἀπὸ τὸ κάθε εἶδος δέ, πόσα ζῷα ἔχουν παρατηρήσει νὰ ἔχουν ὁμοφυλοφιλικὰς τάσεις; Μερικὰ ζεύγη; Προφανῶς. Διότι ἂν ἦσαν ὅλα τὰ ζῷα τοῦ εἴδους ὁμοφυλόφιλα, δὲν θὰ ὑπῆρχαν πλέον ἐκεῖνα τὰ εἴδη! Θὰ εἶχαν ἐκλείψη! (Βλέπε κατωτέρω εἰς τὸ 4ον σημεῖον)

2ον)      Προϋποθέτουν ὅτι ἡ ἐρωτικὴ συμπεριφορὰ εἰς τὰ ζῷα, ταὐτίζεται μὲ αὐτὴν τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἕλκονται μεταξύ τους, ὄχι μόνον λόγῳ τῶν γεννητικῶν τους ὀργάνων, ἀλλὰ κυρίως λόγῳ τῆς ἐπιθυμίας πρὸς τὸ ἴδιον φύλον.

Μήπως συμβαίνει τὸ ἴδιον καὶ εἰς τὰ ζῷα; Ὑπάρχει δηλαδὴ καὶ εἰς τὰ ζῷα ἡ ἕλξις τοῦ ἰδίου φύλου ἢ ἀντιληπτὴ σεξουαλικὴ ταὐτότης;

Ὅταν π.χ. ἕνα ἀρσενικὸν σκυλὶ εἶνε ἐπάνω εἰς ἕνα ἄλλο ἀρσενικὸν σκυλί, τὸ κάνει ἐπειδὴ ἕλκεται ἀπὸ τὸ ἀρσενικον φύλον τοῦ ἄλλου σκυλιοῦ; Μήπως τὸ σκυλὶ αὐτὸ θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του "ὁμοφυλόφιλον"; Μήπως γαυγίζει μὲ τρόπον; Δὲν νομίζω;

Αὐτὸ τὸ ἴδιον σκυλὶ θὰ καβαλικεύσῃ καναπέδες, θάμνους ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο διαθέσιμον, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ποδιοῦ τοῦ ἐπισκέπτου σου! Κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν εἶνε τὸ ἀντικείμενον τοῦ σεξουαλικοῦ πόθου τοῦ σκύλου. Εἶνε ἁπλῶς τὸ ἀντικείμενον. Ὁ σκύλος δὲν ἐπιθυμεῖ τὸν ἐπισκέπτην σας. Ἁπλῶς θέλει νὰ διεγερθῇ. Δὲν ἀποδεικνύει ὅτι ἔχουν ὁμοφυλόφιλον ἕλξιν καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον, παραλλήλως μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

3ον)      Διατί νὰ θέλωμε νὰ ὁμοιάζωμε πρὸς τὰ ζῷα καὶ τὴν συμπεριφοράν τους; Μήπως τὰ μιμούμεθα εἰς ὅλα τὰ ἄλλα θέματα καὶ ἔμεινε τὸ σεξουαλικόν; 

Τὰ ζῷα κάνουν τὴν σωματικήν τους ἀνάγκην δημοσίως, τρώγουν τὰ περιττώματά τους, συμμετέχουν εἰς αἱμομειξίας, καννιβαλίζουν, ἀφήνουν οὔρα εἰς διάφορα σημεῖα πρὸς ἀναγνώρισιν τῆς περιοχῆς τους, κλπ., κλπ.

4ον)      Λέγουν ὅτι, ἐπειδὴ μία κατάστασις ἢ μία συμπεριφορὰ συμβαίνει εἰς τὴν φύσιν, ἄρα εἶνε φυσιολογικόν.

Μά, ὑπάρχει ὁτιδήποτε σήμερον ποὺ νὰ μὴ συμβαίνῃ εἰς τὴν φύσιν;

Καὶ φόνοι διενεργοῦνται καὶ αὐτοκτονίαι καὶ συνουσίαι ἀνθρώπων μὲ ζῴων καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ἅπασαι αἱ κακίαι ποὺ ἠμπορεῖ νὰ σκεφθῇ ἢ νὰ μη σκεφθῇ ὁ ἄνθρωπος γίνονται! Ἐφ᾿ ὅσον ὁ ἄνθρωπος εἶνε μέρος τῆς φύσεως, ἄρα οἱαδήποτε συμπεριφορὰ θὰ ἐθεωρεῖτο φυσιολογική! Σχεδὸν τίποτε δὲν θὰ ἐθεωρεῖτο ἀφύσικον μὲ αὐτοὺς τοὺς ὅρους. Μᾶλλον κάτι ἄλλο ἐννοοῦμεν ὅταν ἀναφερώμεθα εἰς τό "φυσιολογικόν".

Τὰ πράγματα εἶνε φυσικά, ἂν ταιριάζουν μὲ τὴν προ-τεχνολογικῆν, φυσικὴν τάξιν τῶν πραγμάτων (διὰ νὰ μὴ ἀναφέρω τὴν προ-πτωτικὴν κατάστασιν). Δηλαδή, εἶνε φυσικὰ ὅταν λειτουργοῦν συμφώνως μὲ τὸν πρωτόγονον σχεδιασμὸν καὶ σκοπόν τους καὶ αὐτὸ εἶνε τό "κλειδί"! Μία φυσικὴ σεξουαλικὴ ἐπιθυμία, χρησιμεύει εἰς τὸ νὰ ὁλοκληρώσῃ ἕνα σεξουαλικὸν στόχον, εἰς τὴν πρωτόγονον τάξιν τῶν πραγμάτων. Καὶ ὁ στόχος αὐτὸς δὲν εἶνε ἄλλος ἀπὸ τὴν ἀναπαραγωγὴν τοῦ εἴδους. Καὶ προφανῶς, οἱ ὁμοφυλόφιλοι δὲν ἐπιτυγχάνουν αὐτὸν τὸν στόχον!

