Διατί χρειάζεται ὁ πόνος καὶ μάλιστα εἰς τὸ τέλος τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας;
Διατί νὰ μὴ φεύγωμεν ἀπὸ αὐτὴν τὴν πρόσκαιρον ζωὴν πρὸς τὴν ἄλλην, τὴν αἰώνιον, εἰρηνικῶς, ἀνωδύνως, ἀνεπαισχύντως, ἀλλὰ πολλοὶ φεύγουν μαρτυρικῶς καὶ μὲ ἀφορήτους πόνους, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι οἱ καρκινοπαθεῖς;
Θέλει ὁ Θεὸς νὰ βασανιζώμεθα; Καὶ ἡ Ἐκκλησία ματαίως εὔχεται περὶ τοῦ εἰρηνικοῦ ἡμῶν τέλους;
Μία ἀπάντησις, ποὺ προσωπικῶς μὲ ἱκανοποιεῖ πλήρως, ᾖναι ἡ ἑξῆς:
Ὁ Θεὸς ἔχει ἡτοιμασμένην καὶ μάλιστα πρὸ καταβολῆς κόσμου, δηλαδὴ πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου καὶ βεβαίως τοῦ ἀνθρώπου, τὴν Βασιλείαν Του. Τὴν ὁποίαν θὰ κληρονομήσουν οἱ σεσωσμένοι ἄνθρωποι μετὰ τὴν Δευτέραν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν καὶ τὴν ἀνακαίνισιν τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ τὤρᾳ εὑρίσκεται μόνον ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, καὶ ἴσως μερικοὶ ἄλλοι ἀκόμη Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι μετεφέρθησαν εἰς τὴν αἰώνιον ζωὴν ψυχῇ τε καὶ σώματι.
Πρὸς τὸ παρόν, οἱ κεκοιμημένοι κληρονομοῦν τὸν Παράδεισον, ἀφοῦ ἐκεῖ εἶνε ὁ τόπος τῶν ψυχῶν (ἐνῷ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ προορίζεται διὰ τὸν ὅλον ἄνθρωπον, δηλαδὴ καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα). Ὁ ἀντίστοιχος τόπος τῶν ψυχῶν ποὺ δὲν σῴζονται εἶνε ὁ ᾍδης, ἐνῷ μετὰ τὴν Δευτέραν παρουσία εἶνε ἡ Κόλασις.
Λοιπόν, ἄνθρωποι ποὺ ἐγεύθησαν ἔστω καὶ ἐν μέρει τὰ κάλλει τοῦ Παραδείσου, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μᾶς διαβεβαιώνουν ὅτι «οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξα ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (πρὸς Ῥωμαίους Η΄ 18). Ἐπίσης «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτὸν» (Α΄ πρὸς Κορινθίους Β΄ 9).
Δηλαδή, ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει ἕνα τόπον πανευφρόσυνον, ποὺ ἀνθρωπίνη γλῶσσα εἶνε ἀδύνατον νὰ ἐκφράσῃ! «Ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν Παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄῤῥητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ πρὸς Κορινθίους ΙΒ΄ 4).
Ὁ λογισμὸς μοῦ λέγει ὅτι, μὲ τόσα ἀγαθὰ ποὺ μᾶς περιμένουν, θὰ ἐνοιώθαμεν ἄβολα ἐκεῖ καὶ τελείως ἀποξενωμένοι, ἂν δὲν εἴχαμε προσφέρῃ καὶ ἡμεῖς κᾴτι.
Οἱ Ὅσιοι προσέφεραν ἀσκητικοὺς ἀγῶνας μιᾶς ζωῆς. Οἱ Μάρτυρες ἀφορήτους σωματικοὺς πόνους μέχρι θανάτου. Οἱ ὑπόλοιποι, μίαν σωματικὴν ἀσθένειαν ὀλίγων ἢ πολλῶν χρόνων, ἄνευ, ὅμως, γογγυσμῶν (γκρίνιας), ἀλλὰ μάλιστα καὶ δοξολογῶντας τὸν Θεόν!
Σκεφθῆτε ἕνα ἄνθρωπον πλήρη ἁμαρτιῶν, ὅπως εἴμεθα ὅλοι ἐμεῖς, νὰ ἀποθνήσκῃ, χωρὶς προηγουμένως νὰ περάσῃ ἀπὸ καμμίαν δυσκολίαν. Καὶ ἡ ψυχή του νὰ ἀντικρύσῃ τὸν Παράδεισον. Δὲν θὰ διαλυθῇ ἀπὸ τὴν ἐντροπὴν καὶ τὴν αἴσθησιν τῆς ἀναξιότητος τοιούτου βραβείου;
Εἰς αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωήν, ὅταν μᾶς ἐπαινέσουν διὰ κᾴτι ποὺ προσεφέραμε, καὶ πάλιν δὲν νοιώθουμεν ἄνετα. Πολὺ περισσότερον ὅταν μᾶς ἐπαινοῦν καὶ μᾶς βραβεύουν ἀκόμη, διὰ πράγματα ποὺ δὲν ἔχομε καμμίαν ἀνάμειξιν! Πόσῳ μᾶλλον ἐκεῖ, εἰς τὴν αἰώνιον πλέον ζωήν μας, ὅπου τὰ πάντα εἶνε γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα καὶ δὲν ὑπάρχει ἴχνος ὑποκρισίας καὶ ὅλων τῶν ματαιοτήτων τοῦ κόσμου τούτου. Δὲν θὰ νοιώθωμε παντελῶς ἀνάξιοι τοῦ Παραδείσου, τόσον, ποὺ νὰ μᾶς φαίνεται ὁ Παράδεισος ὡς Κόλασις;
Διὰ τοῦτο, λοιπόν, ὁ... Τιμωρὸς Θεός, δηλαδὴ ὁ Θεὸς ποὺ φροντίζει διὰ τὴν τιμὴν καὶ τὴν ἀξιοπρέπειάν μας, οἰκονομεῖ διὰ τὸν καθένα ὅ,τι χρειάζεται, προκειμένου νὰ ἐλαφρύνῃ αὐτὴν τὴν αἰσχύνην, λόγῳ ἀναξιότητος, ποὺ θὰ νοιώθῃ ἡ ψυχή μας εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν καὶ νὰ ἀγάλλεται εἰς τὸν Παράδεισον μετὰ τῶν Μαρτύρων, τῶν Ὁσίων καὶ τῶν λοιπῶν Ἁγίων, αἰνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες τὸν Τριαδικὸν Θεόν. Ἀμήν.