Ἡ ἕλξις τοῦ ἰδίου φύλου εἶνε τὸ προϊὸν ἑνὸς ἀνάρχου καὶ ἀποσαθρωμένου ψυχισμοῦ, παραλόγων ὁρμῶν καὶ αὐτοκαταστροφικῶν τάσεων.

Ἡ ἕλξις τοῦ ἰδίου φύλου ἠμπορεῖ νὰ εἶνε ψυχολογική, ἀλλὰ ποτὲ φυσική.

Ἀπὸ τὸ βιβλίον τοῦ Ryan Sorba "The Born Gay Hoax"

Τό Θαῦμα τῆς Πίστεως

    Παντρευτήκαμε τον Δεκέμβριο του 1991.

  Χωρίς υπερβολές και αγωνίες περιμέναμε ο Κύριος να μας ευλογήσει κι εμάς με ένα (τουλάχιστον) παιδάκι. Τα χρόνια πέρναγαν εξετάσεις έγιναν, όλα καλά, αλλά παιδάκι πουθενά.

   Αμυδρά, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πιθανή υιοθεσία, παρά τις συστάσεις των φίλων γιατρών να δοκιμάσουμε τουλάχιστον μια απλή μέθοδο (σπερματέγχυση). Για εξωσωματική ούτε λόγος, καθώς και οι δύο πιστεύαμε ότι αν ο Κύριος δεν θέλει να μας δώσει (φυσικά) παιδιά, δεν θα το «βιάζαμε»…

     Τον Σεπτέμβριο του ’97 έμεινα για πρώτη φορά έγκυος και μια μόνο εβδομάδα μετά την χαρμόσυνη είδηση απέβαλα. Φυσικά καταρρακωθήκαμε, αν και οι γιατροί (εννοείτε) βρήκαν αισιόδοξο το γεγονός μιας συλλήψεως!

      Όντως, ήδη Φεβρουάριο του ’98 ήρθε μια υπέροχη εγκυμοσύνη. Το αγοράκι μας μεγάλωνε φυσιολογικά, όλα ήταν εξαιρετικά, ώσπου έφτασε ο (πανεύκολος) τοκετός τον Οκτώβριο. Μόλις 3 ωρών νεογέννητο διαγνώστηκε με συγγενή καρδιοπάθεια, μεταφέρθηκε στο Ωνάσειο, όπου και κατέληξε μετά από 3 εβδομάδες… περιττόν να περιγράψω τις εβδομάδες αυτές και τα συναισθήματα κατά την διάρκειά τους, αλλά κι αυτά που επακολούθησαν…

    Το καλοκαίρι του ’99 κι ενώ το βαρύ πένθος πλημμύριζαν προσευχές, ο Κύριος έφερε στον δρόμο μας μια μοναχή, την (τότε) αδελφή Θεοπρώτη, σήμερα μεγαλόσχημη μοναχή Δοσιθέα. Εκείνη σκεπάζοντάς μας με προσευχές και δίνοντάς μας δύναμη από την Πίστη της, μας «σύστησε» την Αγία Άννα, λέγοντας με παρρησία: «Η Αγία Άννα βρέχει παιδιά. Σ’αυτήν να προσευχηθείτε και θα δείτε!»  Μας ενημέρωσε ότι στην Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος, οι γέροντες από πολύ παλιά βοηθούν τους Χριστιανούς που επιθυμούν παιδιά, με την μεσιτεία της Αγίας.

    Αμέσως η ίδια παρήγγειλε στην Σκήτη την «Κασετίνα Τεκνογονίας». Την στιγμή που κράτησα στα χέρια μου το κουτάκι από κόκκινο βελούδινο χαρτί, ένιωσα σαν να κρατούσα ήδη το μελλοντικό μου παιδί. Η κασετίνα αυτή περιέχει κομματάκια Υψώματος (ξηρά), λαδάκι από την καντήλα της Αγίας, Αγιασμό, μια ευλογημένη βαμβακερή κορδέλα (για να την ζωθεί η προσευχόμενη), τον Παρακλητικό Κανόνα και τις… οδηγίες!

    Η διαδικασία είναι «απλή»! Το ζευγάρι που επιθυμεί να τεκνοποιήσει, ξεκινάει με Εξομολόγηση και Αγιασμό, στον οποίο συμπληρώνει τον Αγιασμό από το μπουκαλάκι. Γνωστοποιεί την έναρξη της νηστείας στην Σκήτη, ώστε οι πατέρες να τελούν καθημερινώς την Θεία Λειτουργία υπέρ αυτών. Στην συνέχεια νηστεύει επί 40 ημέρες αλάδωτα (πλην Σαββατοκύριακου, οπότε επιτρέπεται το λάδι και το κρασί) και φυσικά απέχει της σαρκικής επαφής. Κάθε πρωί τρώει από ένα υψωματάκι, πίνει μια γουλιά Αγιασμό, σταυρώνεται στο μέτωπο με το λαδάκι και καθημερινά διαβάζουν την Παράκληση κάνοντας 50 μετάνοιες (όλα βέβαια αυτά, ακολουθώντας συμβουλάς του πνευματικού τους πατέρα). Στο τέλος των 40 ημερών ακολουθεί πάλι Εξομολόγηση και Ευχέλαιο και με την ευλογία του πνευματικού πατέρα κοινωνούν. Τρεις ημέρες μετά, μπορούν να «συνέλθουν οι σύζυγοι κατά το ανθρώπινον».

   Η δική μας ιστορία; Γεμάτη θαύματα! Παρέλαβα την «κασετίνα» μια Πέμπτη (την θυμάμαι σαν τώρα) και έτρεξα στον καλό μου σύζυγο και του… ανεκοίνωσα τι επρόκειτο να κάνουμε. Δεν τον ρώτησα καν! Κι εκείνος, συμφώνησε αμέσως! Τόση ήταν η πίστη του, τόσος ο πόνος του, τόση η αγάπη του… Την Κυριακή κιόλας (μετά την εξομολόγηση του Σαββάτου), έφτασε ο αγαπημένος μας πατήρ Δημήτριος στο σπίτι μας για να τελέσει τον Αγιασμό. Μεγάλη έκπληξη: «συμπτωματικά» τελείως, ήταν η 25^η Ιουλίου, ημέρα της κοιμήσεως της Αγίας Άννης! Την επομένη ξεκινήσαμε το θαυμαστό ταξίδι που ονόμασα «Ενδοπνευματική» σε αντιδιαστολή προς την «Εξωσωματική»…

       Θαύμα 1^ον: Παρ’ ότι ο πατήρ Δημήτριος γνωρίζοντας την σκληρή εργασία του συζύγου μου, του απαγόρευσε την αλάδωτη νηστεία, εκείνος την έφερε εις πέρας χωρίς τον ελάχιστο γογγυσμό, την παραμικρή αρνητική επίπτωση!

       Θαύμα 2^ον: (Ανθρώπινα) αν και βαθειά μέσα στην πίστη μας από μικρό παιδάκι, μου φάνηκε κάπως «δύσκολο» να κάνω 50 μετάνοιες κάθε μέρα…; Κι όμως, όσο οι μέρες προχωρούσαν, διαβάζοντας μεγαλοφώνως την Παράκληση, δεν θυμάμαι πια τον αριθμό των μετανοιών, τις οποίες έκανα.

      Θαύμα 3^ον: Πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωθα αποκομμένη απ’ όλα τα γήινα. Ήρεμη, γεμάτη ζωή (αν και ο πόνος του πρωτότοκού μας κατέκλυζε βέβαια την καρδιά μου) και σαν να ήμουν σε προσευχή επί 24ώρου βάσεως.

       Θαύμα 4^ον: Και φτάνει λοιπόν η λήξη της σαρακοστής μας στην χάρη της Αγίας, στις 3 Σεπτεμβρίου και εξομολογούμαστε άλλη μια φορά. Και έχω ήδη ενημερώσει τον πατέρα Δημήτριο ότι θα πρέπει να προσέλθει για το Ευχέλαιο, αμέσως μάλιστα (γιατί ένιωθα ότι το μωρό μας ήταν… καθ’οδόν!). Πολύ απησχολημένος ο παππούλης μας εκείνες τις μέρες, μου είπε «καλά, θα δούμε, δεν έχω χρόνο αυτή την εβδομάδα». Μην μπορώντας να «αφήσω το μωρό σε αναμονή», τηλεφώνησα στον πατέρα Ιωάννη (πνευματικό της μητέρας μου και ζωηρό Κρητικό), στον οποίο εξηγώντας μέσα σε δυο λέξεις το «θέμα» απάντησε: «έρχομαι αύριο, ετοιμάστε τα απαραίτητα!»

       Και τελέστηκε το Ευχέλαιο και ήταν Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 1999, δηλαδή: μνήμη Ζαχαρίου πατρός Προδρόμου! («συμπτωματικά»)

       Και συνεβρεθήκαμε με τον σύζυγό μου τρεις ημέρες μετά, δηλαδή: 8 Σεπτεμβρίου που εορτάζουμε το Γενέσιον Της Θεοτόκου! (μα, τι «σύμπτωση»)

       Θαύμα 5^ον: Ο καλός μου ο σύζυγος! Ήμασταν τόσα χρόνια μαζί, γνώριζε κάθε λεπτομέρεια του μηνιαίου κύκλου μου! Και γνώριζε καλά, ότι οι ημέρες εκείνες ήταν «αδύνατον» να είναι γόνιμες, καθώς ήταν στο τέλος του κύκλου. Απτή απόδειξη, οι δύο προηγούμενες συλλήψεις ήταν στο μέσον αυτού… Δεν θα ξεχάσω την γεμάτη πίστη κουβέντα του: «Ε, εντάξει, δεν θα μείνεις έγκυος αυτό τον μήνα, αλλά το επόμενο… ΣΙΓΟΥΡΑ!»

         Κι όμως… άρχισαν να περνάνε οι μέρες, η έμμηνος ρήσις δεν ερχόταν, κρατούσα και την αναπνοή μου- δεν το πίστευα, αλλά πάλι; τι;- και μια μέρα καθόταν δίπλα μου και με ρώτησε: «Να σε ρωτήσω κάτι; Μήπως έχεις καθυστέρηση;» (όλο δέος και αγωνία ήταν η ερώτησή του). Απάντησα, «ναι» (με κομμένη ανάσα). Συμπλήρωσε (με βουρκωμένα μάτια): «Θα λιποθυμήσω, μου φαίνεται…»

    Κι έτσι ξεκίνησε μια υπέροχη εγκυμοσύνη!

    Αλλά τα θαύματα δεν σταματάνε εδώ!

    Κατά τον 5^ο μήνα, στον «μεγάλο υπέρηχο» όπως λέγεται (εννοείται πως ποτέ δεν έκανα καμιά προγεννητική εξέταση εκτός των υπερήχων, αίματος, δηλαδή των πολύ «τυπικών» εξετάσεων, γιατί όπως είχα πει πολλές φορές στον γιατρό μου (συγκρουόμενη μάλιστα μαζί του), δεν είχα ποτέ σκοπό να τερματίσω καμία κύηση, οπότε… άχρηστες όλες οι περισπούδαστες εξετάσεις… και για του λόγου το αληθές ούτε στην πρώτη μου εγκυμοσύνη, δεν υπήρχε καν εξέταση που να δείχνει το μοιραίο πρόβλημα του γιού μας, αλλά και να το γνωρίζαμε δεν θα άλλαζε τίποτα!

      Στον μεγάλο λοιπόν υπέρηχο, διαπιστώνεται σοβαρό πρόβλημα στο κοριτσάκι μας (γιατί ναι, ήταν κοριτσάκι αυτή την φορά!) Έπασχε από κάποιο σύνδρομο (κατά τα φαινόμενα), πολύπλοκο κι ίσως… μοιραίο.

      Πόνος, πανικός, αγωνία, δάκρυα καυτά μέχρι το βράδυ… όπου, σαν να συνέρχομαι. Και λέω στον άντρα μου: «Βρε παιδί μου, γνωρίζουμε ή όχι- εμείς οι δύο- ότι αυτό το μωρό το έβαλε στην κοιλιά μου η Αγία;»… «Ε, λοιπόν, άντε να πιάσουμε πάλι την Παράκληση και προχωράμε!» Και ξαναρχίσαμε να διαβάζουμε την Παράκλησή της, με την ίδια ζέση, με το ίδιο θάρρος (και να μην πω «θράσος»!). Και συνέβη το εξής: τρία βράδια μετά, την είδα σαν σε όνειρο (μα δεν θα την ξεχάσω ποτέ!), σαν σε όραμα… Ήταν όρθια, με τον μωβ της τον χιτώνα, όχι με την Παναγία στην αγκαλιά, αλλά μόνη της και με χαιρετούσε με το δεξί της χέρι χαμογελώντας! Ξύπνησα κλαίγοντας, το διηγήθηκα στον άντρα μου συγκλονισμένη και την άλλη μέρα το πρωί τηλεφώνησα στην μοναχή «μας», η οποία βεβαίως ενημερωνόταν καθημερινά για όλα!

Η απάντησή της: «Μην φοβάσαι τίποτα! Η «φιλενάδα» σου σε φροντίζει!»

     Ναι, έτσι αναφέρεται στην Αγία Άννα, ως φιλενάδα μου! Τόση ζεστασιά κι απλότητα και οικειότητα έχει, για μια Αγία!

     Και συνέχισαν να με παρακολουθούν πλήθος γιατροί. Και συνέχισα τις Παρακλήσεις. Και ανήσυχοι οι γιατροί… και έλεγα εγώ «μην ανησυχείτε, όλα θα πάνε καλά!». Και ήρθε η μέρα του τοκετού, στις 3 Ιουνίου 2000. Και περίμενε ειδική ομάδα, για να παραλάβει το «προβληματικό νεογνό», γιατί τα ευρήματα όχι μόνο ήταν εκεί, αλλά μεγάλωναν όσο μεγάλωνε το μωρό! Και άλλος ένας εύκολος και γρήγορος τοκετός (υπό την Παράκληση της Αγίας στο μυαλό μου) και ήρθε μια Άννα-Μαρία, η οποία (κατά τις εξετάσεις) έσφυζε από υγεία, αφήνοντας έκπληκτους όλους τους ιατρούς που την περίμεναν έτοιμοι για χειρουργείο… κι έτσι συνεχίζει έως σήμερα, που κλείνει τα 15 πια!

Και λίγο μετά ήρθε κι ο αδερφός της, ενώ επιθυμούσαμε πάλι να τελέσουμε την «ενδοπνευματική» μας, η Αγία φαίνεται βλέποντας και μόνο την διάθεσή μας, μας τον χάρισε… χωρίς κανένα κόπο…

Κι έχω κι άλλη μια ιστορία να σας διηγηθώ, γιατί όλα αυτά προς δόξαν Κυρίου κι όχι της ανάξιας ταπεινότητάς μου, βέβαια! Φιλικό μας ζευγάρι, άτεκνο, το οποίο είχαν διαβεβαιώσει οι γιατροί ότι δεν θα τεκνοποιούσε ποτέ (!), ενημερώθηκε για το προσωπικό μας θαύμα! Η πιστή σύζυγος, ξεκίνησε την διαδικασία, με αρκετά αρνητική στάση του συζύγου της, του οποίου η πίστη δεν φαινόταν και τόσο… βαθειά. Έφτασε όμως ο σύζυγος, κάτω από την τρυφερή πίεση της συζύγου του, στην Εξομολόγηση! Για πρώτη φορά στην ζωή του, μάλιστα! Ε, μέσα στις επόμενες μέρες ανακάλυψαν ότι η γυναίκα ήταν έγκυος και απέκτησαν την… Αννούλα τους! Αυτό για μένα ήταν μια μεγάλη παραχώρηση της Αγίας, γιατί ίσως βρήκε αρκετό το βήμα του συζύγου αυτού. Και ίσως η «κοπιώδης» εξέλιξη της διαδικασίας να προκαλούσε τριβές στο ζευγάρι… (δική μου σκέψη, ας συγχωρεθεί) και τους το χάρισε το κοριτσάκι, με μόνο το πρώτο βήμα!

      Ελπίζω κι εύχομαι το προσωπικό μας θαύμα, να το ζήσουν κι άλλοι πολλοί! Μέσα από την καρδιά της πονεμένης μάνας, οι ευχές είναι προσευχές… που εισακούγονται!

                                 Σοφία-Πολυξένη Τσάκα,

                        σύζυγος Βασιλείου Παραθύρα

                 

   

Ἡ Εὔα τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως ἐπιστημονικῶς ἀποδεδειγμένη

Η "Μιτοχονδριακή Εύα" είναι η Εύα του βιβλίου της Γενέσεως

Ὅταν ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα διεξάγεται ἀντικειμενικά καί ἀμερόληπτα

Η «ΜΙΤΟΧΟΝΔΡΙΑΚΗ ΕΥΑ»
ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ

   Τό θεόπνευστο Βιβλίο τῆς «Γενέσεως» μᾶς ἐξιστορεῖ ὅτι ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα ἐξορίστηκαν ἀπό τόν Παράδεισο λόγῳ τῆς ἀνυπακοῆς τους πρός τόν Θεό. Ἐξορίστηκαν πρίν ἀπό 7.521 χρόνια στή Γῆ, ὅπως τήν γνωρίζουμε σήμερα καί αὐτή ἦταν καί ἡ ἀρχή τοῦ πεπτωκότος εἴδους μας. 

   Πολλοί ἄνθρωποι σήμερα, πιστοί καί ἄπιστοι θεωροῦν δεδομένο ὅτι ἡ παραπάνω περιγραφή δέν εἶναι παρά ἕνας ...συμβολισμός(!). Εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γι’ αὐτό, γιατί ἡ ἐπιστήμη, τήν ὁποία καί πιστεύουμε τυφλά καί ἀπόλυτα σάν θεό, μᾶς ἔχει δώσει ἀπαντήσεις γιά ὅλα... Μᾶς ἔχει“ἀποκαλύψει” τή διαδικασία τῆς ἐξέλιξης, μιά διαδικασία πού ἐπιτελεῖται συστηματικά ἀπό τήν ἀρχή τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ξεκίνησε πρίν ἀπό... ἑκατομμύρια χρόνια(!). Μᾶς εἶπε ἀκόμα ὅτι προϊόν αὐτῆς τῆς διαδικασίας εἴμαστε καί ἐμεῖς καί ὅτι προήλθαμε ἀπ’ τόν πίθηκο πρίν ἀπό ἑκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Πουθενά χῶρος γιά τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα πού προῆλθαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπό τά χέρια τοῦ Θεοῦ, πουθενά χῶρος γιά 7.521 χρόνια ἀπ’ τή δημιουργία τους, πουθενά χῶρος γιά τίποτα. Ὅλα μιά ὡραία ἱστορία, ἴσως μόνο γιά παιδιά... 

   Σ’ αὐτό τό ἄρθρο θά ἤθελα νά σᾶς πῶ καί ἐγώ μιά ἱστορία, τήν ὁποία εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπό ἐσᾶς δέν ἔχετε ξανακούσει. Εἶναι ἡ ἱστορία μιᾶς γενετίστριας μέ τό ὄνομα Rebecca L. Cann, ἡ ὁποία γεννήθηκε τό 1951 στήν Iowa τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καί αὐτή τή στιγμή εἶναι καθηγήτρια Γενετικῆς στό πανεπιστήμιο τῆς Χαβάης. Ἡ ἐν λόγῳ γενετίστρια καί ἡ ὁμάδα της, στά πρῶτα μισά της δεκαετίας τοῦ ‘80 χρησιμοποίησε μιά πρωτοποριακή γιά τήν ἐποχή τεχνική, ἡ ὁποία, χρησιμοποιῶντας μιτοχονδριακό DNA, μποροῦσε νά ἀνακατασκευάσει μέ ἀκρίβεια κάτι σάν τό γενεαλογικό δέντρο ἑνός ὀργανισμοῦ, τό ὁποῖο ὀνομάζεται φυλογενετικό δέντρο. Μέ αὐτή τήν τεχνική, λοιπόν, προσπάθησε νά ἀνακατασκευάσει τό γενεαλογικό δέντρο τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, τό ὁποῖο θά μᾶς ἔδινε ἀπαντήσεις σχετικά μέ τή γεωγραφική προέλευση τῶν πρώτων προγόνων τοῦ εἴδους μας, καθώς καί τό πότε ἀκριβῶς ἔζησαν.

   Σέ αὐτό τό σημεῖο θά πρέπει νά γίνει μιά μικρή παρένθεση προκειμένου νά ἐξηγήσουμε τί ἀκριβῶς εἶναι τό μιτοχόνδριο καί γιατί χρησιμοποιεῖται γιά τόν προσδιορισμό τῶν γενεαλογικῶν αὐτῶν δέντρων.

   Τά μιτοχόνδρια εἶναι μικρά ὀργανίδια πού βρίσκονται μέσα στό κύτταρο καί εἶναι ὑπεύθυνα γιά τήν παραγωγή τῆς ἐνέργειας πού χρειάζεται τό κύτταρο. Τά ὀργανίδια αὐτά ἔχουν δύο ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά. Τό πρῶτο εἶναι ὅτι ἔχουν δικό τους γενετικό ὑλικό, τό ὁποῖο εἶναι ἰδιαίτερα ἐπιρρεπές σέ μεταλλάξεις ἀπό γενιά σέ γενιά (λέγοντας μεταλλάξεις ἐννοοῦμε τίς ἀλλοιώσεις τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ). Τό δεύτερο εἶναι ὅτι περνοῦν ἀπό γενιά σέ γενιά μόνο μέσα ἀπό τίς μητέρες διότι τά σπερματοζωάρια ἁπλούστατα δέν ἔχουν μιτοχόνδρια. Ἡ τελευταία ἰδιότητα δίνει τή δυνατότητα στήν προαναφερθεῖσα τεχνική νά ἀνακατασκευάζει φυλογενετικά δέντρα ἀποκλει στικά μητρικῆς καταγωγῆς. Τέλος ἡ πρώτη ἰδιότητα (τῶν μεταλλάξεων) μᾶς δίνει τή δυνατότητα νά δημιουργήσουμε ἕνα μοριακό ρολόϊ βάσει τοῦ ὁποίου μποροῦμε νά ὑπολογίσουμε τόν χρόνο πού ἔχει μεσολαβήσει ἀνάμεσα σε δύο μέλη τοῦ δέντρου, ἀπό τόν ἀριθμό τῶν μεταλλάξεων πού ὑπάρχουν στό μεταγενέστερο μέλος σέ σχέση μέ τό προγενέστερο, δεδομένου ὅτι ἔχει καθοριστεῖ μέ ἐπιστημονικές μεθόδους ὁ ρυθμός μέ τόν ὁποῖο συμβαίνουν αὐτές οἱ μεταλλάξεις ἀπό γενιά σέ γενιά.

   Ἐπιστρέφοντας στήν κα Cann, ὑπενθυμίζω ὅτι, βάσει τῶν παραπάνω, προσπάθησε νά ἀνακατασκευάσει τό μητρικό-προγονικό δέντρο τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους ἐλπίζοντας νά ἐντοπίσει τίς πρῶτες μας μητέρες, τό ποῦ ἔζησαν καί τό πότε. Ξεκίνησε, λοιπόν, τήν ἀνάλυση τοῦ μιτοχονδριακοῦ DNA ἑνός μεγάλου ἀριθμοῦ ἀτόμων προερχομένων ἀπό πολλά καί διαφορετικάσημεῖα τοῦ πλανήτη. Πρός τιμήν της τά ἀποτελέσματα τῆς ἐργασίας της δημοσιεύθηκαν τό 1987 σέ ἕνα ἀπό τά ἐγκυρότερα ἐπιστημονικά περιοδικά τοῦ κόσμου, τό περιοδικό «Nature»[1]. Πρός ἔκπληξη τῶν ἴδιων τῶν συγγραφέων τοῦ ἄρθρου ἀλλά καί ὁλόκληρης τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητας, τό μεγάλο μητρικό-γενεαλογικό δέντρο τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, βάσει τῆς συγκεκριμένης ἐργασίας, κατέληξε σέ μιά καί μοναδική γυναίκα ἡ ὁποία ἔζησε στήν Ἀφρική πρίν ἀπό 100.000 – 200.000 χρόνια (ὁ χρόνος ὑπολογίστηκε βάσει τῶν μεταλλάξεων πού προαναφέραμε, ὅπως μετρήθηκε μέ λάθος ὑπολογισμούς).

   Πάντως, μέ ἄλλα λόγια, ἡ ἐπιστήμη ἀπέδειξε ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πού εἴμαστε ζωντανοί σήμερα προερχόμαστε ἀπό ΜΙΑ καί μοναδική γυναίκα!

   Μετά τή δημοσίευση τῆς συγκεκριμένης ἐργασίας ἐπεκράτησε μεγάλη ἀναστάτωση, γιατί ἔτσι ἀνατρέπονταν ὅλες οἱ μέχρι τότε θεωρίες γιά πολλαπλές ἑστίες ἀπό τίς ὁποῖες ξεκίνησε ἡ ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Πολύ σύντομα μετά ἀπό αὐτή τή δημοσίευση, τό ἐξίσου ἔγκυρο ἐπιστημονικό περιοδικό «Science» στή στήλη μέ τά ἐπιστημονικά νέα συμπεριέλαβε καί ἕνα ἄρθρο πού ἀναφερόταν στό ἄρθρο τοῦ «Nature» μέ τίτλο «The Unmasking of Mitochonrial Eve» [2], δηλαδή «Ἡ ἀποκάλυψη τῆς Μιτοχονδριακῆς Εὕας». Ἡ ἐπιλογή αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος, πού ἔκανε σαφέστατη σύνδεση μέ τίς βιβλικές ἀναφορές ἔδωσε φωτιά στήν ἱστορία, τόσο πού ἔφτασε νά γίνει πρωτοσέλιδο σέ πολλά μεγάλα περιοδικά ὅπως τό «TIME», τό «Newsweek» καί ἄλλα. Αὐτή ἡ ἐξέλιξη προκάλεσε ἀρκετά προβλήματα στήν κα Cann, ἡ ὁποία ἄρχισε νά δέχεται παρενοχλητικά emails, ἀπειλητικά τηλεφωνήματα καί τέλος μέχρι καί ἐπίσκεψη ἀπ’ τό FBI! [3].

   Σχετικά μέ τόν ὑπολογισμό τοῦ χρόνου βάσει τῶν μεταλλάξεων, δέκα χρόνια ἀργότερα προέκυψε μιά ἐπιπλέον ἐξέλιξη ἡ ὁποία ἦρθε νά ταρακουνήσει ἐκ νέου τήν ἐπιστημονική κοινότητα. Τό 1997 στό ἔγκυρο ἐπιστημονικό περιοδικό «Nature-Genetics» δημοσιεύθηκε μιά ἐργασία[4] ἡ ὁποία ἀποδεικνύει ὅτι ὁ ρυθμός τῶν μεταλλάξεων τοῦ μιτοχονδριακοῦ DNA εἶναι περίπου 20 φορές μεγαλύτερος ἀπό αὐτόν πού εἶχε ὑπολογιστεῖ ἀρχικά ἀπό τά φυλογενετικά δέντρα καί εἶχε χρησιμοποιηθεῖ στή δημοσίευση τῆς Cann γιά τόν ὑπολογισμό τῆς ἡλικίας τῆς Μιτοχονδριακῆς Εὕας. Μεγαλύτερος ρυθμός μεταλλάξεων σημαίνει ὅτι τά 100.000 - 200.000 χρόνια πού ὑπολογίστηκαν ὡς ἡλικία τῆς Μιτοχονδριακῆς Εὕας εἶναι λάθος καί ὅτι ὁ πραγματικός χρόνος εἶναι ἀπό 5.000 – 10.000 χρόνια! Αὐτό τό χρονικό παράθυρο εἶναι σέ ἀπόλυτη συμφωνία μέ τόν βιβλικό χρόνο δημιουργίας τοῦ κόσμου τῶν 7.521 χρόνων. Τό συγκεκριμένο στοιχεῖο σχολιάστηκε καί ἀπό ἕνα ἄρθρο στό «Science» ἕνα χρόνο μετά, στό ὁποῖο ὁ συγγραφέας ἐπί λέξει ἀναφέρει «Μέ τήν ἀρχική μέθοδο ἡ Μιτοχονδριακή Εὔα ὑπολογίστηκε ὅτι ἦταν 100.000 - 200.000 ἐτῶν, ἐνῶ μέ τή νέα μέθοδο ἡ πραγματική της ἡλικία μειώνεται σέ μόλις 6.000 χρόνια» [5].

   Μετά ἀπό αὐτή τή μικρή ἱστορία θά ἤθελα νά ἀπευθύνω ὁρισμένα ἐρωτήματα πρός προβληματισμό ὅλων μας:

Πόσο συμβολικό ...παραμυθάκι ἀκούγεται τώρα ἡ ἱστορία τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὕας πού “ἔπεσαν” πρίν ἀπό περίπου 7.521 χρόνια;

   Πόσο σίγουροι εἴμαστε γιά τήν ἡλικία τῆς Δημιουργίας καί πόσο καλά τελικά γνωρίζουμε τί σωστό καί τί λάθος ἔχει ἀνακαλύψει ἡ ἐπιστήμη γιά τήν ἀρχή της καί τήν ἀρχή τοῦ εἴδους μας;

Ἡ προσωπική ἄποψη τοῦ γράφοντος εἶναι ὅτι ὁ Θεός σάν Πατέρας μᾶς ἔδωσε ἐξαρχῆς ὅλη τήν Ἀλήθεια, ἀλλά ἀκριβῶς ἐπειδή εἶναι Πατέρας καί ἀγαπάει καί σέβεται τά παιδιά Του, μᾶς ἔδωσε παράλληλα καί τήν δυνατότητα νά Τόν ἀμφισβητήσουμε καί νά ἐπιβεβαιώσουμε τό κάθε τί πού μᾶς εἶπε. Ὅταν ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα διεξάγεται ἀντικειμενικά καί ἀμερόληπτα, βρίσκεται καθημερινά μπροστά σέ ἐκπλήξεις, πού ἔρχονται μόνο πρός ἐπιβεβαίωση τῶν ὅσων μᾶς ἔχει ἀποκαλύψει ὁ Θεός, τά ὁποῖα μέχρι ἐκείνη τή στιγμή θεωροῦμε παιδαριώδη καί ἀνυπόστατα. Μᾶς ἐπιτρέπει νά βάλουμε τον δάκτυλόν μας «εἰς τόν τύπον τῶν ἥλων», ὅπως ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, καί μᾶς προτρέπει νά γίνουμε πιστοί καί ὄχι ἄπιστοι.

   Ὅσοι ἔχουμε μάτια ὀφείλουμε νά τά ἀνοίξουμε καί νά δοῦμε καί ὅσοι ἔχουμε αὐτιά νά τά ἀνοίξουμε καί νά ἀκούσουμε. Μᾶς τήν ἔδωσε ὁ Πατέρας μας αὐτή τή δυνατότητα ἀπ’ τήν ἀρχή τοῦ κόσμου, ἀλλά δέν φαίνεται νά τήν ἀξιοποιοῦμε. Ὁρισμένες φορές πραγματικά ἀναρωτιέμαι τί δικαιολογία θά βρεῖ προκειμένου νά μᾶς σώσει. Δέν ἀπελπίζομαι ὅμως, Θεός εἶναι, ὅλα τά μπορεῖ...

Κώστας Βουγᾶς
Μοριακός Βιολόγος

Ἀναφορές:

1.Cann RL, Stoneking M, Wilson AC (1987). “Mitochondrial DNA and human evolution”. Nature 325 (6099): 31–36
2. Lewin R. The unmasking of mitochondrial Eve.Science. 1987 Oct 2;238(4823):24-6.
3.Jane Gitschier. All About Mitochondrial Eve: An Interview with Rebecca Cann. PLoS Genet. 2010 May; 6(5): e1000959.
4. Parsons TJ, Muniec DS, Sullivan K, Woodyatt N, Alliston-Greiner R, Wilson MR, Berry DL, Holland KA, Weedn VW, Gill P, Holland MM. A high observed substitution rate in the human mitochondrial DNA control region. Nat Genet. 1997 Apr;15(4):363-8.
5.Gibbons, A. ‘Calibrating the Mitochondrial Clock’. Science 279(5347):28–29, January 2, 1998

Ἱστοσελίδες:

1. https://www.nature.com/articles/325031a0
2. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1715476/

Πηγή: Ενοριακή Ευλογία
Μηνιαία Έκδοση Ι. Ναού Αγ. Νικολάου Πευκακίων Αθηνών
Έτος ΙΒ' - ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 2013
Αριθμ. Τεύχους 130-131

Τὸ Ξεσκέπασμα τοῦ Ταλμούδ (Μέρος 3ον)

Ἀφαίμαξις παιδιοῦ!

                                                                           

         

            Ἂν καὶ τὸ ἄνωθεν χειρόγραφον δὲν εἶνε πλῆρες, εἶνε ὅμως ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΤΑΤΟΝ

        (Πηγή: YERMAC: Τὸ Τέρμα)

Ένα δημώδες άσμα αποδιδόμενο στο Γεώργιο Τερτσέτη για τα γεγονότα του 1712 στη Ζάκυνθο:

Εις την γέμισιν Σελήνης / Φάσκα κάνουν νομικόν Οι Εβραίοι και πληρούσι / Νόμον τον Μωσαϊκόν. Τα λειψά τους ετοιμάσαν / Να τα φάσι με τ’ αρνί, Γιατί ελευθερωθήκαν / Εν Μαρτίω τω μηνί, Απ’ του Φαραώ τα χέρια / Και δεν είχαν σκλαβωθή. Άχ! και ας είχασι πνιγούσι / Και απ’ τον κόσμον να χαθούν! Δεν τους φθάνει ’πού εσταυρώσαν / Τον σωτήρα Ιησούν, Ως αχάριστοι Εβραίοι / Τους Χριστιανούς μισούν. Τους προστάζει ο θείος Νόμος / Τον πλησίον ν’ αγαπούν, Άνθρωπον να μη φονεύσουν / Εάν θέλουν να σωθούν, Επαρέβηκαν τους νόμους, / Τούτο λέσι φανερά, Ένα βρέφος απεκτείναν / Ωϊμένα τα μιαρά! Την ημέραν των Βαΐων / Χάνει η μάνα το παιδί, Κλαίει η κατακαϋμένη / Και την κεφαλήν μαδεί. Και γυρεύοντας το τέκνο / Πού της ήθελε χαθή, Με την σάλπιγγα ελάλει / Μήπως κ’ ήθελε ’υρεθή. ’Μέρες έξη είν’ κρυμμένο / Και οι Εβραίοι το χαλούν, Έπειτα αυτοί το ερρίψαν / Εις τα βάθη του ’γιαλού. Την εβδόμην την ημέραν / Εφανίστηκε νεκρό Εις το χείλος της θαλάσσης / Με τον θάνατον πικρό. Φέρνοντάς το της μητρός του / Να το θάψη η πτωχή, Δίνουν λόγον τ’ς αφεντίας / Η αλήθεια να φανή. Λέγουσι πως δεν επνίγη, / Ο λαός αυτήν πονεί^ Να χαλάσουν τους Εβραίους / Όλοι κράζουν μια φωνή, Πώς αυτοί το ’θανατώσαν^ / Τα σημάδια θεωρούν Εις την κεφαλήν και χείρας / Το τι άλλο καρτερούν; Ήλθεν η οδγόη ημέρα / Υπηρέτης φθάνει εκεί, Με τον Ιατρόν ομάδι / Μα δεν ’ξεύρει η Ιατρική^ Βγάνει γνώμη πώς επνίγη / Ως ανάγνωστο παιδί. Εις τον Φόρον το εφέραν / Ο λαός για να το ιδή. Και προστάζει να το θάψουν / ’Στον ναόν της ’πισκοπής Όχου μάνα πικραμένη / Τι ημπορεί άλλο να ειπή; Ο Χριστός τούτο μας λέγει / Το κρυπτό μετά καιρόν Θέλει γένει εις τον Κόσμον / Κ’ είστε όλους φανερόν. Την ημέραν την εννάτην / Κάνουν σύγχυσιν πολλοί^ Ο λαός όλος φωνάζει / Και η χώρα αντιλαλεί. Προβλεπτής είχέ το μάθει / Την αλήθειαν θε θα ιδή^ Τους ιατρούς κράζει ν’ ελθούσι / Εις την ανακομιδήν. Τέσσαρες γιατροί εδράμαν / Έμπειροι εις την γιατρική Βίντερ, Χιώνης και Σιγούρος / Και ο Παλλαδάς εκεί. Το παιδί πλύνουν με ’ξύδι / Για να ιδούν αν εγδαρθή Και τον Ιατρόν τον πρώτον / Κράζουν τον ν’ είχ’ ερθή, Του εδείξαν τα σημάδια / Κ’ εις αυτό φιλονεικούν, Και οι τέσσαροι υπογράψαν / Και την γνώμην του νικούν. Πώς ’μπορεί ενός πνιγμένου / Εις τα χέρια να ’ν’ πληγαίς; Οφθαλμοφανώς ταις βλέπεις / Πώς δακρύζουν ως πηγαίς. Σήμερον παρακαλώ σας / Τον Θεόν πού αγαπά Πού θα μάθη την αλήθεια, / Πάμε εις τον Πρωτοπαπά, Να του ειπή τι εσυνέβη / Δεν σου κρίβει αληθινά^ Τα ’δε ο ευλογημένος / Πάντα δάκρυα του κινά, Πού τον είχεν αξιώσει / Ο Θεός τούτο να ιδή, Εις ανάμνησιν Χριστού μας / Μάρτυρα μικρό παιδί. Αγροικάτε μέγα θαύμα / Πριχού ενταφιαστή Το ευλογημένον βρέφος / Τότε είχε φανιστή Πάντη ανοικτάς τας χείρας / Για να δείξη φανερά Σ’ ουρανούς πώς θα πετάξη / Σ’ την παντονινήν χαρά, Οπού ψάλλουν οι Αγγέλοι / Εις τον θρόνον του Θεού Την ζωοποιόν Τριάδα / Συν τη δόξη του Υιού. ’Στους χιλίους επτακοσίους / Δώδεκα είχε γενή Απριλίου είκοσι δύο / Εις ετούτο το νησί Νέα Τρίτη εσυναχθήκαν / Ώραις έξη της ’μερός Έδραμον να καταφάσι / Τους Εβραίους ο λαός^ Σπούν ταις πόρταις, μέσα μπένουν / Εις ταις τρεις Συναγωγαίς, Ετρομάξαν οι Εβραίοι / Κ’ έχασαν ταις προσευχαίς. Τα βιβλία εξεσχίσαν / Και την Παλαιάν αρπούν Έπειτα ως λύκοι εδράμαν / Με τσεκούρια πόρτες σπουν, Ερημόνουν και συνάγουν / Και τον πλούτον αγαπούν, Αλλά οι πρώτοι επικραθήκαν / Μα τι θέλεις πλειό να ειπούν Πού το κάνουν διά την πίστιν; / Εθανάτωναν πολλούς, Ωσάν έκαμε ο Ηλίας / Εις εκείνους τους καιρούς. Δεν ’μπορώ να αναμφιβάλλω / Την αιχμαλωσίαν Σιών, Γιατί τούτη υπερβαίνει. /Ας δοξάσουν τον Θεόν, Όπου εμπήκασιν εις τα πλοία / Και ας κλάψωσιν εκεί, Και τα όργανα ας κρεμάσουν / Σαν το ’κάμαν οι παλαιοί. Ω αχάριστοι Εβραίοι / Φύσιμα του Σατανά, Δεν σας το επροφητέψαν / Οι Προφήται αληθινά; Μη θαυμάζετε εις τούτο / Γιατί πάντα σας εσείς Είστε καταφρονεμένοι / Πού σας το ’πε ο Μωυσής, Πώς θα ν’ έλθη ο Μεσσίας / Να πιστέψετε ’ς αυτόν, Ήλθε! πλειά τι καρτερείτε / Τον Σωτήρα μας Χριστόν; Ω αχάριστοι Εβραίοι / Σας τυφλώνει η ηδονή, Γι’ αυτό σας αιχμαλωτίσαν / Οι πιστοί Χριστιανοί. Γιατί δεν μετανοείτε; / Έρχεταί σας ο καιρός^ Μετά θάνατον θα πάτε / Εις την φλόγα του πυρός Σ᾿  όσους πάλιν βαπτισθώσι / Και πιστέψουν τον Υιόν Με καρδίαν ν’ ασπασθώσι / Τρισυπόστατον Θεόν, Λέγει σήμερον: ας ελθώσι / ’Σ βασιλείαν την εμήν Να δοξάζουν τ’ όνομά μου / Πάντα εις αιώνα. Αμήν.